Archive

Posts Tagged ‘ურთიერთობები’

Lonelyness (დეპრ. VIII)

ივნისი 22, 2011 2 comments

ჩემი მეგობრები ამბობენ, რომ არ არსებობს cute, nice, not complicated, cheesy და ა.შ. ურთიერთობები. ანუ ისეთი, როგორიც მე მინდა. მეც ვიცი ეს. ყველა ურთიერთობაში ჩნდება რაღაც ბზარი ადრე თუ გვიან და ის რაც ადრე პეპლებს გიჩენდა მუცელში, მერე ნერვებს გიშლის. მაგრამ მაინც კარგია, ის განვლილი პოზიტივი მაინც ძალიან ძვირფასია და მიუხედავად ყველაფრისა მაინც კარგად გახსენდება. ძალიან ძნელია მარტოობა. არის ხოლმე მომენტები როცა ეს არ გახსენდება და სხვა დანარჩენით ბედნიერი ხარ – საინტერესო სამსახური, მეგობრებთან ურთიერთობა, კარგი სერიალი ან ფილმი და ა.შ. მაგრამ როცა გახსენდება და ეს გრძნობა აგიტანს, მერე ძალიან რთულია.

მიუხედავად იმისა, რომ მეგობრები ძალიან გიყვარს და მათ გარეშე ცხოვრება არ შეგიძლია და საერთოდ წარმოუდგენლად მიგაჩნია, მაინც ვერ შეგიცვლიან იმას.  3 უახლოესი მეგობარი მყავს, ერთი მამრი, რომელსაც ნებისმიერ თემაზე შემიძლია ვესაუბრო – მდედრებს ამაზე ვერ ესაუბრები, მაინც გიტყდება რაღაც პონტში. ამასთან კიდე დილი 5 საათამდე შეგიძლია აბსოლუტურ ყლეობაზე ისაუბრო. მასაც, მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ეძინება და ბოლო 1 წელია უკვე ტვინი მოეტყნა ერთი და იგივე თემაზე საუბრით, შეუძლია იჯდეს და გისმინოს, გიპასუხოს, რჩევა მოგცეს, დაგამშვიდოს, დაგაწყნაროს. ხანდახან ძალიან მაგრად მოგასხას, დაგცინოს, თავი ცუდად გაგრძნობინოს – ე.წ. შოკური თერაპია ჩაგიტაროს. შენც, პრინციპში, იცი რა უნდა გითხრა, პასუხებიც იცი ყველა კითხვაზე, მაგრამ როცა წყლის დასალევად ან ტუალეტში გადის და 10 წუთით გიგვიანებს პასუხს, ნერვებზე ითხრები! იმანაც უნდა გითხრას, რეზოლუცია დაადოს, ასე ვთქვათ.

მდედრებს შეუძლიათ ისხდნენ და გაუთავევლად  გისმინონ, მოგცენ რჩევები – ბოლოს და ბოლოს ქალთან ურთიერთობას ქალზე უკეთ ვინ გასწავლის. ხანდახან ხელს ჩაიქნევენ ხოლმე, იმიტომ რომ ყველაზე უმნიშვნელო დეტალს ვეკიდები. ერთს შეუძლია მუმდივად მეფეროს და მზრუნველობა გამოიჩინოს ჩემდამი – ხანდახან ძალიან მაგრად მეჩხუბოს, ძირითადად ჩემი დებილიზმების გამო. მეორეს – პირიქით, სულ მეჩხუბება და ხანდახან ხდება მზრუნველი.

მოკლედ, ყველას ძალიან კარგად აქვს საკუთარი ნიშა ათვისებული. მიუხედავად იმისა, რომ თავადაც ბევრი პრობლემა აქვთ და რაც მთავარია მათ პრობლემებთან, ჩემი პრობლემები არაფრად ღირს.

მაგრამ მაინც, რაღაც კონკეტული ნაწილი ცარიელია და ეს სიცარიელე ძალიან მტკივნეულია. ზუსტად ამ სიცარიელეში იკარგება ყველა ის კარგი თვისება, რომელიც შეიძლება ადამიანს ქონდეს. დანარჩენი ნაწილებიდან ნელ-ნელა ჟონავს, ცხადია ვერ ივსება – იმიტომ რომ იმ ნაწილში არაა ამ ყველაფრის ადგილი, დანარჩენებიც ნაკლული ხდება და ბოლოს მოდის რაღაც მარაზმი – დეპრესიას რომ ეტყვიან. ნარკოტიკივით რომ არის…

საერთოდ სიყვარული დეპრესიაზე უფრო ძლიერი ნარკოტიკია. ფასიც შესაბამისი აქვს – ძნელად “იღება,” საშინელი “ლომკა” აქვს, “გადაგდება” საერთოდ უსაშინლესი პროცესია.

აი, მაგალითად ჩემი ბოლო relationship-ი… ძალიან ცუდად დამთავრდა, ტრადიციას არ დავარღვევ და კიდევ ერთხელ ვიტყვი რომ ჩემ გამო… მაგრამ მაინც ძალიან კარგი იყო. ის პოზიტიური მომენტები ძალიან სასიამოვნოდ მახსენდება. ჩახუტება, კოცნა, ღამის თევები… მოკლედ კარგია.

და ვაბშე, ვინც წუწუნებს მეტის ღირსია, აი ეგრე!

ადე ტრაკი გაანძრიე რა ყლეო შენ.

(ამომასხა :D)

Advertisements

დეპრესია როგორც ნარკოტიკი

ივნისი 9, 2011 5 comments

მე და ჩემი მეგობრები, ისევე როგორც ყველა, კულტურლი ექსპანსიის მსხვერპლები ვართ. თანაც ყველაფერს ისე ვაკეთებთ, რომ ვერ ვაცობიერებთ რაოდენ დიდი გავლენა აქვს ჩვენზე, თითქოსდა უმნიშვნელო ფაქტორებს.
მაგალითად, ჩემზე ძალიან მოქმედებს ამერიკული პოპ კულტურა, სერიალები და ფილმები. როდესაც მე ვუყურებდი sex and the city-ს, ძალიან მინდოდა მყოლოდა ისეთი მეგობრები, რომლებსაც ვეტყოდი ყველაფერს, რომლებიც მეტყოდნენ ყველაფერს და თან გვექნებოდა ამოჩემებული ადგილი – კაფე, რესტორანი ან ბარი. ჩვენ ერთმანეთი ვიპოვნეთ. ვართ ოთხნი, 2 მამრი და ორი მდედრი. გვაქვს ამოჩემებული ადგილები, რომლებსაც ყველ 3-4 თვეში ერთხელ ვიცვლით. მთავარი კრიტერიუმი არის, კარგი საჭმელი, ნორმალური ფასები და რაც მთავარია wifi, რადგან ნებისმიერი ურთიერთობა მოსაბეზრებელია თუ მისგან რამდენიმე ხნით არ დაისვენე და არ შეიხედე Facebook-ზე, არ ნახე ახალი ამბავი, სტატუსი და ა.შ.
გარდა იმისა, რომ სოციალური ქსელები და ზოგადად ვირტუალური ურთიერთობები ძალიან კომფორტულია, ასევე ძალიან ბევრ პრობლემასაც აჩენს, განსაკუთრებით ჩემნაირი ადამიანებისთვის. ჩვენ 4-ნი ზოგადად fucked up პიროვნებები ვართ, ანუ გვაქვს ძალიან ბევრი პრობლემა, მაგრამ მე განსაკუთრებით ცუდ მდგომარეობაში ვარ, რადგან მივეჩვიე მუდმივად მსხვერპლის როლში ყოფნას, საკუთარ თავთან ბრძოლა მღლის და დეპრესიაში ყოფნა მსიამოვნებს, რომელიც ხშირ შემთხვევაში აბსოლუტურად ხელოვნურია და ნარკოტიკის დოზის მიღებას გავს. ჩემი მეგობრები ცდილობენ არ მომცენ საშუალება დავნებდე საკუთარ თავს და სხვადასხვა მეთოდებით ცდილობენ ჩემში თავმოყვარეობის და ბრძოლის უნარის გაღვივებას. ხანდახან შეურაცხყოფას მაყენებენ, ძალიან მწარედ, ხანდახან მეფერებიან – ცდილობენ დამანახონ რომ არ ვარ მარტო, ხანდახან მიკიდებენ და მეუბნებიან რომ ტვინი მოვტყანი ამ ჩემი დეპრესიებით. ჩემი დეპრესია კი ასეთია: მთელი საღამო ვზივარ ჩუმად, არ შევდივარ კონტაქტში არავისთან, ვიყურები სადღაც სივრცეში და გონებაში ვღიღინებ რაღაც იდიოტურ სიმღერებს. შემდეგ ყველანი ვიშლებით, მე მივდივარ სახლში, ვჯდები კომპიუტერთან და ვიწყებ ვირტუალურ სივრცეში არადეპრესიული ტიპის თამაშს. ვწვები გვიან, დილისკენ, თვალებით ვაშტერდები ჭერს და მივფრინავ მომავალში. ჩემი მომავალი ასე გამოიყურება: ვარ 40 წლის საშუალო სტატისტიკური, middle-class მამაკაცი, მარტოხელა, ვნანობ დაკარგულ წლებზე და ხელიდანგაშვებულ პარტნიორებზე. ვნანობ რომ არ მყავს შვილი და სევდიანად ვუყურებ ჩემი მეგობრების ოჯახებს, რომლებსაც მობეზრდათ ჩემთან ურთიერთობა, მაგრამ მაინც ზრუნავენ ჩემზე. ისინი მეჩხუბებიან, მეუბნებიან რომ ახლა მაინც გავაკეთო რამე იმისათვის რომ მქონდეს ადამიანური ცხოვრება. რომ მე არ ვარ ის ტიპი რომელსაც იმიტომ არ ყავს ოჯახი, რომ კარიერა არჩია ყველაფერს, ან უბრალოდ კიდია. მე ვარ ტიპი რომელმაც უბრალოდ ყველაფერი დაიკიდა, მხოლოდ იმიტომ რომ საკუთარი თავი დაეჩაგრა. ყველაზე საინტერსო ამ ყველაფერში კი ისაა, რომ მე ამ პერსპექტივას იმიტომ არ ვუხატავ საკუთარ თავს, რომ მინდა ეს შეცდომები არ დავუშვა – პირიქით, მე მომწონს როცა განვიცდი იმ სევდას რომელიც 40 წლის მეს გააჩნია. დამშვიდებული ვუმტკიცებ საკუთარ თავს, რომ ეს ყველაფერი ძალიან მკიდია. დილიდან ყველაფერი ახლიდან იწყება.

წაიკითხე მეტი…

%d bloggers like this: