Archive

Posts Tagged ‘საუბრები რელიგიაზე’

საუბრები რელიგიაზე – ნაწილი III – შოთა

“სიცრუე და ორპირობა ავნებს ხორცსა, მერმე სულსა”

შოთა 

– რელიგია განათლების მტერია!
– ძალიან გთხოვ, რაღაც სისულელეებს ნუ მიედ-მოედები. რელიგია ყოველთვის განათლებას აწვებოდა. ბოლო საუკუნეებში მითუმეტეს, სკოლები და მისიები მასიურად იხსნებოდა და გაჭირვებულ და უბრალო ხალხს განათლებას აძლევდნენ.
– მაგ განათლებას არ ვგულისხმობ. კარგია, კი, ძალიან, რომ წერა-კითხვას ასწავლიდნენ და ასწავლიან ხალხს, მაგრამ ვის რად უნდა შენი წერა-კითხვა თუ არაფერი წაიკითხე. ბიბლიაც კი არ აქვს ხალხს ნორმალურად წაკითხული. მეორეც, მე, თვითონ რელიგიურ განათლებაზე ვსაუბრობ. მოდი თავი დავანებოთ ზოგადად რელიგიას, ვისაუბროთ თანამედროვე მართლმადიდებურ ეკლესიაზე, ისიც მარტო ქართულზე და პრინციპში ამავე კონტექსტში შეიძლება რუსულიც ჩავსვათ.
– კარგი, გისმენ.
– აი, აიღე საშუალო სტატისტიკური ქართველი მორწმუნე და ჰკითხე, რატომ სწამთ ღმერთის. არა… რატომა არიან ისინი მართლმადიდებლები და არა კათოლიკეები, ან ბაპტისტები, ან ზოგადად პროტესტანტები.
– მერე?
– ვერც ერთი ვერ გეტყვის. ნებისმიერი მათგანი გიპასუხებს, რომ ისინი იმიტომ არიან მართლმადიდებლები, რომ მათი წინაპრები იყვნენ. რელიგია, დღეს, საქართველოში, არ არის სულიერი მდგომარება, ან სულიერების საზრდო, ან თუნდაც გზა რომელზეც ადამიანი ჭეშმარიტების გამო დგას – რელიგია ეს სოციალური მოვლენაა, ერთგვარი სტატუსი, რომელიც მემკვიდრეობით გადადის. ვთქვათ, ისევე როგორც, აზნაურობა ან თავადობა და ა.შ. ეს არის იდეოლოგია, რომელსაც ადამიანები მონურად მიჰყვებიან და ეშინიათ თავისუფლების. ზოგჯერ, ლაჩრების და უპასუხისმგებლო, ხელმოცარული ადამიანების თავშესაფარია. ადამიანი რომელსაც არაფერი გამოსდის, რომელიც წარუმატებელია ან რამე უედურება დაატყდება, საკუთარ თავს კი არ დააბრალებს ამ ყველაფერს, არა! ყველაფერი ღმერთის ნებაა. ხო შეიძლება რომ ამ ფრაზას მივცეთ ერთგვარი ინტერპრეტაცია და ვთქვათ ასე: “ყველაფერში დამნაშავე ღმერთია!” რატომ უნდა ღმერთს შენი წარუმატებლობა და უბედურება? იმიტომ რომ მან აგაცილა საფრთხე და ბოროტება, ან იმიტომ რომ დაგსაჯა, შენი ან სულაც ბაბუაშენის მიერ ჩადენილი ცოდვიდ გამო. ან სულაც იმის გამო, რომ რომელიღაც გაუნათლებელმა მღვდელმა დაასვკნა, რომ შეიძლება შენი წინაპარი ეკლესიამ დაეწყევლა – ცუდი საქციელების გამო და ეს წყევლა კი 9 თაობაზე გადადის. შენ რა უნდა ქნა ამ დროს? ილოცო მუხლმოდრეკილმა ან გადაიხადო “სტავკა” და მღვდელი წყევლას გამოგილოცავს. ერთი სიტყვით, ამათ ღმერთი ჰგონიათ ბოროტი დეგენერატი.
– რაღაც მომენტში მართალი ხარ, მაგრამ არც მასე სავალალოდაა საქმე.
– კარგი რა. ოჰაიოელი სექტანტებივით ცხოვრობს მთელი ერი, მეორედ მოსვლას და აპოკალიფსს ელიან დღე და ღამე. მოკლედ, ამ ხალხს არ აქვს არანაირი საფუძველი სწამდეთ ღმერთის ან იდგნენ ამ გზაზე.
– სისულელეა, ჯერ ერთი ამ ხალხს აქვს იმედი!
– რისი?
– გადარჩენის. ჩვეულებრივი ორგანიზებული, იერარქიული სისტემაა. ვიღაც ლიდერი მიგიძღვება კონკრეტული პუნქტისკენ, შენ ირჩევ ან გაჰყვე ან არა. შეიძლება სულაც არ იცოდე სად მიდიხარ, მაგრამ ენდობი, რისკავ, იცი რომ იქ არის გადარჩენა და ამბობ უარს ყველაფერზე და მიდიხარ მხოლოდ იმედის ამარა.
– და რატომ გჭირდება ამ გზაზე ლიდერი? რატომ არ შეგიძლია აიღო საკუთარ თავზე პასუხისმგებლობა, დაიჭირო გზამკვლევი – რომელიც ყველასთვის ხელმისაწვდომია და მისი გაგება და გააზრება ყველასთვის მარტივია ცოტაოდენი დაფიქრების შემთხვევაში? რატომ უნდა გარისკო და ჩაება ბრმას, რომელმაც არ იცის სად გადაიჩეხება – თუ უკვე გადაჩეხილი არ არის,  როცა შენთვითონ შეგიძლია მართო შენი ცხოვრება. აი, სწორედ ამის ეშინია ორგანიზებულ რელიგიასაც, როგორც კი ადამიანი მიხვდება რომ მისი ცხოვრება თავად მასვე ეკუთვნის და ღმერთისკენ მიმავალ გზაზეც საკუთარი ძალებით შეუძლია დადგეს, მაშინვე დაერხევათ. სწორედ ეგ არის “ოპიუმი ხალხისთვის.”
მეორეც, ძალიან საინტერესო სიტყვა თქვი, თუ წამოგცდა, არ ვიცი, რისკი – ამიხსენი რატომ უნდა იყოს რელიგია რისკი? რას რისკავ? რისთვის? რას ეძებ? არასწორი რომ აღმოჩნდე მერე? და ამის გარძელება უსასრულოდ შეიძლება. ნებისმიერი ასეთი კითხვა კი ყოველთვის მთავრდება ერთი და იგივე პასუხით, რომ შეუცნობელია ნება ღვთისა – თუ როგორც არის. ხალხს აკმაყოფილებს მღვდლის სიტყვა და შესაბამისად ის აღარ ითხოვს ღვთისას. ამათაც მეტი რა უნდათ? თავს არც იწუხებენ და პლიუს რატომ დაკარგავენ ამხელა არმიას, რომელიც ცხვრის ფარასავით მიჰყვება.

წაიკითხე მეტი…

Advertisements

საუბრები რელიგიაზე – ნაწილი II – ილია

“მამულო, საყვარელო,
შენ როსღა აყვავდები?” 

ილია

“იობანნი ვ როტ!”

პაკ ჩალანიკი

– შეგიძლიათ შებრძანდეთ, ოღონდ პაციენტი ჯერ სუსტად არის, ამიტომ ძალიან ნუ დატვირთავთ.
ექიმი პალატაში ორი პოლიციელს შეუძღვა, რომლებიც მწოლიარეს მიუახლოვდნენ და ლოგინთან მოთავსებულ სკამებზე ჩამოსხდნენ.
– გამარჯობა.
– გამარჯობა – ამოილუღლუღა ავადმყოფმა, ჯერ კიდევ სუსტად იყო, მხოლოდ  ორი დღის წინ გადმოიყვანეს რეანიმაციიდან პალატაში.
– ვიცით რომ სუსტად ხართ, მაგრამ წინასწარი ჩვენება მაინც უნდა ჩამოგართვათ.
– ილია ხომ? – კითხა მეორე პოლიციელმა და ჩანთიდან ქაღალდი და კალამი ამოიღო.
– დიაღ!
– ბატონო ილია, სად მოხდა ეს ინციდენტი?
– სოფელ წიწამურში.
– უფრო კონკრეტულად.
– უფრო კონკრეტულად როგორ გითხრათ, ერთი ე.წ. საქეიფო ადგილია ეკლესიის მახლობლად. სადაც საკლავი მიჰყავთ ხოლმე და მერმე ტრაპეზობენ.
– გასაგებია. ვისთან მოგივიდათ ჩხუბი და ვინ დაგჭრათ?
– კონკრეტულად ვინ დამჭრა არ ვიცი, დაახლოებით ათი კაცი მირტყამდა. გამიგდეს რასაც ქვია. ჩემი ბიძაშვილი გვაშველებდა.
– უფრო დეტალურად თუ შეიძლება. საიდან დაიწყო ყველაფერი?
– იმ დღის ჩასული ვიყავი სოფელში, საერთოდ ყოველ ზაფხულს ჩავიდვარ ხოლმე რამდენიმე დღით, კვირით, ნათესავებთან. ბიძაჩემმა მითხრა, რომ ჩემი ბიძაშვილი ბიჭებთან ერთად ქეიფობდა ეკლესიის მახლობლად. ის ადგილი კარგად ვიცი, სოფელსაც კარგად ვიცნობ ადრეც ვყოფილვარ აქ. დიდად სასიამოვნო მოგონებები არ მაქვს წიწამურთან – ილიამ მძიმედ ამოისუნთქა – მაგრამ მაინც მიყვარს იქაურობა, არის ამ სოფელში რაღაც საკრალური.
– როცა გაიგეთ რომ თქვენი ნათესავი და მეგობრები ქეიფობდნენ მათთან წახვედით?
– დიაღ. როცა მივედი ძალიან თბილად შემხვდნენ, მოვიკითხეთ ერთმანეთი, ე.წ. ჯარიმა დამალევინეს, შემოსწრებულის სადღეგრძელო დალიეს და მოკლედ ძალიან პოზიტიური აურა ტრიალებდა.
– სიტუაციის დაძაბვა რამ გამოიწვია?
– სუფრასთან დაჯდომის შემდეგ საუბარში შევყევი იქ მყოფ პიროვნებებს, ათას თემაზე ვისაუბრეთ. ბოლოს ისე მოხდა, რომ რელიგიაზე ჩამოვარდა საუბარი. დაპირისპირება ჩემმა აზრებმა გამოიწვია, რასაც მოჰყვა ჩხუბი. პირველმა იმ პიროვნებამ დამარტყა რომელიც ჩემს წინ იჯდა, გიგლა ქვია სახელად.
– უფრო დეტალურად რო აღწეროთ საუბარი კარგი იქნება.
– დიდი არაფერი, ჩვენი მეზობელია ერთი სერგო, ის იყო პროვოკატორი და მეორე ბიჭი კიდე, ნოე, ეგ ნოე ადრე რაღაცებს მიბაზრებდა სოფელში, ანუ იმთავითვე ვიცოდი რო არ იყო ჩემს მიმართ პოზიტიურად განწყობილი. მოკლედ, ამათმა შემოაგდეს ეს თემა, რელიგია, თანაც პროვოკაციულად და მეც ავყევი. ეს გიგლა როგორც ჩანს მომზადებული ყავდათ და სიტყვებზე იყო ჩასაფრებული. ზუსტად არ მახსოვს, მაგრამ თუ არ ვცდები სასულიერო პირების ფუფუნებაზე ვსაუბრობდით დასაწყისში. იქ გავაპროტესტე მღვდლების “ჯიპებზე” ჯდომა, მაშინ როდესაც მრევლი მშიერია. დამეთანხმებით ალბათ, რომ არა არის ლამაზი, როცა მღვდელი 80 000 დოლარიანი ჯიპიდან გადმოდის, ხელში უჭირავს 1000 ლარიანი ტელეფონი, გლახაკებსა და უმეწოებს ზედაც არ შეხედავს, შევა ეკლესიაში და ქადაგებას დაიწყებს: “როგორც აქლემი ვერ გაძვრება ნემსის ყუნწში, ისე მდიდარი ვერ შევა ღვთის სასუფეველშიო.” ისიც არ მესმის, სიმართლე რომ გითხრათ, რა საჭიროა ამდენი ტაძარი, მატერიალისტურ ღირებულებებზეა აგებული მთელი რელიგიური ინსტიტუტი. მილიონებს ხარჯავენ საერთოდ არასაჭირო ტაძრების ასაშენებლად, გასაგებია რომ ადამიანებს სულიერი საზრდო ესაჭიროებათ, მაგრამ არამგონია ღმერთს ის უხაროდეს, რომ მისი შვილები შიმშილობდნენ, თავზე აწვიმდეთ და ციოდეთ, განათლებას ვერ იღებდნენ და ა.შ.  ხოლო მის სადიდებლად ამდენი ფული იხარჯებოდეს უბრალო შენობებში. და ამ შენობებში მერე მაძღარი და ფუფუნებაში მცხოვრები მღვდლები მოძღვრავდნენ საზოგადოებას. სეკულარიზმზეც გამოვთქვი რამდენიმე მოსაზრება…
– ღირსი ყოფილხარ – ჩაუბუტბუტა პოლიციელმა და ჩანიშვნა განაგრძო.
– რა ბრძანეთ?
– არაფერი. განაგრძეთ.
– პრინციპში სულ ეს არის. გიგლა წამოხტა, დამიყვირა: “ჩემი დედა მოვტყან მღვდლებზე და ეკლესიაზე რაებს ლაპარაკობ ბიჭოო! ბოზიშვილი ვიყო აქ ყველანი ქრისტიანები ვართ და ჩემი დედას შევეცი ეგ სიტყვები ღმერთის წინაშე თუ გაპატიოო,” ამის თქმა იყო და სილა გამარტყა. მომიტევეთ იმ უხამსი სიტყვების გამეორება, მაგრამ ალბათ თქვენ ზუსტად გაინტერესებთ ყველაფერი.
– დიახ. მერე რა მოხდა?
– მერმე მე ვერ გამიძლო ნერვებმა და ხელი შევუბრუნე.
– ამის მერე სხვებიც ჩაერთნენ ჩხუბში?
– დიაღ. უკნიდან მომეპარა ვიღაცა, კისერში მომხვია ხელი და ზურგით დამაგდო მიწაზე. რამდენიმე წიხლი მომხვდა. ამ დროს მესმოდა ჩემი ბიძაშვილის ყვირილი, რას შვებით თავი დაანებეთო. როგორღაც მოახერხა და ფეხზე წამომაყენა. და ზუსტად ამ დროს იყვირა, “რას შვები, ილიაა!”
– ანუ მაგ დროს ვიღაცა თქვენს დასაჭრელად გამოიწია?
– სავარაუდოდ. შეძახილზე ჩემმა ბიძაშვილმა ასეთი პასუხი მიიღო: “ილია რომაა იმიტომაც უნდა ავცრა ტრაკში, მე მაგას ღმერთის შეურაცხყოფას ვერ ვაპატიოებო.”  მერმე ჩხვლეტა ვიგრძენი და რო დავიყვირე, ამ დროს ყველა გაიქცა და მხოლოდ ჩემი ბიძაშვილი დარჩა ჩემთან, რომელმაც მიმათრია სახლამდე, ხოლო იქიდან სასწრაფოდ წამომიყვანეს საავადმყოფოში. როგორც ექიმებმა მითხრეს სასწაულებრივად ვარ გადარჩენილი, არტერიას მილიმეტრებით ასცდაო.

საუბრები რელიგიაზე – ნაწილი I – აკაკი

“ჩონგური საქართველოა
სიმები ჩვენ ვართ ყველაო” 

აკაკი.

– სამარხვო გაქვთ რამე? – ფაციმ ქურთუკი იქვე მიადგო და სუფრას გადახედა.
– კი, აგერაა სოკოს ღვეზელი, კარტოფილის, შემწვარი კარტოფილი და წნილი.
– რას სვამთ?
– ღვინოს, დაჯე ხეთქე.
მეორე ოთახიდან აკაკი გამოვიდა:
– რომელი ხართ მარხვაზე? – და ცინიკურად გაიღიმა.
– აჰა, მოვიდა მთავარი იაღოველი!
– გადი აქედან შე სატანისტო.
ბიჭების რეპლიკაზე ზრდილობის გულისთვის, ყალბად, გაიცინა და კითხვა გაიმეორა:
– არა, მართლა! რომელი?
– აი, ეს მტარვალი – და ფაციფუცაზე მიანიშნეს.
– ფაციფუც! მართლა?
– ჰო, რა იყო – ნაწყენმა უპასუხა, უკვე იცოდა წინ რაც ელოდა.
მის პასუხზე აკაკის სიცილი აუტყდა.
– ე! რა როჟა ხარ შენ ტო! რა გინდა?
– არაფერი, არაფერი – აკაკიმ სული მოითქვა და ფანჯრის რაფას მიეყრდნო. – ბიჭო, სამარხვო ტორტებს ჭამ?
– რა სამარხო ტორტებს, გიჟი ხო არ ხარ? რაებს იგონებ.
– არის კი. – ჩაერთო ფაციფუცა. – ჰო, ვჭამ, მერე?
– კიდე რას ჭამ?
– რავი…
– სამარხვო კატლეტი, შაურმა, ქაბაბი, კარაქი, მწვადი, ხინკალი, ჰა?
– ნუ, ჰო რა.
– და რა აზრი აქვს მასეთ მარხვას?
– აუ! რა გინდა ბიჭო შენ? ხო მიდიოდი სადღაც, წადი რა?! ბიჭო, უთხარი რა რამე რა, ვინაა ეს ტო შემეშვას.
– რატო? რა გინდა? მაინტერესებს შენი რწმენა და რატო ხარ მაგ ამბავში.
– დაიწყო რა…
– ჰოდა, რას გეკითხებოდი, აი რა აზრი აქვს მასეთ მარხვას? იცი ვაბშე მარხვის აზრი რა არის?  რა მნიშვნელობა აქვს რითი ამოიყორავ მუცელს, ამიხსენი ერთი.
– აბა რა ვქნა?
– ვაიმე… მოძღვარი გყავს?
– კი
– ვინ?
– მამა გიორგი.
– ჩვენი მამა გიორგი?
– ჰო.
– აი! ლოლ! – აკაკიმ ხელი ჩაიქნია და თავის ოთახში შებრუნდა
– რა ლოლ?
– რა ლოლ და დაგცინა შეჩემა.
– ბიჭო – ოთახიდან დაიძახა – სახარება წაკითხული გაქვს?
– არა.
– რატო მერე?
– მოძღვარი არ მაძლევს კურთხევას.
– მოკლედ, ერთს გეტყვით და წავედი მე – ქურთუკი მოიცვა და გასავლელად მოემზადა – თქვენი პრობლემა რაშია იცი? ფიქრი გეზარებათ, ან ვერ ქაჩავთ. მიხვალთ რაღაცა კითხვებამდე და მერე იწყებთ, ეგ ისეთი რამეა ვერ ახსნი და ადამიანი ამას ვერ ჩაწვდება და გაგაქვთ ვაი და ვიში. ყველაფერს კარგად ჩაწვდები თუ იფიქრებ და თუ წაიკითხავ, ინფორმაციას მიიღებ.
– და რა წავიკითხო? შენ რო რაღაც იაღოვლობებს კითხულობ ის?
– ფაცი, ერთი მითხარი რა განსხვავებაა იაღოველსა და მართლმადიდებელს შორის?
– არ ვიცი.
– იაღოველსა და ათეისტს შორის?
– არ ვიცი.
– ათეისტსა და მართლმადიდებელს შორის?
– არ ვიცი.
– ჰოდა, მოკლედ წაიკითხე შვილო, ნუ გეზარება.
– ნაგავს ვერ წავიკითხავ მე.
– აი, მე შემიძლია კაკ მინიმუმ ოთხი ავტორი დაგისახელო, რომელთა ნაშრომიც არ არის ნაგავი. ლუკა, მათე, მარკოზი და იოანე.
– გადააშენე ოთხივე
– წავედი მე!.. წავედი.

%d bloggers like this: