Archive

Posts Tagged ‘საქართველო’

აგვისტო

აგვისტო 8, 2011 3 comments

ნიუ-იორკული აგვისტო საშინელებაა, ალბათ ისეთივე, როგორიც სხვა დანარჩენული აგვისტოებიც. საშინელი სიცხეა, გვალვა, ნესტიანი ჰაერი – ისეთი არა, როგორიც ურეკში, მაგრამ შეგიძლია ივარაუდო, რომ ტუბერკულიოზიანიები სწორედ ასე სუნთქვენ.
აივანზე ვისხედით, მე, ბიძაჩემი და მისი მეგობარი. მოცხარის წვენის და არყის კოქტეილს ვსმვამდით და სხვადასხვა თემებზე ვლაპარაკობდით. ზვიადიზე საუბარით დავიწყეთ და ბოლო საქართველოს ნატოში შესვლამდეც მივედით. ბიძაჩემის მეგობარი ბრაზობდა, ჯერ იმაზე მეჩხუბა მხედრიონმა რომ სამეგრელო დააწიოკა და არ სჯეროდა, რომ მეც იგივე აზრზე ვიყავი და არც მე მევასებოდა მხედრიონი და შევარდნაძე. მერე საქართველოს მომავალზე და გეოპოლიტიკაზე დამიწყო ჩხუბი.
– რატომაა კარგი? რა გვინდა ავღანეთში ან ერაყში და საერთოდ რატომ ვაძლევთ ამათ ტრაკს?
ამ პატრიოტული პათეთიკის მოსმენისას სახეზე ცინიკური ღიმილი მქონდა მიკრული, აი, ანგლოფონები რომ smirk-ს იტყვიან და ვფიქრობდი, მეთქვა თუ არა ის რასაც ვფიქრობდი. რომ ჩვენნაირ ერებს და ქვეყნებს, თუ გადარჩენა უნდათ ტრაკიც უნდა მისცენ და პირშიც აიღონ, თუ არა და სომალის დაემსგავსონ. რომ ყველთვის ასე იყო, ვინც ტრაკს არ იძლეოდა და პირში არ იღებდა, ისინი ვერ განვითარდნენ, განადგურდნენ და ახლა მათი ენის, კულტურის და სულიერების გადასარჩენად ორი ანთროპოლოგი, ლინგვისტი და ისტორიკოსი იბრძვის ჰარვარდის უნივერსიტეტში. ჩვენნაირი ერების და ქვეყნების ერთად ერთი საფიქალი და ამოცანა ისაა, რომ ზუსტად და კარგად შეარჩიონ პატრონი. რომ უკვე წავიდა ის დრო, და პრინციპში არც არასოდეს ყოფილა, როცა ვინმე თავისუფლებისთვის ბრძოლას და ვაჟკაცობას აფასებდა.
ჩუმად ვარ, იმიტომ რომ ვიცი, ვერაფერს გავხდები არყით შემთვრალ პატრიოტთან, რომელსაც თავისუფლება უნდა, სამშობლო უყვარს, ისარიც უსროლია და მკვდარსაც კი გააცინებს თუ საჭირო გახდა, მაგრამ ნიუ-იორკში ცხოვრობს და ტაქსისტად მუშაობს. ხანდახან თბილისში აგზავნის ერთ-ორ მანქანას, რო გაასაღოს და “ორიოდ ცენტი დარჩეს.” ვიცი, რომ ვერასდროს გაიგებს რატომ არ მიყვარს საქართველო, რატომ მირჩევნია აქ ყოფნა და მხოლოდ იმაზე ფიქრი რატომ არ დამპატიჟა ჩემმა ინდოელმა მეგობარმა თავის დაბადების დღის აღსანიშნავ ფართიზე. ან რატომ მინდა, რომ მთელი ჩემი ოჯახი აქ ჩამოვიდეს, ჩემი ძმაკაცები აქ იყვნენ, ერთად ვიბოდიალოთ მანჰეტენზე, იამაიკური პლანი ვქაჩოთ, “კიშკა” გახსნილზე “საბვეიში” ან KFC-ში შევიდეთ, გამოვძღეთ და ყლეზე გვეკიდოს, რომ საქართველო “სხვებს დავუტოვეთ.” არ აქვს აზრი ეკამათო ადამიანს, რომელსაც 37 მანეთი და 5 კაპიკიანი “სპიჩკა” მეგობრობა ჰგონია და ნორმალური პოლიტიკური ურთიერთობა – მიცემა.
– რა ხდება ვაბშე იქით?
– რა ვიცი, დაძაბულობა რაღაც. იმ დედამოტყნულმა კოკოითმა დღეს ევაკუაცია გამოაცხადა, ომი იწყება და ხალხი გამყავსო.
– მერე ჩვენები?
– რავი ჩვენები ამბობენ გიჟია ეგ კაცი, რაღაცამ მოუარა თავშიო.
– ისე არ მოუვლიდა არაფერი.
– რასღაც სროლები იყო, ქართული სოფლები დაბომბეს და ჩვენებსაც უპასუხიათ სროლით. ჰოდა, ეტყობა კიდე რაღაც პროვოკაციას ამზადებენ. – მიუხედავად იმისა, რომ საქართველო ყლეზე მეკიდა, მაინც ყოვედღე ვეცნობოდი იქაურ ამბებს, ვუყურებდი საინფორმაციოებს, ვიჯექი ფორუმებსა და სოციაულურ ქსელებში – ვიღებდი და ვისრუტავდი ინფორმაციას. დედაჩემსაც ველაპარაკებოდი სკაიპით, ის იქაურ ამბებს მიყვებოდა – მე იმაზე ვებაზრებოდი, როგორი ბედნიერი ვარ აქ.
– არ დამთავდება ეს ამბავი კარგად.
– ჩვეულებრივი ამბავია. ბოლო 20 წელია მასეთი სროლები მიდის სულ და ჯერ არაფერი მომხდარა.

წაიკითხე მეტი…

საქართველოს ქრისტიანული რესპუბლიკის ქრონიკები (ნაწ II.)

თებერვალი 11, 2010 12 comments

პირველი ნაწილი (შესავალი)

თავი I.

რევოლუციის გენეზისი

ორი წლის წლინ, 7 იანვრის გამთენისას, უჩვეულო ხმაურმა გამაღვიძა. მთელს ქალაქში ეკლესიის ზარების გამაყრუებელი რეკვა ისმოდა. პირველად ეჭვი არაფერზე ამიღია, შობის ღამე იყო და ვიფიქრე ამასთან დაკავშირებით რაღაც რიტუალი ტარდებოდა. ძილი გამოტყდა, თან ზარების რეკვაც არ ჩედრებოდა და ლოგინიდან წამოვდექი. მისაღებ ოთხაში გავედი, ფანჯარის რაფაზე სანთელი ენთო, რომელიც თითქმის ბოლომდე იყო ჩამწვარი. მამაჩემი ყოველ შობა ღამეს ანთებდა ხოლმე სანთელს, ეს ტრადიცია დიდი ხნის წინ დამკვირდა საქართველოში. მამაჩემი დიდი მორწმუნე ვინმე იყო, იმდენი ქნა სახლში ხატებს მირონიც წამოადენინა. უბანში რომ ათეიზმზე მეკამათებოდნენ, პირველ არგუმენტად ეს მოჰყავდათ: ”ბიჭო, სახლში მირონმდინარე ხატები გიდევს და რა ურწმუნობა და ლიბერალიზმი აგიტყდაო.” საერთოდ რელიგიაზე კამათი არასოდეს მიტაცებდა, აი ხალხის რელიგიის მიმართ დამოკიდებულებაზე და მათ ფარისევლობაზე კი ცხარე საუბრები მქონდა ხოლმე ყოველთვის. რელიგიურ კამათებში უნებურად ვერთვებოდი ხოლმე, ვიღაც უბნელი მართლმადიდებლები დამისვამდნენ ხოლმე და რაღაც საკითხებზე მეკამათებდონენ. მირონის დენაზე ჩემი თეორიაც წამოვაყენე მაშინ. ვუთხარი ”ალბათ ეს რაღაც მეტაფიზიკური, ან თუნდაც ფიზიკური მოვლენაა-მეთი. ადამიანის ტვინის შესაძლებლობები დღემდე არაა გამოკვლეული, კაცმა არ იცის რა ხდება-მეთქი. იქნებ პოზიტიური ენერგიის გამოყოფის შემდეგ ეს კონკრეტული ობიექტი ამ ენერგიით იმუხტდება და საპასუხო რეაქციას გვაძლევს-თქო? ბოლოს და ბოლოს ძველ ბერძნებს მეხი ზევსი ეგონათ და მზე ჰელიოსის ეტლი-მეთი.” ეს რელიგიური საუბრები მას მერე გავწყვიტე რაც ერთ-ერთმა მართლმადიდებელმა ბირჟავიკმა გაკვირვებით მკითხა ”ურწმუნო თომა ვინ არისო” – რა თემაზე ველაპარაკებოდი არ მახსოვს, თომაც რა კონტექსტში მოვიშველიე არც – ის, მაგრამ საპასუხო რეპლიკა ალბათ არასოდეს დამავიწყდება.

ფარდა ფრთხილად გადავწიე, ცეცხლი არ მოედოს – თორე მერე მთელი უბანი იმას ილაპარაკებს აგერ ჩვენი ძმობილი ათეისტი ღვთიური სანთელით გაჩენილ ხანძარში ჩაიფერფლაო. ქუჩაში რაღაც უცნაური ატმოსფერო იყო, სიწყნარე იყო, არავნ ჩანდა მაგრამ გულმა მაინც რეჩხი მიწყო. სწორედ მაშინ ახლიდან შემოკრეს ზარებს და რაკარუკის ახალი ციკლიც დაიწყო. შორიდან, რამდენიმე სხვადასხვა ადგილიდან კვამლიც გამოჩნდა. 1832 წლის შეთქმულების გეგმა გამახსენდა და იასე ფალავანდიშვილს რომ არ გავეყიდეთ ალბათ ასეთი რაღაც მოხდებოდა მაშინაც-მეთქი. ფანჯარა მიხვურე, იქიდან მაინც არაფერი ჩანდა და ტელევიზორში მაინც ვნახავ წირვიდან პირდაპირ ეთერს, იქნება რამე ახალი რიტუალია რომელიც მე არ ვიცი-მეთქი. ჩემდა გასაკვირად ყველა არხი გათიშული იყო, საერთოდ იმ ხანად სავალდებულო იყო საშობა და სხვა სადღესასწაულო წირვების პირდაპირ ეთერში გადმოცემა და გამიკვირდა. მართლმაიდებლურ არხზე გადავრთე, წირვის ნაცვლად სტუდიაში მჯდარი მამაკაცის (ეს მამაკაცი მკითხველისთვის უკვე ნაცნობია – პოსტრევოლუციურ საქართველოში ის უმაღლეს ინკვიზიტორ უნგიაძედ მოგვევლინა). ”აღსრულდა ნება ღვთისა! საქართველო განთავისუფლებულია! ჩვენი მრევლი მყარად არის გამაგრებული ქვეყნის სამთავრობო სტრუქტურების შენობებში. პრეზიდენტი, პოლიცია, ჯარი და სხვა თანამდებობის პირები დამორჩილდნენ წმინდა ქრისტიანული რევოლუციას.” რამდენიმე დღის მერე პრეზიდენტი და მისი გარემოცვა მონასტრებში გაამწესეს ცოდვების გამოსასყიდად, ისინი ბედს დამორჩილდნენ ქვეყნის მოქალაქეებს გადარჩენა და ღვთის ნების აღსრულება მიულოცეს. იმავე დღეებში მასიური დაპატიმრებებიც დაიწყო.

– გარეთ  ნუ გახვალ სანამ არ დაწყნარდება ყველაფერი, მერე იქნებ მამა გერასიმესთან გავაწყო რამე და შეგინდონ ყველაფერი. – მამაჩემს ძალიან ეშინოდა რომ მეც დამიჭერდნენ იმის გამო რომ ათეისტი ვიყავი და თან ქრისტიანულ წრეებში მეტად არაპოპულარულ პიროვნებებთან ვმეგობრობდი. მამას ხშირად ვეკამათებოდი ხოლმე. მისი აფიშირებული რწმენა ნერვებს მიშლიდა. ძალიან უყვარდა ხოლმე ხატების წინ დგომა და ხმამაღლა ლოცვა, ბოლოს კი მხრის ამოგდებამდე მიახლოებული მოძრაობით იწერდა პირჯვარს – თავიდან ამაზე ვიცინოდი, მაგრამ თანდათან მომბეზრდა და მაღიზიანებდა. ცხადია ამის შესახებ არაფერს ვეუბნებოდი, მხოლოდ ერთხელ ვესროლე სახარებიდან ერთი პერიფრაზი ”ისე ილოცეთ რომ სხვებმა ვერ დაგინახონ, არ გაგიგია?” ერთხელ დედაჩემს, რომელიც ყველაზე ახლოს იდგა ჩემს იდეოლოგიასთან, ისიც ვუთხარი ”დედა ძალიან გთხოვ მამაჩემს უთხარი, რომ ძალინ მწყინს როცა ვხედავ რომ მასაც ისეთივე მენტალიტეტი და ფასეულობები აქვს, როგორიც იმ ადამიანებს ვისაც მე იდიოტებს ვუწოდებ-მეთქი.” დედაჩემმა გაიღიმა და არაფერი მიპასუხა. საერთოდ მე ყოველთვის მწამდა იმის, რომ დედაჩემი გულის სიღრმეში მაინც ამაყობდა ჩემით და მიუხედავად იმისა რომ რელიგიაზე და კრლერიკალიზმზე მისთვის მიუღებელი აზრი მქონდა მაინც უხაროდა ჩემი განსხვავებულობა, დამოუკიდებლად აზროვნება და ზოგადად ის რომ ჩემი აზრი გამაჩდნა რაღაცის შესახებ, თუნდაც ეს მცდარი ყოფილიყო – მისი აზრით.
– რა ხდება საერთოდ? რას აპირებთ – მრავლობითობის ნიშანი განსაკუთრებით მკვეთრად გამოვთქვი, იმის იმის გამოსახატად, რომ მამაჩემსაც რევოლუციონერად და ქრისტიანული რეჟიმის მხარდამჭერად მოვიაზრდებდი. დედაჩემმა როგორც ყოველთვის სიტუაცია კარგად გაიაზრა და ვიდრე ჩემსა და მამაჩემს შორის ვერბალური ბრძოლა გაიმართებოდა ერთგვარი მანდილი ჩააგდო:
-მერე იქნებ უცხოეთში გაგიყვანოთ, ან სოფელში წახვალ – იქ ხო იცი მაინც სხვა ხალხია და სხვანაირად აზროვნებენ.
ჩემს სოფელში კლერიკალიზმი და ზოგადად ორგანიზებული რელიგია სასაცილოდაც არ ჰყოფნიდათ, საეროთ ფეხებზეც ეკიდათ – ცხადია ძირითად მასას ვგულისხმობ. პანაშვიდებზე მოსულ მღვდლებს ჭირისუფლებიც კი ეკაიფებოდნენ, ”ე მანდ, სახრჩოლავში ანაშა ხო არ გიყრიაო” მოაძახებდნენ ხოლმე. მღვდელი და ეკლესია იქ უბრალოდ წარსული გადმონაშთი, ერთი უსარგებლო ტრადიცია იყო, დახლოებით ისეთივე როგორიც მეკვლის ინსიტიტუტია. ბავშვობაში, ასე 14 წლის რომ ვიყავი ძლიერ მორწმუნე ვიყავი, ყოველშემთხვევაში ასეთად ვთვლიდი თავს. ჩვენი უბნის ტაძარში დავდიოდი, სადაც იქაური დიაკონი ხუცურად წერა-კითხვას მასწავლიდა. მრევლის ბავშვებში ყველაზე დამჯერი და ჭკვიანი ვიყავი და მედავითნეობასაც მიწინასწარმეტყველებდნენ. ზაფხულში სოფელში ჩავდიოდი და იქაურებს რელიგიაზე ვეკამათებოდი, მიყვარდა ხოლმე ეს საუბრები. წინააღმდეგობის კომპლექსი მაქვს და ალბათ ამის ბრალია რომ ჩემი დისკუსიაში ჩათრევა დღემდე ძალიან ადვილია. ხშირად ვჩხუბობდი ხოლმე  (სიტყვიერად), მღვდლებზე როცა ხუმრობდნენ, მკითხავებთან დადიოდნენ, ტრადიციებს არ იცავდნენ და ა.შ. წლების მერე კი მივხვდი, რომ ხალხი რომელსაც ჩვენი ელიტური საზოგადოება ჩამორჩენილს ეძახის, მენტალურად გაცილებით წინ იყო ვიდრე ნებისმიერი ე.წ. ქალაქელი. წარმომიდგენია იმ ხალხისთვის საფუძვლიანი ფილოსოფიური და თეოლოგიური განათლება რომ მიეცა ვინმეს რას იზამდნენ…

უცხეოთში გაძრომის იდეა თავიდანვე არ მომეწონა, არ მიყვარდა გაქცევა. მითუმეტეს ეს ქვეყანა არავიზე ნაკლებად მიყვარდა და თუ სხვისთვის პატრიოტიზმი გულზე მჯიღის ცემა და ნაირ-ნაირი სადღეგრძელოების რახუნი იყო, მე ეს ჯანსაღი და ლიბერალური საზოგადოების მშენებლობაში ერთი აგურის დადებად წარმომედგინა. გადავწყვიტე იმ ეტაპზე ბედს დავმორჩილებოდი და სოფელში გადავმალულიყავი ცოტა ხნით, მითუმეტეს რეაქციული მორაობა იმ ხანად საერთოდ არ არსებობდა. ყველა ჩემი თანამოაზრე და მეგობარი დაპატიმრებული იყო და წმინდა ინკვიზიციის ნებას ელოდა.

რევულიციიდან ორი კვირის თავზე სატელევიზიო მაუწყებლობა განახლდა. მანამდე მხოლოდ მართლმადიდებლურ არხზე გადიოდა ქადაგებები და ლოცვები. ყველა არხზე დაიწყო მამხილებელი გადაცემები. დაპატიმრებული ადამიანების დოსიეებს წმინდა ინკვიზიციის ხელმძღვანელი უნგიაძე გვაცნობდა, შემდეგ მათი დანაშაულის და ამ დანაშაულის სიმძიმის შესახებ გვიამბობდა. დაპატირემბულთა შორის არ იყო არც ერთი ყოფილი ხელისუფალი, არც ერთი პოლიტიკოსი და არ ერთი ე.წ. ინტელიგენტი. დამნაშავეთა ძირითადი კონტიგენტს ახალგაზრდები წარმოადგენდნენ, არასამთავრობო ორგანიზაციების ლიდერები, ჟურნალისტები, მწერლები, პოეტები, მუსიკოსები და მათი მეგობრები. წმინდა ინკვიზიტორმა უნგიაძემ პირველი გადაცემაში გვამცნო, რომ რამდენიმე ტელეწამყვანი, ორი არასამთავრობოელი (განსაკუთრებით ოდოიზური ფიგურები) და ერთი პოეტი სულ მალე განსაწმნდელი ცეცხლის ალში გაეხვეოდნენ და ცოდვა გამოსყიდულები ჩაბარდებოდნენ უფალს.
– ამათ ვინღა განწმენდ ძალიან მაინტერესებს. – სიტყვა დამთავრებული არ მქონდა, რომ კარებზე კაკუნი გაისმა. მამაჩემი მორჩილად შემოუძღვა მართლმადიდებლური პოლიციის წარმომადგენლებს და იქვე კუთხეში თავდახრილი დადგა. როცა კიბეებზე ჩავყავდი, უნგიაძის სიტყვები წამომეწია: ”წმინდა ინკვიზიცია მესიის მახვილია! იოანე ნათლისმცემლის მისია გვაკისრია! ჩვენ შევამზადებთ და განვწმენდთ საქართველოს მეორედ მოსვლამდე.”

მე დამაპატიმრეს.

საქართველოს ქრისიტანული რესპუბლიკის ქრონიკები (ნაწ. I)

თებერვალი 10, 2010 6 comments

პროლოგი

– ახალგაზრდა! გაიღვიძეთ! სულ მალე ეკლესიას მივუახლოვდებით!
თვალი გავახილე და შუა ხნის მამაკაცს მადლობის ნიშნად თავი დავუკარი.
– აი გამოჩნდა – მანიშნა უცნობმა და წამოდგა. მასთან ერთად ავტობუსში მყოფი ყველა მგზავრი წამოვდექით, ვისაც ქუდი გვეხურა – მოვიხადეთ და თავის დაკვრითა და პირჯვრის წერით პატივი მივაგეთ ტაძარს. ავტობუსში რომ ამოვედი სპეციალურად გამოყოფილი ადგილები, რომელსაც ნიშნები ეგდა წარწერით ”არ გამაღვიძოთ! კურთხევა მაქვს ძილში პირჯვრის წერაზე,” დაკავებული იყო; ამიტომ ჩვეულებრივ ადგილზე დავჯექი, ჩათვალეს რომ კურთხევა არ მქონდა და გამაღვიძეს. საკმევლის კვამლის ფერი დღე იყო… უკვე მეორე წელი გავიდა მას მერე რაც ნორმალური ზედსართავი სახელების გამოყენება აგვიკრძალეს. ისე შევეჩვიეთ ფიქრისასაც გვავიწყდებოდა, რომ წითელი წითელი იყო და არა საკურთხევლის ღვინის ფერი… ”წითელი ყვავილები” დისიდენტურად გავიფიქრე და ეჭვით მიმოვათვალიერე ავტობუსი, ხმამაღლა ხომ არ წამომცდა-მეთქი. იმ დღეს ჩვეულებრივზე ადრე მოვდიოდი სამსახურიდან, პარასკევი იყო – მარხვის დღე. გამოგვიშვეს, და საერთოდ სულ ასე გვიშვებდნენ მარხვის დღეებში – ოჯახის წევრებთან ერთად იტრაპეზეთო.

ჩემი სახლიდან ორი გაჩერებით ადრე ჩამოვედი. მარხვას მხოლოდ სხვების დასანახად ვიცავდი, ოჯახის წევრები კი არ მყიდდნენ, დასმენაც ხო ცოდვაა ბოლოს და ბოლოს. აუჩქარებლად გავუყევი გზას, არ მინდოდა ვინმეს ეჭვი აეღო – ეჭვის გამოთქმა უფრო მსუბუქი ცოდვაა ვიდრე დასმენა, ამიტომ ხალხი ხშირად ჩადიოდა. ეჭვიანთა რიგები იდგა მართლმადიდებლური პოლიციის შენობასთან. ”არა რა! მაინც სისხლიში გვაქვს” კვლავ დისიდენტურმა აზრმა გამიელვა თავში, მაგრამ ამჯერად სამშვიდობოზე ვიყავი გასული და შემეძლო ხმამაღლაც მეთქვა ეს ყველაფერი.

ჩვენს ადგილს უკნიდან, ყრუ ქუჩის მხირდან მივუდექი და უკანა კარიდან შევედი. სამზარეულოში კორკოტს ამზადებდნენ და სეფისკვერებს აცხობდნენ. ეს საეკლესიო რესტორანი დაახლოებით ერთი წლის წინ გავხსენით მე და ჩემმა მეგობარმა, მას შემდეგ რაც მოვინანიეთ და დედა ეკლესიამ ჩვენი ლიბერალური წარსული გვაპატია. მერე ჩემი უბნელი მამაოს დახმარებით კურთხევაც ავიღეთ და ეს სატრაპეზო გავხსენით. ჩვენი საქმე თავიდანვე წარმატებით დაიწყო. ახალი სამსახურიდან ორიოდ გროში მქონდა მოგროვებული და ფართის საფასური იმით გადავიხადეთ. ჩვენს გაზეთს, რომლსაც რუის-ურბნისის ეპისკოპოსის კურთხევა ჰქონდა, ბევრი მკითხველი ჰყავდა – ამიტომ ხელფასები შედარებით მაღალი გვქონდა. კულუარებში ღვთისგან რჩეულ ჟურნალისტებსაც გვეძახდნენ.

სამზარეულოდან სარდაფში ჩავედი, მთავარ მზარეულს ვუთხარი აღწერა უნდა ჩავატარო, იქნება რამე გვაკლია-თქო. კიბეებზე ჩასვლისას მზარეულმა მომაძახა ”დღეს ღვინო არ მოუტანიათ, ეტყობა ვერ მოახერხეს.” საკურთხევლის წითელი ღვინო იმ უბანში მდებარე ტაძრის სტიქაროსნებს მოჰქონდათ. რიტუალების ჩატარების შემდეგ ბევრი რჩებოდა, ამათ კურთხევა ჰქონდათ ღვინის გაჭირვებულ ოჯახთათვის დარიგებაზე, მაგრამ ქვემოქმედების ნაცვლად ჩვენთან მოჰქონდათ და ჰყიდნენ. ცოდვის ნაწილობრივ გამოსასყიდად ფულის ნაწილს გაჭირვებულებს ურიგებდნენ, მცირე ნაწილით სამ სანთელს ყიდულობდნენ და ხატების წინ ანთებდნენ, დანარჩენს კი თვითონ იხმარდნენ.

სარდაფის აღმოსავლეთ კედელთან მდგარი ხატების მაგიდა გამოვწიე, კედელზე აფარებული ფანერა ფრთხილად და უხმაუროდ გამოვწიე და კარი შევაღე. რამდენიმე მეტრიან კორიდორს აუჩქარებლად გავუყევი და რკინის კარს მივადექი. დაკაკუნებიდან ნახევარი წუთის შემდეგ კარის სარკმელი გაიღო და იქიდან ჩემი მეგობრის ხმა გაისმა:
”პაროლი.”
”ეს სად ვცხოვრობთ ბოზისშვილი ვიყო.”

– რა ქენი?
– რა უნდა მექნა? ჩავწერე რესპონდენტი და ნახევარი გავშიფრე.
– რაო?
– და რას მეტყოდა ახალს? იგივე ბაზარი, ლოცვა, თვით გვემა, და სხვა ათასი ყლეობა. სუჟეტი კრიალოსნების დამზადების ხერხები – მეტი არაფერი.
ჩვენს იატაკქვეშა დარბაზში უფრო თამამად ვსაუბრობდით. ეს დარბაზი შემთხვევით აღმოვაჩინეთ სატრაპეზოს სარდაფის რემონტისას. გადავწყვიტეთ საიდუმლოდ შეგვენახა და ერთვგვარი ”ანდერგრაუნდ” კლუბი გაგვეხსნა, სადაც ჩვენნაირი სულით და გულით ისევ ლიბერალები შევიკრიბებოდით და ვეცდებოდით ფუნდამენტალისტური ქრისტიანული რევოლუციის წინააღმდეგ რეაქციული მოძრაობა დაგვეწყო. საქმე არ იძვროდა. ჩვენს რიგებში კონფორმიზმი მძლავრად იყო გამჯდარი. ზოგს წყნარად ცხოვრება და უცხოეთში გაძრომის შანსისთვის ლოდინი ერჩივნა, ზოგს მართლმადიდებლური ინკვიზიციის ეშინოდა, ზოგსაც უბრალოდ ძალა აღარ ჰქონდა. მთელი ერთი წელი მე და ჩემი მეგობრები, რომლებსაც ჩვენი იდეალები არ გვასვენებდნენ, ვცდილობდით პროპაგანდისტული, კონფორმიზმის განმდევნი და ლიბერალური სული აღმაზევებელი ლექციები ჩაგვეტარებინა. ერთი ძველი კომპიუტერიც ავაწყეთ. ამის გამო თვეების განმავლობაში ვიქექეთ ნაგავ საყრელზე და ნაწილ-ნაწილ, მავთულ-მავთულ ავაწყეთ რაღაც მანქანა, რომელსაც ფილმების გასაშვებად ვიყენებდით. ჩავაბდნელებდით ოთახს, 50 კაცამდე მოვგროვდებოდით და ვუყურებდით ევროპული და ამერიკული კინოფილმების შედევრებს. ვინჩესტერი, რომელიც ამ მაქნას ჩავუდგით ალბათ ვიღაც ძალიან მაგარ კინომოყვარულს ეკუთვნოდა, ზეინტელექტუალური ფილმების მთელი ნაკრები იყო შიგ. მე და ჩემი მეგობრები ხშირად ვტრაბახობდით, რომ ეს ვინჩესტერი თვით იმ – წარსულში სახელგანთქმულ ტელეწამყვანს ეკუთვნოდა, რომლის სახელის ხსენებაც დღეს საერთოდ აკრძალული იყო ჩვენს ქალაქში. იმან რევოლუციას პირველივე დღეებში გაასწრო და საზღვარგარეთ გავიდა. ერთ-ერთი ინკვიზიტორი გვარად უნგიაძე იმასაც ამბობდა, ”მაგან სვეტიცხოველს 365-ჯერ რომ შემოუაროს მუხლის ჩოქებზე, მაინც არ შემოვირიგებთო” – ეს სიტყვები ერთი, მათი თქმით ”როსკიპი დიაცის” ცეცხლზე შეხრუკვისას წარმოთქვეს. ეს სადამსჯელო რიტუალი ჩვენ შორიდან გვაყურებინეს, ყოფილი პარლამენტის შენობის ფანჯრებიდან – ციხედ ჰქონდათ გადაკეთებული. ჩვენი ჯერი რომ დადგა, როგორც ნაკლებად მძიმე დანაშაულში ბრალდებულებს შანსი მოგვცეს, ”თუ მოინანიებთ, ხალხს დაუჩოქებთ და პატიებას სთხოვთ, მერე სამი დღე და ღამე მეტანიების კეთებაში გაატარებთ შეგინდობთო.” ჩვენც დავთანხმდით. ლიბერალური შურისძიებით აღვსილებმა ყველაფერს გავუძელით, ჩვენს იდეოლოგიურ წინაპრებს შევპირდით, რომ ჩვენს შვილებს როგორც მინიმუმ რევოლუციამდელ მსგავს საქართველოში მაინც ვაცხოვრებდით. მართალია, შეგვეძლო თავი გაგვეწირა, მაგრამ ვინღა დარჩებოდა? ჩვენი იდეალებისთვის თავი დავიმცირეთ, იმ იმედით, რომ ჩვენს შვილებს ნორმალური ცხოვრების შანსს გავუზრდიდით. სამი დღის მერე ჩვენი ხალხის ლიდერი, აწ უკვე რეგენტად წოდებული, ტახტრევანიდან ჩამოვიდა. სანამ მოგვიახლოვდებოდა მედავითნეებს ტაშტების მოტანა უბრძანა. მოვიდა და როგორც ქრისტემ – თავის მოწაფეებს, ისე დაგვბანა ფეხები. ეს პატიების ნიშანი იყო – რეგენტმა ჩვენს წინაშე თავი დაიმდაბლა; შესაბამისად, ჩვენს ინტეგრაციას ქრისტიანულ საზოგადოებაში რეზოლუცია დაადო. ფიცარნაგიდან ჩამოსვლისას მშობლები შეგვეგებნენ და ჩვენი დაბრუნება, როგორც უძღები შვილებისა, იზეიმეს.

დარბაზში მარტო მე და ჩემი მეგობარი ვიყავით. აქაურობა როგორც წესი შებინდებისას ივსებოდა. ოთხშაბათობით და პარასკევობით ვიკრიბებოდით, რადგან ამ დღეებში მართლმადიდებლური პატრულის თანამშრომლების უმეტესობასაც უშვებენ სახლში და ქუჩაში მალულად მოძრაობა უფრო ადვილდებოდა. ჩვენი დიდი შრომის შედეგად დარბაზში პატარა მაგნიტოფონიც გვედგა, რომლითაც აკრძალულ მუსიკას ვუსმენდით ხოლმე. ამჯერად Led Zeppelin-ის We Gonna Groove მქონდა ჩართული და გიჟურად ვაქნევდი თავს – მიყვარდა მოგონებების მეშვეობით რევოლუციამდელ საქართველოში მოგზაურობა. ეს ყველაზე ლიბერალური პერიოდი იყო ჩვენს ქვეყანაში, მანამდეც ტირანია იყო – მომავალს კი ვერ მოვესწარით. მუსიკის საქმეც ცუდად არის. რაღაც ”მართლმადიდებლური ჟღერის კომისია” კურირებს ამ სფეროს. სხვათაშორის რამდენიმე დღის წინ Radiohead-ის Creep დაუშვეს ოფიციალურად, როგორც თვითდამდაბლებისა და ამპარტავნების წინააღმდეგ მიმართული სიმღერა. მოცარტითაც გაგვანებივრეს, ”ეგ მწვალებლური ეკლესიის წინააღმდეგ იბრძოდაო, მისი მუსიკა თვით ღვთის გალობააო” – ეტყობა რომელიღაც დეგენერტმა ცენზორმა ფორმანის ”ამადეუსს” უყურა, რადგან იმავე საღამოს ეგ ფილმიც გაათეთრეს და აკურთხეს.

ჩვენი დარბაზი მიწის ქვეშ მდებარეობდა, ძველი თბილისური გვირაბის შემადგენელი ნაწილი იყო. ეს კუნჭულები არ გამოკვლიეს, შიგ სატანა იმალებაო ერთ-ერთმა კურთხეულმა თეთრმა მაგმა განაცხადა. სწორედ ამიტომ ჩვენი მუსიკის, კინოსეანსებისა და ღრიალის ხმა გარეთ არ გადიოდა. სატრაპეზოს 24 საათის განმავლობაში ვამუშავებდით, მარხვის დღეების დროს მუშაობაზე კურთხევა გვქონდა აღებული. დახლთან სულ იდგა ერთი ჩვენიანი. თუ ვინმე შემოვიდოდა და ”ფერეიდნულ თაფლს” იკითხავდა ე.ი. ჩვენიანი იყო, მას სარდაფამდე მოაცილებდნენ და მერე უკვე თვითონაც აგენებდნენ. ჩემი თავი ალკაპონეს მაგონებდა, ჩვენი სატრაპეზო კი 20-იან წლების ამერიკელი ბუტლეგერების ბუდეს – ოღონდ ვისკის ნაცვლად აქ თავისუფლებას ვშთანთქავდით.

დახლთან ჩვენი ლიბერალური საძმოს ერთ-ერთი წევრი იდგა. თუ ვინმე საეჭვო პიროვნება, მართლმადიდებელი პოლიციელი ან სასულიერო პირი შემოვიდოდა, ის საიდუმლო ღილაკს აჭერდა ხელს, რომლის მეშვეობითაც დარბაზში წითელი ნათურები ინთებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ მიწისქვეშეტიდან ჩვენი ჯოჯოხეთური აქტივიზმის ხმები არ ამოდიოდა, მაინც ვჩერდებოდით ხოლმე – მაინც ძალიან დიდი რისკი იყო. ერთია როცა გახრწნილ და ევროპაზე ორიენტირებულ საქართველოში ლიბერალობ და მეორე როცა ფუნდამენტალისტებთან შერიგებული დისიდენტობ. ამის გამო სიკვდილით დაგვსჯიდნენ. სიკვდილით დასჯის შესახებ საქართველოს ქრისტიანულ მთავრობას თავისი ახსნა ჰქონდა, მათი თქმით ცოდვილები ცეცხლში იწმინდებოდნენ თავისი ცოდვებისგან და საიქიოში ნაკლებად დამძიმებულები ხვდებოდნენ უფალს – შესაბამისად, ცის სასუფეველში მოხვედრის უფრო მეტი შანსი ჰქონდათ. წინასაინკვიზიციო რიტუალებისას ხშირად ყვებოდნენ იმ ქვეყნად გადასული ცოდვილების ისტორიებს, თუმრე ისინი წმინდა ინკვიზიციის წევრებს ხილვებში ეცხადებოდნენ და მადლობებს უხდიდნენ. ”ერთი ჩემი მეზობელი, რომელიც ასე განვწმინდეთ დღემდე მადლობას მიხდის. მართალია, ის ცის სასუფეველში არ არის, მაგრამ არც გეენაში გაუმწესებია შემოქმედს. ის დღეს თავის დარჩენილ ცოდვებს ისყიდის და სალხინებელში მუშაობს. დაკარგულ და დათრგუნულ სულებს გზას უკვალავს,” სიამაყით ყვებოდა მისი ყოვლადუმწმენდელესობა ინკვიზიტორი უნგიაძე.

იმ დღეს დიდი დღე იყო! ბოლოს და ბოლოს უნდა გადაგვეწყვიტა როგორ გვემოქმედა. საჭირო იყო პირველი ნაბიჯი. იმის დაფიქსირება, რომ ჩვენ ვარსებობდთ – სადღაც ჯურღმულში, მიწის ქვეშ, მაგრამ ვარსებობთ და ჩვენი უნდა ეშინოდეთ, ან იმედი ჰქონდეთ. კრებაზე რამდენიმე იდეა ჩამოიყარა, ძირითადად ბავშვური თამაშები. ყველაზე ექსტრემისტული (ყოველშემთხვევაში იმ ეპოქაში) და გაბედული ჩემმა მეგობარმა წამოაყენა, რომელიც მე მაშინვე მოვიწონე. იდეის მიხედვით, რამდენიმე მოხალისეს (თავიდანვე ვიცოდით, რომ ეს მოხალისეები ისევ მე და ჩემი რამდენიმე მეგობარი ვიქნებოდით, სხვებს როგორც უკვე გითხარით კონფორმიზმი და შიში ღრღნიდათ) რეგენტის რეზიდენციის გალავანზე, დიდი შავი ასოებით, უნდა წაეწერა სიტყვა ”ყლე.” ჩვენ ვიცოდით, რომ ეს აქტი სერიოზულ ძვრებს მოახდენდა. რა თქმა უნდა საჯარო არ გახდებოდა და ხალხში ჭორის დონეზე გავრცელდებოდა, მაგრამ ფუნდამენტალისტურ ხელისუფლებას გვარიანად შეაშინებდა. ცხადია ამის შემდეგ უსაფრთხოების ზომები გაიზრდებოდა და მართლმადიდებელი პოლიციელები ღვთიური ძაღლებივით ირბენდნე ენა გადმოგდებულები. შესაძლოა აგენტური ქსელებიც გაებათ და ბოლოს ყველანი დავეპატიმრებინეთ. რისკები ყველამ კარგად ვიცოდით, მაგრამ დრო აღარ ითმენდა.

ქართველი ანარქისტის ფიქრები (ავტობუსის გაჩერებიდან – სამსახურის ზღურბლამდე)

იანვარი 20, 2010 2 comments

მიყვარს ანარქიაზე ფიქრი, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ქუჩაში მივსეირნობ და კორპორატიული ნაბიჭვრების მერ შექმნილი აპარატის მეშვეობით მუსიკას ვუსმენ. მუსიკაც რაღაც ანარქისტულია, თითქოს. პოსტ-აპოკალიპტიკური დედამიწის კადრები მიდგას თვალწინ. მიყვარს როცა წარმოვიდგენ, როგორ მოუტყნეს ადამიანებმა ერთმანეთს დედის მუტელი – ოღონდ სწრაფად, ისე ნაბოზრულად არა როგორც ამას დღეს აკეთებენ. პრინციპში გლობალურ წიაღსვლებში გადასვლა ამ ეტაპზე არ გვინდა,  ისევ ლოკალურ ანარქიაზე ფოკუსირება სჯობს.

საიდან შეიძლება დაიწყოს?

ერთ დღესაც ამოგვივიდეს ყელში ეს ყველაფერი რაც ამ ქვეყანაში ხდება და დავერიოთ ამ დედამოტყნულ პოლიტიკოსებს – ხელისუფლებასაც და მათ მოწინააღმდეგეებსაც, ლიბერალებსაც და ავტორიტარებსაც, მემარცხენეებსაც და მძრეველებსაც. დავხოცოთ ყველა, ვიტრინებ ჩამოლეწილი ავტო მაღაზიებიდან საბურავები გამოვიტანოთ, ერთმანეთზე დავაწყოთ და ესენი ჩავსვათ შიგ, მერე ბენზინი გადავასხათ თავზე და ცეცხლი მივცეთ. დროშების მაგივრად ამათი სახეები ჩამოვკიდოთ (ეს სადიზმია თუ ანარქია? თუმცა ერთი მეორეს არ გამორიცხავს). ”ჩვენი წარმატებით ფრთა შესხმული” მსოფლიოს წამებულ ანარქისტთა ბრბოები მიუვარდებიან თავიანთ მთავრობებს და იმათაც იგივეს უზამენ. შემდეგ ნაბიჯი ანარქისტებს შორის წამოჩიტული მოლიდერო არსებების დედის ტყვნაა. ვინმე არაანარქისტულ წარსულში ჩარჩენილ ნაბოზარს, რომელიც დალეწილი მანქანის ”კაპოტზე” დგება და იქიდან დირექტივებს იძლევა, სახეში  მოლოტოვის კოქტეილი ხვდება.

შემდეგ  რაც ხდება ძირითადად ჩემს დიდ და მსუქან ანარქისტულ ყლეზე მკიდია.

სამყარო უფრო ლამაზია.

მომწონს მოჭარბებული წითელი ფერი ქუჩებში და სისხლით დახატული გრაფიტი.

მივდივარ ჩემთვის, მივუყვები დანგრეულ და დალეწილ ქუჩას, რაც მთავარია ტროტუარზე.

ჰაერში თავისუფლების სუნი ტრიალებს, რომელსაც ოდნავ გასდევს  წარსულის ხრწნის, საამურად მძაღე, არომატი.

სულ მალე ყველაფერი დალაგდება – პრიმიტიული მატერიალიზმით მოაზროვნე რამდენიმე მილიონი სირი ერთმანეთს დედას მოუტყნავს და ამ ქვეყნად მხოლოდ რამდენიმე ადამიანი დავრჩებით.

აი ამ ფიქრებში გართული, მივადგები ხოლმე სამსახურს, შევაღებ კარებს, ვჯდები კომპიუტერთან, ვიწყებ მუშაობას და გულში ვფიქრობ: ”ჩემი ძალად ანარქისტი დედას შევეცი!”

2012

2012 წლის 21 დეკემბერს დედამიწას მეტეორიტი დაეჯახა. ერთი შეხედვით დიდი ტრაგედია, სინამდვილეში ნამდვილი დღესასწაული იყო, თუმცა ამის შესახებ კაცობრიობამ ჯერ არ იცოდა.

მეტეორი, რომელიც შეორეული გალაქტიკრუი მძღნერის გროვა იყო და რომელიც მილიონობით სინათლის წელიწადი ღია სივრცეში მოგზაურობდა შესაფერისი მიზნის ძებნაში, პირდაპირ ორ ზღვას შუა დაეცა. ევროპისა და აზიის გზაჯვარედინზე დიდი ორმო (”იამკა”) გაჩნდა.

მთელი მსოფლიო შოკირებული იყო, მაგრამ ამით არაფერი იცვლებოდა. მსოფლიოში მხოლოდ ერთი ქართველი დარჩა ჩემი სახით. ამიტომ როგორც ქვეყნის სამართალ მემკვიდრეს ორმო და გაეროს გენერალური მდივანის სამძიმარი გადმომცეს. საგარეო ვალების გასტუმრების შემდეგ რამდენიმე მილიონი და ბადენ-ბადენის აგარაკი დამრჩა. როგორც ნამდვილმა ქართველმა, მაშინვე რაციონალურად აზროვნება დავიწყე და ფულის ფლანგვას მისი დაბანდება ვარჩიე.

რამდენიმე თვიანი სამშენებლო სამუშაოების შემდეგ, ახალი ატრაქციონი მზად იყო. ორმოს კიდეებზე დამონტაჟებული ”Overlook-ები” და “Observation Deck-ები” ტურისტებს ვერ იტევდა. ატრაქციონის შესავლელთან დიდი აბრა ეკიდა – ”მოდით და იხილეთ მსოფლიოში ყველაზე დიდი უფსკრული.” ამ აბრას ვუცქერდი და თან ვფიქრობდი, ”რა საკრალური სლოგანია.” ტურიზმი ყვაოდა საქართველოში, მაგრამ საქართველო ამას ვერ მოესწრო.

ერთ დღესაც როდესაც სამშობლოს გავცქეროდი და აწ უკვე ყოფილი ბროჯომ-ხარაგაულის ტყეპარკიდან წამოსულ ნიავს ხარბად ვისუნთქავდი, გვერდზე უცხოელი წყვილი ამომიდგა. თავისთვის წყნარად საუბრობდნენ იმ ვერ ჩადებულ ინვსტიციებზე რომელის იმედად მთელი ერი იყო ოდესღაც. ჩემთან ახლოს მდგომმა სინანულით თავი გააქნია, სიგარეტს ნაფაზი დაარტყა და ბიჩოკი პირდაპირ ”სამშობლოს” შუაგულში გადაუშვა, ზედ კი გვარიანი ნახველი მიაყოლა. თვალი გავაყოლე ამ უცხოურ კაპიტალს და დავინახე, რომ ზუსტად იმ ადგილას დავარდა სადაც ოდესღაც იუნკერთა საფლავები იყო.
”კიდევ კარგი ქართველი ერი არ უყურებს ამას.” – გავიფიქრე მე და შვებით ამოვისუნთქე.

%d bloggers like this: