Archive

Posts Tagged ‘მშობლები’

დეპრესია როგორც ნარკოტიკი (ნაწ. III )

ივნისი 10, 2011 11 comments

ის ვინც ამობობს, რომ გარეგნობას მნიშვნელობა არ აქვს, ან ფარისეველია ან ხელმოცარული – ისეთივე როგორც მე. თუმცა, მე უნიკალური პიროვნება ვარ და შესაბამისად ჩემი loser-ობაც უნიკალურია. მაგალითად, მე ვიცი რამდენიმე გოგო რომელსაც ძალიან მოვწონვარ, მაგრამ მე ისინი არ მომწონს – არც გარეგნობით, არც პიროვნულად და არც სხვა რაიმე ფაქტორის გამო. ჰოდა, იმის გამო რომ ვინმეს, როგორც იქნა, მოვეწონე, მათთან საქმეს არ დავიჭერ. მე მევასება ლამაზი გოგონები, ან cute-ს რომ იტყვიან ისეთები, ჭკვიანები, ადეკვატურები და მოკლედ, “რაც კარგია იმას ვუსმენ.”
ძალიან მიკვირს როცა სიმპატიურ ბიჭებს შეუხედავ გოგონებთან ვხედავ. ჩემნაირ ტიპებს ხშირად ჰყავთ შეუხედავი ნაშები, იშვიათად მაგრამ არსებობენ ისეთები, რომლებსაც ძალიან მაგარ ნაშები ჰყავთ დათრეულები. მეც მინდა რომ ამ იშვიათ ტიპებს მივეკუთვნებოდე. საერთოდ, ვფიქრობ რომ ეს “იშვიათობა” იმის გამოა, რომ ჩემნაირი ტიპები უბრალოდ ნებდებიან. 40 წლის მე, რომელსაც ოჯახი არ ჰყავს და არც არავინ მეგობრების გარდა, უფრო კარგი ტიპია, ვიდრე რომელიმე მახინჯის შედარებით სიმპატიური ქმარი. ან ყველაფერი, ან არაფერი – აი ძირითადი პრინციპი. სულაც არ არის ისეთი პარადოქსალური როგორ სჩანს, უბრალოდ ჯერ “არაფერის” სტადიაში ვარ.
ჩემი კომპლექსების ძირითადი ნაწილი გამოწვეულია იმით, რომ სექსში ძალიან გამოუცდელი ვარ. ამიტომ მაგარ ნაშებზე ჩალიჩის მეშინია. არის ერთი-ორი მაგარი ნაშა, რომლის შებმაც შეიძლება, თან ვიცი რომ ვევასები. მაგრამ მეშინია იმის, რომ სექსით უკმაყოფილოები დარჩებიან და ვერ შევინარჩუნებ. რა უნდა ვქნა საამისოდ? ან უნდა დავტყნა ისინი ვინც მეძლევიან, მაგრამ მე მკიდიან – შესაბამისად მკიდია რას იფიქრებენ ჩემზე და ისინი მხოლოდ ხორცებად გამოვიყენო ან ვიარო ბოზებში.
აქ რამდენიმე პრობლემაა:
1. მე კაი ტიპი ვარ – მართალია, ჩემი ყოფლი შეყვარებული და მისი მეგობრები ფიქრობენ რომ ყლე ვარ, მაგრამ სინამდვილეში კაი ტიპი ვარ. შესაბამისად, არ მინდა ის გოგონები რაღაც ტრენაჟორებად გამოვიყენო, გულში იმედი ჩავუდო და ბოლოს, კარგად დაკაჩავებული ოლიპმიადაზე გავიდე.
2. არ მივეკუთნები იმ მამაკაცების რიცხვს, რომელსაც ნებისმიერ სულიერზე უდგება. ვერ წარმომიდგენია როგორ შეიძლება მივეალერსო ქალს, რომელიც არ მევასება და არ აღმაგზნებს. აიყენე და შეყავი კიდე არ მევასება მე. ბარემ დავანძრევ – რასაც ვაკეთებ კიდეც.
3. ბოზები – ნუ ეს ყველაზე კარგი გამოსავალია, მაგრამ აქ ზედა, მეორე ფაქტორი მოქმედებს. თუმცა, მაგარი ნაშების გამო მსხვერპლზე წასვლა ნამდვილად ღირს.

წაიკითხე მეტი…

Advertisements

მშობლებო

სექტემბერი 5, 2010 3 comments

დღეს, ავტობუსში მგზავრობისას ჩამეძინა და დამესიზმრა პალესტინელი ბავშვი, რომელსაც ეზოში ჩასვლა და  თამაში უნდოდა, მაგრამ გასაგები მიზეზების გამო ვერ ჩადიოდა.

გავბრაზდი წინა თაობებზე და ყველა მშობელზე ვისაც კი კაცობრიობის ისტორიაში მშობელი რქმევია ოდესმე, იმიტომ რომ ეს მათი შექმნილი სამყაროა სადაც ჩვენ ვცხოვრობთ!

დღეს, ბევრი ჩვენგანი ვერ თამაშობს ბურთს ეზოში.

აღარ აგყავართ ხელში და არ გვიხუტებთ,

აღარც გვიმღერით და არც ზღაპრებს გვიყვებით ღამით,

აღარც გიყვარვართ, აღარც გვნატრობთ, აღარც გვაცხოვრებთ,

აღარც შეცდომებს გვაშვებინებთ და არც გვათავისუფლებთ.

თქვენი კლონები, თქვენი მონები – თქვენი ვერახდენილი ოცნებების სამჭედლოდ გვაქციეთ.

თქვენი ბრძოლებიც ჩვენ უნდა მოვიგოთ, თქვენი ომიც ჩვენ უნდა ვიომოთ.

თქვენი სისხლიც ჩვენ უნდა ჩვრეცხოთ, ახალი სისხლით.

თქვენ დაგებულ გზებს ჩვენ უნდა გავუყვეთ უკანმოუხედავად.

ვეღარც თქვენს გათხრილ საფლავებს ვახტებით, შიგ რომ მძორებად ყრიხართ.

ვერც მიწას გაყრით, ხელებს რომ გვიგრეხთ.

თქვენი სიმყრალის ჭაობში გვითრევთ, თქვენი სიძულვილით გვიწამლავთ სულებს.

თქვენ გამოჭედილ მახვილს გვაწვდით, თქვენს ჩაგროვებულ ღვარძლს გვატანთ საგზლად,

თქვენ გამოგონილ ღმერთებს გვიდგავთ ხატებად.

აღარც გიყვარვართ, აღარც გახსოვთ ის დრო როცა ჩვენ გვგავდით.

თქვენი მშობლები მოვტყან მშობლებო, აწ და მარადის, ზეზვა და მზიამდის, ადამ და ევამდის!

%d bloggers like this: