Archive

Posts Tagged ‘ომი’

აგვისტო

აგვისტო 8, 2011 3 comments

ნიუ-იორკული აგვისტო საშინელებაა, ალბათ ისეთივე, როგორიც სხვა დანარჩენული აგვისტოებიც. საშინელი სიცხეა, გვალვა, ნესტიანი ჰაერი – ისეთი არა, როგორიც ურეკში, მაგრამ შეგიძლია ივარაუდო, რომ ტუბერკულიოზიანიები სწორედ ასე სუნთქვენ.
აივანზე ვისხედით, მე, ბიძაჩემი და მისი მეგობარი. მოცხარის წვენის და არყის კოქტეილს ვსმვამდით და სხვადასხვა თემებზე ვლაპარაკობდით. ზვიადიზე საუბარით დავიწყეთ და ბოლო საქართველოს ნატოში შესვლამდეც მივედით. ბიძაჩემის მეგობარი ბრაზობდა, ჯერ იმაზე მეჩხუბა მხედრიონმა რომ სამეგრელო დააწიოკა და არ სჯეროდა, რომ მეც იგივე აზრზე ვიყავი და არც მე მევასებოდა მხედრიონი და შევარდნაძე. მერე საქართველოს მომავალზე და გეოპოლიტიკაზე დამიწყო ჩხუბი.
– რატომაა კარგი? რა გვინდა ავღანეთში ან ერაყში და საერთოდ რატომ ვაძლევთ ამათ ტრაკს?
ამ პატრიოტული პათეთიკის მოსმენისას სახეზე ცინიკური ღიმილი მქონდა მიკრული, აი, ანგლოფონები რომ smirk-ს იტყვიან და ვფიქრობდი, მეთქვა თუ არა ის რასაც ვფიქრობდი. რომ ჩვენნაირ ერებს და ქვეყნებს, თუ გადარჩენა უნდათ ტრაკიც უნდა მისცენ და პირშიც აიღონ, თუ არა და სომალის დაემსგავსონ. რომ ყველთვის ასე იყო, ვინც ტრაკს არ იძლეოდა და პირში არ იღებდა, ისინი ვერ განვითარდნენ, განადგურდნენ და ახლა მათი ენის, კულტურის და სულიერების გადასარჩენად ორი ანთროპოლოგი, ლინგვისტი და ისტორიკოსი იბრძვის ჰარვარდის უნივერსიტეტში. ჩვენნაირი ერების და ქვეყნების ერთად ერთი საფიქალი და ამოცანა ისაა, რომ ზუსტად და კარგად შეარჩიონ პატრონი. რომ უკვე წავიდა ის დრო, და პრინციპში არც არასოდეს ყოფილა, როცა ვინმე თავისუფლებისთვის ბრძოლას და ვაჟკაცობას აფასებდა.
ჩუმად ვარ, იმიტომ რომ ვიცი, ვერაფერს გავხდები არყით შემთვრალ პატრიოტთან, რომელსაც თავისუფლება უნდა, სამშობლო უყვარს, ისარიც უსროლია და მკვდარსაც კი გააცინებს თუ საჭირო გახდა, მაგრამ ნიუ-იორკში ცხოვრობს და ტაქსისტად მუშაობს. ხანდახან თბილისში აგზავნის ერთ-ორ მანქანას, რო გაასაღოს და “ორიოდ ცენტი დარჩეს.” ვიცი, რომ ვერასდროს გაიგებს რატომ არ მიყვარს საქართველო, რატომ მირჩევნია აქ ყოფნა და მხოლოდ იმაზე ფიქრი რატომ არ დამპატიჟა ჩემმა ინდოელმა მეგობარმა თავის დაბადების დღის აღსანიშნავ ფართიზე. ან რატომ მინდა, რომ მთელი ჩემი ოჯახი აქ ჩამოვიდეს, ჩემი ძმაკაცები აქ იყვნენ, ერთად ვიბოდიალოთ მანჰეტენზე, იამაიკური პლანი ვქაჩოთ, “კიშკა” გახსნილზე “საბვეიში” ან KFC-ში შევიდეთ, გამოვძღეთ და ყლეზე გვეკიდოს, რომ საქართველო “სხვებს დავუტოვეთ.” არ აქვს აზრი ეკამათო ადამიანს, რომელსაც 37 მანეთი და 5 კაპიკიანი “სპიჩკა” მეგობრობა ჰგონია და ნორმალური პოლიტიკური ურთიერთობა – მიცემა.
– რა ხდება ვაბშე იქით?
– რა ვიცი, დაძაბულობა რაღაც. იმ დედამოტყნულმა კოკოითმა დღეს ევაკუაცია გამოაცხადა, ომი იწყება და ხალხი გამყავსო.
– მერე ჩვენები?
– რავი ჩვენები ამბობენ გიჟია ეგ კაცი, რაღაცამ მოუარა თავშიო.
– ისე არ მოუვლიდა არაფერი.
– რასღაც სროლები იყო, ქართული სოფლები დაბომბეს და ჩვენებსაც უპასუხიათ სროლით. ჰოდა, ეტყობა კიდე რაღაც პროვოკაციას ამზადებენ. – მიუხედავად იმისა, რომ საქართველო ყლეზე მეკიდა, მაინც ყოვედღე ვეცნობოდი იქაურ ამბებს, ვუყურებდი საინფორმაციოებს, ვიჯექი ფორუმებსა და სოციაულურ ქსელებში – ვიღებდი და ვისრუტავდი ინფორმაციას. დედაჩემსაც ველაპარაკებოდი სკაიპით, ის იქაურ ამბებს მიყვებოდა – მე იმაზე ვებაზრებოდი, როგორი ბედნიერი ვარ აქ.
– არ დამთავდება ეს ამბავი კარგად.
– ჩვეულებრივი ამბავია. ბოლო 20 წელია მასეთი სროლები მიდის სულ და ჯერ არაფერი მომხდარა.

წაიკითხე მეტი…

Advertisements

მშობლებო

სექტემბერი 5, 2010 3 comments

დღეს, ავტობუსში მგზავრობისას ჩამეძინა და დამესიზმრა პალესტინელი ბავშვი, რომელსაც ეზოში ჩასვლა და  თამაში უნდოდა, მაგრამ გასაგები მიზეზების გამო ვერ ჩადიოდა.

გავბრაზდი წინა თაობებზე და ყველა მშობელზე ვისაც კი კაცობრიობის ისტორიაში მშობელი რქმევია ოდესმე, იმიტომ რომ ეს მათი შექმნილი სამყაროა სადაც ჩვენ ვცხოვრობთ!

დღეს, ბევრი ჩვენგანი ვერ თამაშობს ბურთს ეზოში.

აღარ აგყავართ ხელში და არ გვიხუტებთ,

აღარც გვიმღერით და არც ზღაპრებს გვიყვებით ღამით,

აღარც გიყვარვართ, აღარც გვნატრობთ, აღარც გვაცხოვრებთ,

აღარც შეცდომებს გვაშვებინებთ და არც გვათავისუფლებთ.

თქვენი კლონები, თქვენი მონები – თქვენი ვერახდენილი ოცნებების სამჭედლოდ გვაქციეთ.

თქვენი ბრძოლებიც ჩვენ უნდა მოვიგოთ, თქვენი ომიც ჩვენ უნდა ვიომოთ.

თქვენი სისხლიც ჩვენ უნდა ჩვრეცხოთ, ახალი სისხლით.

თქვენ დაგებულ გზებს ჩვენ უნდა გავუყვეთ უკანმოუხედავად.

ვეღარც თქვენს გათხრილ საფლავებს ვახტებით, შიგ რომ მძორებად ყრიხართ.

ვერც მიწას გაყრით, ხელებს რომ გვიგრეხთ.

თქვენი სიმყრალის ჭაობში გვითრევთ, თქვენი სიძულვილით გვიწამლავთ სულებს.

თქვენ გამოჭედილ მახვილს გვაწვდით, თქვენს ჩაგროვებულ ღვარძლს გვატანთ საგზლად,

თქვენ გამოგონილ ღმერთებს გვიდგავთ ხატებად.

აღარც გიყვარვართ, აღარც გახსოვთ ის დრო როცა ჩვენ გვგავდით.

თქვენი მშობლები მოვტყან მშობლებო, აწ და მარადის, ზეზვა და მზიამდის, ადამ და ევამდის!

%d bloggers like this: