Archive

Posts Tagged ‘ფული’

ორიოდ სიტყვა მამაზე

აგვისტო 18, 2011 6 comments

რაც თავი მახსოვს, მამაჩემს სულ მოვალეები ჰყავს. ყველა ვალი რომ ერთად აიღოს ალბათ მილიონერები ვიქნებით. ბოლოს და ბოლოს მასაც აუსრულდება ოცნება და დაიწყებს რამე კორპორატიულ ბიზნესს. აგერ უკვე 51 წლისაა და დღემდე ოცნებაში ატარებს დროს. ნუ ოცნებაში რა, პირდაპირ მილიონის შოვნა უნდა. ჩალიჩობს შაქარს ბრაზილიიდან, ცემენტს ესპანეთიდან, გააქვს სპირტი, შემოაქვს ფქვილი, მორგან ჩეიზის აქტივების დათრევაზე ფიქრობს და მერე 250 მილიონიანი მორგიჯების და საბანკო კრედიტების ამოღებაზე იწყებს ოცნებას. ერთი ჩვევა აქვს, დაჯდება სამხზარეულოში, მოუკიდებს სიგარეტს, ფეხს ფეხზე გადაიდებს და თვალებს ჭერისა და კედლის შეერთების კუთხეს მიაბჯენს – ძირითადად თვალების დახრილობის კუთხრ 70 გრადუსია ხოლმე. ხშირად ვეუბნებით, რომ არ არის ბიზნესი მისი საქმე. ზედმეტად ალალია ამ საქმისთვის.
– აი შენ გაწეწავ ვინმეს?
– არა. რატომ უნდა გავწეწო?
– აი, მე ვწეწავ. პროდუქტის გაკეთება 400 ლარი მიჯდება და შემკვეთს 30 000-ს ვახდევინებ. შენ გააკეთებ მაგას?
– ვერა.
ჰოდა, რა გინდა ბიზნესში? შენ ვერც ვალს ამოიღებ. არ სჯერა.
არადა პრაქტიკამ დაამტკიცა, რომ ეგრეა.
გაწეწავს კი არა იქით ატანდა ფულს.
მე რომ ასე 3-4 წლის ვიყავი, თავისი ძმაკაცი დასდგომია, თავანი მაქვს 80 000 მანეთი და რამე მიშველეო. მამაჩემიც კაცურად მოიქცა და “ბენზინკალონკაზე” თავისი წილი გაყიდა 80 000 მანეთად, ჩანთით მოუტანა ფული ძმაკაცს და ჩააბარა.
3-4 თვის მერე სადღაც სუფრაზე გაჩითულან, მამაჩემის გათავნული ძმაკაცის ძმაკაცი წამომდგარა ფეხზე და ასეთი სადღეგრძელო უთქვამს: “მე ყველაზე მაგარი ძმაკაცი მყავსო. კაცი რომელმაც 80 000 ჩამიბარა თავანიო.”
კი წაუხდა მამაჩემს ნირი და ფერი, მარა გვიანღა იყო.
მეორე ძმაკაცითვის 25 მანეთიანების “პაჩკები” უჩუქნია ქორწილში.
ის მოსულა და ასე უთქვამს, ერთ-ერთ პაჩკას 2 ცალი 25 მანეთიანი აკლიაო.
ამოიღო და დაუმატა.
რა ქნას? ალალია, სხვანაირად არ შეუძლია.
90-იანებში ერთ პარტიაში იყო. დედაქალაქის საორგანიზაციო კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილედ დანიშნეს.
მის უფროსს, ანუ თავმჯდომარეს, დიდი მაყუთი ქონდა. მის შვილს მობილური ეჭირა და ზედ ბეთჰოვენის Fur Elise-ს აწყობდა ხოლმე ღილაკების წკაპუნით.
მეც მომინდა. ჰოდა, მამაჩემს მოვთხოვე გახდი კორუმპირებული და შენც მოტეხე ფულები “ივენთების” ბიუჯეტიდან-მეთქი. რა ქნა იცით? მეორე დღეს სამსახურიდან წამოვიდა, “ბავშვი მიფუჭდებაო.”
რა ქნას? ალალია და სხვანაირად არ შეუძლია.
პირველი მოგონება, რომელიც მოვალესთან ურთიერთობაზე მომდის, მუხიანში ვითარდება. უკან ვზივარ მანქანაში, მამაჩემი და მისი ძმაკაცი წინ სხედან. მოვალესთან იყვნენ, იმან იწუწუნა, იტირა, ახალი დაპირებებით გამოუშვა და “ფულზე ჩალიჩს შეუდგა.” ჯემალი ერქვა მემგონი იმ კაცს.
ერთ დღეს ბიძაჩემი მოიწვია, ის ცოტა ისეთი ტიპია, დაუნდობელი.
კარის ჭუჭრუტანადან ვუყურებ პროცესს.
მოვალე ზის ჩვენს ბუხართან, სკამზე. წინ მამაჩემი და ბიძაჩემი უსხედან. საუბრობენ.
ბიძაჩემი დგება, სკამს ძლიერად ურტყავს ფეხს და მოვალე ძირს ეცემა. სახეში წიხლსაც აყოლებს. რაღაც მილიონიან საქმეზეა მამაჩემი გადაგდებული. ლაშა ერქვა იმ კაცს. მას შემდეგ არ მინახავს, ალბათ არც მამაჩემს.
მოკლედ, მამაჩემი არ არის ბიზნესმენი, არ არის მევახშე და არც ამომღები. მას არ შეუძლია ბინა აახიოს ვინმეს, ცემოს, ან თუნდაც სასამართლოში უჩივლოს.
მე, ისევე როგორც მამაჩემს, არ მესმის როგორ უნდა მოატანინო ადამიანს ფული თუ მას ფიზიკურად არ აქვს ამის საშუალება. არ აქვს და მორჩა. რატომ ისესხა? რაღაცის იმედი ქონდა და ისიც ისევე დააღალეტეს, როგორც მამაჩემი დააღალატა მან. სახლი გაყიდოს? მერე ბავშვები სად წაიყვანოს? სად იცხოვროს?

წაიკითხე მეტი…

Advertisements

წმინდა ლუსიას მადლი

აპრილი 14, 2011 1 comment
წმინდა ლუსიას (St. Lucia) კუნძული კარიბის ზღვის აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს. სულ პირველად ფრანგული კოლონია იყო, შემდეგ ბრიტანეთის ხელში გადავიდა. რამდენჯერმე ისევ ფრანგებმა ჩაიგდეს ხელში, შემდეგ – ბრიტანელებმა და ასე “საომარი იყო როგორც ლელო” – ზუსტად ისე, როგორც საქართველო. იქ სულ 173 ათასი კაცი ცხოვრობს, ამჟამად ერთა თანამეგობრობაში შედის და ბრიტანეთის დედოფლის სამფლობელოა. თბილისიდან დედაქალაქ კასტირესში ჩასვლა ერთი დიდი წამებაა. ყველაზე იაფიანი ბილეთი, თბილისი – ჰითროუ (ლონდონი) – ნიუ არკი (ნიუ ჯერსი) – კენედის აეროპორტი (ნიუ-იორკი) – ვირგი (კასტირესი, სანტა ლუსია) 1400 დოლარი ჯდება. ფრენა, თავისი რეისებს შორის ლოდინით, 36 საათი გრძელდება. 

კასტირესის აეროპორტში ჩემი ძველი მეგობარი აიზეკი მელოდა. მე და აიზეკმა ერთმანეთი ნიუ-იორკში გავიცანით, ერთ კოლეჯში ვსწავლობდით “criminal justice-ს.” ის სამსახურიდან გამოუშვეს კვალიფიკაციის ასამაღლებლად, პოლიციელი იყო სამშობლოში. მე ქართველი ემიგრანტი ვიყავი, რომელსაც F-1 ტიპის ვიზა  ჰქონდა და ქვეყანაში ლეგალურად გასაჩერებლად სადმე სწავლა ესაჭიროებოდა. ჰოდა, მეც ყველაზე იაფიან კოლეჯს მივაკვლიე და ფაკულტების მწირ ჩამოათვალში კრიმინალური სამართალი ავირჩიე.   მალევე წამოვედი, ფული გამომელია და ამერიკაში არალეგალად დარჩენას, ისევ საქართველო ვარჩიე. აიზეკმა ბოლომდე მიიყვანა სწავლა და უკან დაბრუნებული რაიონის პრეფექტად დანიშნეს.

საბაჟო პროცედურების გავლის შემდეგ აეროპორტის ჰოლში გავედი. თვალებიდან ძლივს ვიყურებოდი დაღლილობისგან, ვერც სახეებს ვარჩევდი, გადავწყვიტე მებოდიალა აქეთ-იქით და ან აიზეკი შემამჩნევდა ან მე შევამჩნევდი მას ბოლოს და ბოლოს. ორი ნაბიჯი გადავდგი თუ არა ყურში ნაცნობი ხმა ჩამესმა:
– ჰეი! ლეონ! ძმაო!
– ღმერთო ჩემო, ძლივს! – ამის თქმა იყო და გაღიმებულ აიზეკს გადავეხვიე. ეს პირველი შემთხვევა იყო, როცა დიდი ხნის მეგობარს ჩავეხუტე. კოლეჯში სწავლისას ერთ უცნაურ სცენას შევესწარი. ერთი აფრო-ამერიკელი ბიჭი, მეორისკენ გაიწია გადასახვევად, იმან კი ხელი ჰკრა და უხეშად მიახალა: “what the fuck man?” იმანაც თავი გაიმართლა, რა იყო დიდი ხანია არ მინახავხარო. ეს სცენა აიზეკს მოვუყევი ლანჩზე, ძაან გამიკვრიდა, მეგობრები ერთმანეთს არ ჩაეხუტნენ-მეთქი. “ჰო, კაცთან ჩახუტება და პიდარასტის იარლიყი ზედ გაქვსო,” მიპასუხა, მერე კი დაამატა –  “შენ როცა გინდა მაშინ ჩამეხუტე, მე ყლეზე მკიდია ამათი ნიგერული კომპლექსები, ჰო იცი?”
მისალმება-მოკითხვის მერე აიზეკმა ჩემს ბარგს ხელი დაავლო და მანქანისკენ გამიძღვა.
– მოკლედ, რამდენიმე დღე, ნუ… რამდენიმე დღე კი არა, რამდენი ხანიც დაგჭირდება იმდენ ხანს იცხოვრებ ჩემთან. ჩემს ძმას ავაჯმევინე დღეს დილას, თავის მეგობართან ეგდება, სანამ შენ იქნები ჩვენთან.
– სასტუმროში გავჩერდებოდი, შენ კიდევ, უხერხულია.
– ეს კარიბიაა ძმაო, აქ უხერხულობა არ არსებობს, დაიკიდე და გააკეთე რასაც გეუბნებიან. ჰოდა, იმას გეუბნებოდი, რომ ჩემთან იცხოვრებ და მერე ბინასაც გაშოვნინებ შენს გემოზე რო მოეწყო. ფული რამდენი გაქვს?
– სადღაც 10-მდე მოვუყარე თავი.
– არა, ცოტაა… არ გეყოფა. მარა არა უშავს, ერთ მაგდენს გასესხებ და საკაიფო სახლს დაგათრევინებ სადმე ჩემს უბანში.
– მერე რითი გადაგიხადო ეგ ვალი?
– ეს კარიბიაა ძმაო! დაიკიდე! როცა გექნება, მერე მომცემ.
– კარგი! მაგრად მევასებით ეს კარიბელები.
– შენც კარიბელი გახდები მალე, აი ნახავ!
– ახლა თუ არ დავიძინე, კარიბელი კი არა მკვდარი ყლე ვიქნები. 36 საათია არ მიძინია, ვერ ვიძინებ ამ თვითმფრინავებსა და აეროპორტის მინი სასტუმროებში, იმისთანა ფასები ჰქონდათ კინაღამ უკან გავრუნდი.
– 5 წუთში მივალთ. კარგი ოთახია, ხედით ზღვაზე, საკაიფოდ დაიძინებ.
წაიკითხე მეტი…

%d bloggers like this: