Archive

Posts Tagged ‘ილია’

ქართველი ნონკონფორმისტების საგა

აგვისტო 15, 2011 11 comments

ზუსტად რა დღე და რიცხვი იყო არ მახსოვს, საერთოდ, ქართველი ნონკონფორმისტის პირველი წესია თარიღი არ უნდა გახსოვდეს, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ტექსტზე მუშაობ. აქ ფანტაზია უნდა მოიშველიო და თარიღი მოარგო ამბავს და არა პირიქით. შენ მოირგო თარიღი და არა პირიქით. მოკლედ, ზაფხულია, ასე ორი-სამი კვირის წინ, ლიტერატურული პრემია “საბას” დაჯილდოვების მერე, იმედგაცრუებული გამოვდივარ მარჯანიშვილზე. ჩემს ძმაკაცს, პაატა შამუგიას, “საბა” არ გადასცეს, გივის მისცეს ალხაზიშვილს. არ ვიცი ახლა გივი რამდენად იმსახურებდა მაგას, ის კრებული არ მაქვს წაკითხული, მარა რამდენიმე ლექსი, რაც ვიცი დიდად არ დამევასა. კაროჩე, მოვდივარ და ვურეკავ სანდრიკას, ნავერიანს, ეგეც ნონკონფორმისტია, წიგნი გამოსცა ცოტა ხნის წინ და მწერლის სტატუსიც გაირტყა. მე, ნაფტა და ზომბი ვართ ბროსეში და მოდიო.
ბროსეს ბაღი რაღაც აღთქმული ქვეყანასავითაა მგონი, მე პირველად ვარ იქ. მთელი ცხოვრებაა ამ ქალაქში ვცხვრობ და მხოლოდ მარშუტკიდან მაქვს ამ ბაღის ვიზუალი შეცნობილი, იქაური ბოჰემური და ხორციელი ცხოვრება ჩემთვის უცხოა. პირველი ნაბიჯი ბროსეში და იქ დანახული და გაგონილი უკვე მაძლევს იმის საშუალებას, რომ საკრალურობა დავინახო. გვერდი-გვერდ მდგარ სკამზე სვამენ “რელიგიის დასაცავად” გამოსული სასტავი და ქართული ნონკონფორმიზმის სამი იმედი: ნაფტა, ზომბი და ნავარა. ერთმანეთს არ ეხებიან, თავისთვის ატრაკებს ყველა. ჰაერში საკმეველის და თანამედროვე ქართული ბოჰემის – აცეტონის არყის სუნის ნარევი ტრალებს და სალბუნად ედება მომავლის და დალაგებული საზოგადოების პირობებში ცხვორების იმედებს. ჩემს დანახვაზე ისინი სხვა სკამისკენ ინაცვლებენ, ალბათ სივრცე არ გვეყოფა. ამ სამს თან ახლავთ ვიღაც გოგო, ჩემთვის უცნობი, რომელიც როგორც აღმოჩნდა აბიტურიენტია და გამოცდების მერე განტვირთვის მიზნით დაეხეტება პარკებსა და ბაღებში, პერსპექტიული ახალგაზრდების გაცნობის იმედად. ზომბი ჩალიჩობს ეს აბიტურიენტი ნაშა ნაფტას დააჯახოს, ნაფტა ძალიან ზარმაცი და წუწუნაა. ყველაფერი ეზარება ტიპს, სექსიც და სიყვარულიც. იმდენად ეზარება, რომ შეყვარებული სადღაც გალაპაგოსის კუნძულებზე თუ ეგეთ ეგზოტიკურ ადგილას გაიჩინა, ვიღაც ქართველი გოგო გააძრო და ტელეფონით ჩხუბობენ ხოლმე, მერე ერთმანეთს ურიგდებიან და ორივე ბედნიერად ცხოვრობს. გოგოს ეფსია, ზომბი ნაფტას ავალებს ესკორტს და ჩვენ ორივე ვბალელშიკობთ, მაგრამ ისედაც ცხადია, რომ იმ გოგოს მხოლოდ ტვინს მოტყნავს და სხვას არაფერს გაეკარება.
– მე მოვედი შენთან, ყვავილებით ხელში და ვივიწყებ წაგებულ ომს. – წაუმღერა ზომბიმ უკან დაბრუნებულ ნაფტას. რა საინტერესოა, არასოდეს მიფიქრია ამ სიმღერაზე ამ კუთხით. ანუ ირაკლის ერთ დღეს არ აუდგა და ქეთათოს ეს ლექსი დაუწერა. კიდევ ერთხელ მოვყავარ აღფრთოვანებაში მის გენიოსობას და ქიმიური ნარევით – მირინდა+აცეტონის არაყი, ვიჭყიპები. სანამ ჩვენ ნაფტას ვატერლოოზე ვსაუბრობთ, პაატა შამუგია მოგვადგა და საგზლად წამოღებული შუტკა მოიტანა, რომელიც იორიკის გონებამ შვა: “არა უშავს პაატ, ჩვენც დავბერდებით.” და აქვე საზეიმოდ, ყველაზე თესლი და ყველაზე ავთენტური საბა გადაეცემა პაატა შამუგიას. საზეიმოდ დავდე ფიცი, რომ ცხოვრების ბოლომდე მისი ვარ. შეიძლება 2011 წლის არ ვარ, არც ბრინჯაოსი ვარ და არც რატი ამაღლობელი მომფერებია, მაგრამ 1984 წლის მოსავლის საუკეთესო ნაჟური ვარ. ზუსტად ისეთი იდუმალი და ღვთაებრივი, ისეთი წვნიანი და ტკბილი, ისეთივე ბრძენი და დამდგარი, როგორც ათასრვაას რომელიღაც წელს ჩამოსხმული წითელი ღვინო. ჩავეხუტე და ვუთხარი, “მე შენი ვარ! მიმიღე! მაინც ყველანი პიდარასტები ვართ!” ვიცინით, ხუმრობა “უდაჩნად” დაჯდა.
ნელ-ნელა ალკოჰოლი გვიტევს, ახალ-ახალი პოეტები და მწერლები მოდიან, გაქაფულები ვართ. ვსაუბრობთ, კულტურული რევოლუციის ნამდვილი კოცონი გვაქვს დანთებული და ივლისის იშვიათი სიო წინაპარი “პიდარასტების” შვების ამოსუნთქვად გვეჩვენება. ჩვენი ღრეობა 90-იანი წლების თაობის ოცნებების სასაფლაოზე გამართულ სატანისტთა ზეიმს გავს, სადაცაა ნაფტას დავკლავთ და მსხვერპლად შევწირავთ უდროოდ დაღვრილ ქართულ მუზას.
ნაფტა წუწუნებს.
გონების სიღრმიდან წამოსული რევოლუციური სიო მის გამყინავ პროტესტში ჰოპვებს გამოძახილს.
დავცინით დეფის, დავცინით რა – ვფიქრობთ რომ მაგარი ყლეა. კიდე ვიღაც ახალგაზრდა პოეტებს, სიყვარულის ხონჩებზე, ტრფიალის ალმურებზე, ალანძულ კდემაზე, ჯოკონდასებრ ღიმილზე და ყანწებზე რომ წერენ. ნიკოფსია რომ ენატრებათ და დარუბანდი ტკივათ, ტაო რომ გულს უჩქროლებთ და საინგილო თვალებს უცრემლებთ. თბილისური გაზაფხული რომ უყვართ და მყინვარის გოროზი რომ ამშვიდებთ. მაგათი დედა მოვტყანთ სულ ყველასი! ჩვენ ქართველმა ნონკონფორმისტებმა. და აქვე ვდებ ძალიან სერიოზულ ფილოსოფიურ აზრს, ჩემი დინჯი, მაგრამ მაინც გულმხურვალე აზრით, ტერენტი გრანელობა და გალაკტიონობა ისეთივე ყლეობაა ჩვენს ეპოქაში, როგორიც ბითლსის და პინკ ფლოიდის სტილში სიმღერა რადიოჰედის და დაფტ პანკის დროში. ვთანხმდებით. რაღაც ისეთია, კულტურული რევოლუციის მანიფესტში რომ უნდა ჩაიწეროს. ახალგაზრდა, წვიმის, შემოდგომის, სიღრმის, კავკასიონის, ბერმუხის, ტოროლის და სხვა ასეთი დედამოტყნულობების პოეტებს ხელები უნდა დავაჭრათ, მათი ფანი გოგოშკები სამუდამოდ გადავხვეწოთ უკაცრიელ კუნძულებზე და აქ დაწყევლილი და უარყოფილი, არნაკურთხი და არალეგალიზებული არყიანი ყლეები სანატრელი გავუხადოთ მთელი თავიანთი ცხოვრება.
დეფიზე ამბობენ, სამუშაო მაგიდაზე, აი იქ სადაც ლექსებს წერს, მიკარება არ შეიძლებაო. სხვა არავინ უნდა შეეხოსო. მუზა თუ მისი მადლი მიდის, არ ვიცი. მოკლედ საკრალური მაგიდა აქვს.
რა დიდი სიამოვნებით მოვუჯვამდი მაგ მაგიდაზე, ნეტა იცოდეს!
მერე ვასკვნით, რომ მაგარ ყლე საზოგადოებაში ვცხოვრობთ, კი არადა ქვეყანაში – ან ორივეში. მოკლედ, გინდა არ გინდა, ადამიანი შეიძლება ხელისუფლების მხარეს აღმოჩნდე. და მე კიდევ ერთ ფილოსოფიურ აზრს ვაგდებ გონებრივი საშოდან, “ამ ყლეებმა იმდენი ქნეს, ალტერნატივა მეინსტრიმად აქციეს.” რო ვუფიქრდები, ცოტა ყლეობაა, მარა იდეა გასაგებია. მოგვწონს! განვიხილავთ, ვსაუბრობთ, ბოჰემა ხარობს.
უკვე დავთვერით. და მე მეხსნება მუზა, მახსენდება, რომ ოდესღაც ფოქს მალდერობა მინდოდა, მერე ინდიანა ჯონსობა და ახლა პედრო ალმადოვარი მინდა ვიყო. არა, დაჟე უფრო თესლი როჟა. და ვდებ ჩემს სცენარს, რომელიც ასე გამოიყურება:

წაიკითხე მეტი…

Advertisements

საუბრები რელიგიაზე – ნაწილი II – ილია

“მამულო, საყვარელო,
შენ როსღა აყვავდები?” 

ილია

“იობანნი ვ როტ!”

პაკ ჩალანიკი

– შეგიძლიათ შებრძანდეთ, ოღონდ პაციენტი ჯერ სუსტად არის, ამიტომ ძალიან ნუ დატვირთავთ.
ექიმი პალატაში ორი პოლიციელს შეუძღვა, რომლებიც მწოლიარეს მიუახლოვდნენ და ლოგინთან მოთავსებულ სკამებზე ჩამოსხდნენ.
– გამარჯობა.
– გამარჯობა – ამოილუღლუღა ავადმყოფმა, ჯერ კიდევ სუსტად იყო, მხოლოდ  ორი დღის წინ გადმოიყვანეს რეანიმაციიდან პალატაში.
– ვიცით რომ სუსტად ხართ, მაგრამ წინასწარი ჩვენება მაინც უნდა ჩამოგართვათ.
– ილია ხომ? – კითხა მეორე პოლიციელმა და ჩანთიდან ქაღალდი და კალამი ამოიღო.
– დიაღ!
– ბატონო ილია, სად მოხდა ეს ინციდენტი?
– სოფელ წიწამურში.
– უფრო კონკრეტულად.
– უფრო კონკრეტულად როგორ გითხრათ, ერთი ე.წ. საქეიფო ადგილია ეკლესიის მახლობლად. სადაც საკლავი მიჰყავთ ხოლმე და მერმე ტრაპეზობენ.
– გასაგებია. ვისთან მოგივიდათ ჩხუბი და ვინ დაგჭრათ?
– კონკრეტულად ვინ დამჭრა არ ვიცი, დაახლოებით ათი კაცი მირტყამდა. გამიგდეს რასაც ქვია. ჩემი ბიძაშვილი გვაშველებდა.
– უფრო დეტალურად თუ შეიძლება. საიდან დაიწყო ყველაფერი?
– იმ დღის ჩასული ვიყავი სოფელში, საერთოდ ყოველ ზაფხულს ჩავიდვარ ხოლმე რამდენიმე დღით, კვირით, ნათესავებთან. ბიძაჩემმა მითხრა, რომ ჩემი ბიძაშვილი ბიჭებთან ერთად ქეიფობდა ეკლესიის მახლობლად. ის ადგილი კარგად ვიცი, სოფელსაც კარგად ვიცნობ ადრეც ვყოფილვარ აქ. დიდად სასიამოვნო მოგონებები არ მაქვს წიწამურთან – ილიამ მძიმედ ამოისუნთქა – მაგრამ მაინც მიყვარს იქაურობა, არის ამ სოფელში რაღაც საკრალური.
– როცა გაიგეთ რომ თქვენი ნათესავი და მეგობრები ქეიფობდნენ მათთან წახვედით?
– დიაღ. როცა მივედი ძალიან თბილად შემხვდნენ, მოვიკითხეთ ერთმანეთი, ე.წ. ჯარიმა დამალევინეს, შემოსწრებულის სადღეგრძელო დალიეს და მოკლედ ძალიან პოზიტიური აურა ტრიალებდა.
– სიტუაციის დაძაბვა რამ გამოიწვია?
– სუფრასთან დაჯდომის შემდეგ საუბარში შევყევი იქ მყოფ პიროვნებებს, ათას თემაზე ვისაუბრეთ. ბოლოს ისე მოხდა, რომ რელიგიაზე ჩამოვარდა საუბარი. დაპირისპირება ჩემმა აზრებმა გამოიწვია, რასაც მოჰყვა ჩხუბი. პირველმა იმ პიროვნებამ დამარტყა რომელიც ჩემს წინ იჯდა, გიგლა ქვია სახელად.
– უფრო დეტალურად რო აღწეროთ საუბარი კარგი იქნება.
– დიდი არაფერი, ჩვენი მეზობელია ერთი სერგო, ის იყო პროვოკატორი და მეორე ბიჭი კიდე, ნოე, ეგ ნოე ადრე რაღაცებს მიბაზრებდა სოფელში, ანუ იმთავითვე ვიცოდი რო არ იყო ჩემს მიმართ პოზიტიურად განწყობილი. მოკლედ, ამათმა შემოაგდეს ეს თემა, რელიგია, თანაც პროვოკაციულად და მეც ავყევი. ეს გიგლა როგორც ჩანს მომზადებული ყავდათ და სიტყვებზე იყო ჩასაფრებული. ზუსტად არ მახსოვს, მაგრამ თუ არ ვცდები სასულიერო პირების ფუფუნებაზე ვსაუბრობდით დასაწყისში. იქ გავაპროტესტე მღვდლების “ჯიპებზე” ჯდომა, მაშინ როდესაც მრევლი მშიერია. დამეთანხმებით ალბათ, რომ არა არის ლამაზი, როცა მღვდელი 80 000 დოლარიანი ჯიპიდან გადმოდის, ხელში უჭირავს 1000 ლარიანი ტელეფონი, გლახაკებსა და უმეწოებს ზედაც არ შეხედავს, შევა ეკლესიაში და ქადაგებას დაიწყებს: “როგორც აქლემი ვერ გაძვრება ნემსის ყუნწში, ისე მდიდარი ვერ შევა ღვთის სასუფეველშიო.” ისიც არ მესმის, სიმართლე რომ გითხრათ, რა საჭიროა ამდენი ტაძარი, მატერიალისტურ ღირებულებებზეა აგებული მთელი რელიგიური ინსტიტუტი. მილიონებს ხარჯავენ საერთოდ არასაჭირო ტაძრების ასაშენებლად, გასაგებია რომ ადამიანებს სულიერი საზრდო ესაჭიროებათ, მაგრამ არამგონია ღმერთს ის უხაროდეს, რომ მისი შვილები შიმშილობდნენ, თავზე აწვიმდეთ და ციოდეთ, განათლებას ვერ იღებდნენ და ა.შ.  ხოლო მის სადიდებლად ამდენი ფული იხარჯებოდეს უბრალო შენობებში. და ამ შენობებში მერე მაძღარი და ფუფუნებაში მცხოვრები მღვდლები მოძღვრავდნენ საზოგადოებას. სეკულარიზმზეც გამოვთქვი რამდენიმე მოსაზრება…
– ღირსი ყოფილხარ – ჩაუბუტბუტა პოლიციელმა და ჩანიშვნა განაგრძო.
– რა ბრძანეთ?
– არაფერი. განაგრძეთ.
– პრინციპში სულ ეს არის. გიგლა წამოხტა, დამიყვირა: “ჩემი დედა მოვტყან მღვდლებზე და ეკლესიაზე რაებს ლაპარაკობ ბიჭოო! ბოზიშვილი ვიყო აქ ყველანი ქრისტიანები ვართ და ჩემი დედას შევეცი ეგ სიტყვები ღმერთის წინაშე თუ გაპატიოო,” ამის თქმა იყო და სილა გამარტყა. მომიტევეთ იმ უხამსი სიტყვების გამეორება, მაგრამ ალბათ თქვენ ზუსტად გაინტერესებთ ყველაფერი.
– დიახ. მერე რა მოხდა?
– მერმე მე ვერ გამიძლო ნერვებმა და ხელი შევუბრუნე.
– ამის მერე სხვებიც ჩაერთნენ ჩხუბში?
– დიაღ. უკნიდან მომეპარა ვიღაცა, კისერში მომხვია ხელი და ზურგით დამაგდო მიწაზე. რამდენიმე წიხლი მომხვდა. ამ დროს მესმოდა ჩემი ბიძაშვილის ყვირილი, რას შვებით თავი დაანებეთო. როგორღაც მოახერხა და ფეხზე წამომაყენა. და ზუსტად ამ დროს იყვირა, “რას შვები, ილიაა!”
– ანუ მაგ დროს ვიღაცა თქვენს დასაჭრელად გამოიწია?
– სავარაუდოდ. შეძახილზე ჩემმა ბიძაშვილმა ასეთი პასუხი მიიღო: “ილია რომაა იმიტომაც უნდა ავცრა ტრაკში, მე მაგას ღმერთის შეურაცხყოფას ვერ ვაპატიოებო.”  მერმე ჩხვლეტა ვიგრძენი და რო დავიყვირე, ამ დროს ყველა გაიქცა და მხოლოდ ჩემი ბიძაშვილი დარჩა ჩემთან, რომელმაც მიმათრია სახლამდე, ხოლო იქიდან სასწრაფოდ წამომიყვანეს საავადმყოფოში. როგორც ექიმებმა მითხრეს სასწაულებრივად ვარ გადარჩენილი, არტერიას მილიმეტრებით ასცდაო.

%d bloggers like this: