Archive

Posts Tagged ‘დეპრესია’

Lonelyness (დეპრ. VIII)

ივნისი 22, 2011 2 comments

ჩემი მეგობრები ამბობენ, რომ არ არსებობს cute, nice, not complicated, cheesy და ა.შ. ურთიერთობები. ანუ ისეთი, როგორიც მე მინდა. მეც ვიცი ეს. ყველა ურთიერთობაში ჩნდება რაღაც ბზარი ადრე თუ გვიან და ის რაც ადრე პეპლებს გიჩენდა მუცელში, მერე ნერვებს გიშლის. მაგრამ მაინც კარგია, ის განვლილი პოზიტივი მაინც ძალიან ძვირფასია და მიუხედავად ყველაფრისა მაინც კარგად გახსენდება. ძალიან ძნელია მარტოობა. არის ხოლმე მომენტები როცა ეს არ გახსენდება და სხვა დანარჩენით ბედნიერი ხარ – საინტერესო სამსახური, მეგობრებთან ურთიერთობა, კარგი სერიალი ან ფილმი და ა.შ. მაგრამ როცა გახსენდება და ეს გრძნობა აგიტანს, მერე ძალიან რთულია.

მიუხედავად იმისა, რომ მეგობრები ძალიან გიყვარს და მათ გარეშე ცხოვრება არ შეგიძლია და საერთოდ წარმოუდგენლად მიგაჩნია, მაინც ვერ შეგიცვლიან იმას.  3 უახლოესი მეგობარი მყავს, ერთი მამრი, რომელსაც ნებისმიერ თემაზე შემიძლია ვესაუბრო – მდედრებს ამაზე ვერ ესაუბრები, მაინც გიტყდება რაღაც პონტში. ამასთან კიდე დილი 5 საათამდე შეგიძლია აბსოლუტურ ყლეობაზე ისაუბრო. მასაც, მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ეძინება და ბოლო 1 წელია უკვე ტვინი მოეტყნა ერთი და იგივე თემაზე საუბრით, შეუძლია იჯდეს და გისმინოს, გიპასუხოს, რჩევა მოგცეს, დაგამშვიდოს, დაგაწყნაროს. ხანდახან ძალიან მაგრად მოგასხას, დაგცინოს, თავი ცუდად გაგრძნობინოს – ე.წ. შოკური თერაპია ჩაგიტაროს. შენც, პრინციპში, იცი რა უნდა გითხრა, პასუხებიც იცი ყველა კითხვაზე, მაგრამ როცა წყლის დასალევად ან ტუალეტში გადის და 10 წუთით გიგვიანებს პასუხს, ნერვებზე ითხრები! იმანაც უნდა გითხრას, რეზოლუცია დაადოს, ასე ვთქვათ.

მდედრებს შეუძლიათ ისხდნენ და გაუთავევლად  გისმინონ, მოგცენ რჩევები – ბოლოს და ბოლოს ქალთან ურთიერთობას ქალზე უკეთ ვინ გასწავლის. ხანდახან ხელს ჩაიქნევენ ხოლმე, იმიტომ რომ ყველაზე უმნიშვნელო დეტალს ვეკიდები. ერთს შეუძლია მუმდივად მეფეროს და მზრუნველობა გამოიჩინოს ჩემდამი – ხანდახან ძალიან მაგრად მეჩხუბოს, ძირითადად ჩემი დებილიზმების გამო. მეორეს – პირიქით, სულ მეჩხუბება და ხანდახან ხდება მზრუნველი.

მოკლედ, ყველას ძალიან კარგად აქვს საკუთარი ნიშა ათვისებული. მიუხედავად იმისა, რომ თავადაც ბევრი პრობლემა აქვთ და რაც მთავარია მათ პრობლემებთან, ჩემი პრობლემები არაფრად ღირს.

მაგრამ მაინც, რაღაც კონკეტული ნაწილი ცარიელია და ეს სიცარიელე ძალიან მტკივნეულია. ზუსტად ამ სიცარიელეში იკარგება ყველა ის კარგი თვისება, რომელიც შეიძლება ადამიანს ქონდეს. დანარჩენი ნაწილებიდან ნელ-ნელა ჟონავს, ცხადია ვერ ივსება – იმიტომ რომ იმ ნაწილში არაა ამ ყველაფრის ადგილი, დანარჩენებიც ნაკლული ხდება და ბოლოს მოდის რაღაც მარაზმი – დეპრესიას რომ ეტყვიან. ნარკოტიკივით რომ არის…

საერთოდ სიყვარული დეპრესიაზე უფრო ძლიერი ნარკოტიკია. ფასიც შესაბამისი აქვს – ძნელად “იღება,” საშინელი “ლომკა” აქვს, “გადაგდება” საერთოდ უსაშინლესი პროცესია.

აი, მაგალითად ჩემი ბოლო relationship-ი… ძალიან ცუდად დამთავრდა, ტრადიციას არ დავარღვევ და კიდევ ერთხელ ვიტყვი რომ ჩემ გამო… მაგრამ მაინც ძალიან კარგი იყო. ის პოზიტიური მომენტები ძალიან სასიამოვნოდ მახსენდება. ჩახუტება, კოცნა, ღამის თევები… მოკლედ კარგია.

და ვაბშე, ვინც წუწუნებს მეტის ღირსია, აი ეგრე!

ადე ტრაკი გაანძრიე რა ყლეო შენ.

(ამომასხა :D)

Advertisements

Crush (დეპრ. VII)

თუ დეპრესია მარტოობით არის გამოწვეული, ხოლო მარტოობა თავის მხრივ დაბალი თვითშეფასებით, ამ შემთხვევაში, სხვა ყველაფერთან ერთად, ერთი პატარა პრობლემა ჩნდება. ყოველ კვირას, თვეს, დღეს და ა.შ. ვიღაც ახალი გიყვარდება, ან “ქრაშავ” ანუ სადღაც მოწონებასა და სიყვარულს შორის რომ ხარ გაჭედილი. ქრაშები ბევრი მქონია, პირველი რომელიც განსაკუთრებით მახსოვს, სადღაც 6 წლის წინ მოხდა. ერთი ჩემი მეგობარი “დავქრაშე.” როგორ გავბედე არ ვიცი, დღემდე მიკვირს… მაგრამ პირდაპირ მივახალე მიყვარხარ-მეთქი. ჰო… ყველაზე მაგარი, სიყვარული MSN მესენჯერში ავუხსენი. (გახსოვს? :D (იმას ვეკითხები, ვიცი რომ კითხულობს :D) ). ნუ არ ვიცი, ძალიან მიყვარდა, მაგრამ ერთი კვირა, მერე სხვა შემიყვარდა, მერე კიდევ სხვა, მერე კიდევ უფრო სხვა და ა.შ. მოკლედ არც ერთი გოგო არ დავტოვე სიყვარულის გარეშე, ვისაც ოდესმე ჩემთვის გაუღიმია. მერე გამიარა ამან.

ბოლო 6-7 თვის მანძილზეც მქონდა ეგეთი რაღაცები, მაგრამ უმნიშვნელო. აი, ერთი იყო ცოტა ისეთი… შემაშფოთებელი.

ჩემს უახლოეს მდედრ მეგობარს და მის მეუღლეს პრობლემები სადღაც შემოდგომის ბოლოსკენ დაეწყოთ, ჯერ ნელ-ნელა ვითარდებოდა ყველაფერი, მერე კულმინაციასაც მიაღწია და საბოლოოდ ძალიან არეული სიტუაცია გაიჩითა. დეტალებს არ ჩავუღრმავდები, It’s not my life to tell about, მაგრამ ამ ყველაფერმა ჩემზეც იმოქმედა. ძალიან ვიგრუზებოდი შექმნილი სიტუაციის გამო. ძნელია უყურო შენი მეგობრის უბედურებას. მოკლედ, არ ვიცი როგორ მოხდა, მაგრამ ერთ-ერთი ასეთი დრამატული მომენტის გამო ძალიან დავმწუხრდი. ჩემი ეს დამოკიდებულება ძალიან ემოციურად გამოვხატე, შეიძლება ზედმეტად ემოციურადაც. ჩემს რეაქციას სხვებისგან სიცილი მოჰყვა და დამიწყეს ტვინის ტყვნა, “ნამდვილად გიყვარს შენ ესო.” შეძახილმა ხე გაახმოო და მეც “დავქრაშე.” მერე რაღაც ძალიან weird სიტუაციები გაიჩითა. ამ ქრაშის ლეგენდას ისე მივყევი რო ბოლოს კინაღამ გავჭედე. თვითონ, იასნია, ყველაფერს ხვდებოდა კარგად, მაგრამ არ იმჩნევდა და არც მე მამჩნევინებდა, რომ თვითონ ამჩნევდა. მარა აქ ჩემში იყო პრობლემა, ისევე როგორც ყოველთვის. რაღაც მოჩვენებები დამეწყო, რომ თითქოს როცა მარტოები ვიყავით უერხული სიტუაციები იქმნებოდა და სხვა ასეთი მარაზმი.

ერთ საღამოს კიდევ დაიდო რაღაც დრამა, ძალიან სერიოზული თან. წამოვიშალეთ და კარებისკენ წავედით, მარტო უნდა დაგვეტოვებინა ცხადია. მართალია შტორმი უკვე ჩავლილი იყო, მაგრამ მაინც. კარებთან რომ მივედი გამახსენდა რომ მაგიდაზე სიგარეტი დამრჩა და მივბრუნდი. ფანჯარასთან იდგა, ზურგით ჩემსკენ, მობუზული, მგონი ტიროდა კიდეც. როგორ მინდოდა მაშინ, უბრალოდ მივსულიყავი და ძალიან მაგრად ჩავხუტებოდი, ისე როგორც მეგობარი და მისთვის მხარდაჭერა მეგრძნობინებინა. მარა “ქრაშის” იარლიყმა დამბლოკა. მე ვიცოდი, რომ მან იცოდა და ისიც ვიცოდი, რომ მან იცოდა რომ მე ვიცოდი რომ მან იცოდა. ჰოდა, ვიფიქრე რამე სხვა მესიჯად არ გადაითარგმნოს ეს ყველაფერი მეთქი და გამოვბრუნდი. კი ვიცოდი, რომ ეს ასე არ იქნებოდა და ის ჩვეულებრივად აღიქვამდა ამას, მაგრამ მე ხომ მჩვევია წინასწარი ინტერპრეტაციები სხვების გადმოსახდიდან.

ან ბოლოს და ბოლოსს რა არის სასირცხვილო იმაში, რომ ვინმე გიყვარს?

დეპრესია როგორც ნარკოტიკი (ნაწ. III )

ივნისი 10, 2011 11 comments

ის ვინც ამობობს, რომ გარეგნობას მნიშვნელობა არ აქვს, ან ფარისეველია ან ხელმოცარული – ისეთივე როგორც მე. თუმცა, მე უნიკალური პიროვნება ვარ და შესაბამისად ჩემი loser-ობაც უნიკალურია. მაგალითად, მე ვიცი რამდენიმე გოგო რომელსაც ძალიან მოვწონვარ, მაგრამ მე ისინი არ მომწონს – არც გარეგნობით, არც პიროვნულად და არც სხვა რაიმე ფაქტორის გამო. ჰოდა, იმის გამო რომ ვინმეს, როგორც იქნა, მოვეწონე, მათთან საქმეს არ დავიჭერ. მე მევასება ლამაზი გოგონები, ან cute-ს რომ იტყვიან ისეთები, ჭკვიანები, ადეკვატურები და მოკლედ, “რაც კარგია იმას ვუსმენ.”
ძალიან მიკვირს როცა სიმპატიურ ბიჭებს შეუხედავ გოგონებთან ვხედავ. ჩემნაირ ტიპებს ხშირად ჰყავთ შეუხედავი ნაშები, იშვიათად მაგრამ არსებობენ ისეთები, რომლებსაც ძალიან მაგარ ნაშები ჰყავთ დათრეულები. მეც მინდა რომ ამ იშვიათ ტიპებს მივეკუთვნებოდე. საერთოდ, ვფიქრობ რომ ეს “იშვიათობა” იმის გამოა, რომ ჩემნაირი ტიპები უბრალოდ ნებდებიან. 40 წლის მე, რომელსაც ოჯახი არ ჰყავს და არც არავინ მეგობრების გარდა, უფრო კარგი ტიპია, ვიდრე რომელიმე მახინჯის შედარებით სიმპატიური ქმარი. ან ყველაფერი, ან არაფერი – აი ძირითადი პრინციპი. სულაც არ არის ისეთი პარადოქსალური როგორ სჩანს, უბრალოდ ჯერ “არაფერის” სტადიაში ვარ.
ჩემი კომპლექსების ძირითადი ნაწილი გამოწვეულია იმით, რომ სექსში ძალიან გამოუცდელი ვარ. ამიტომ მაგარ ნაშებზე ჩალიჩის მეშინია. არის ერთი-ორი მაგარი ნაშა, რომლის შებმაც შეიძლება, თან ვიცი რომ ვევასები. მაგრამ მეშინია იმის, რომ სექსით უკმაყოფილოები დარჩებიან და ვერ შევინარჩუნებ. რა უნდა ვქნა საამისოდ? ან უნდა დავტყნა ისინი ვინც მეძლევიან, მაგრამ მე მკიდიან – შესაბამისად მკიდია რას იფიქრებენ ჩემზე და ისინი მხოლოდ ხორცებად გამოვიყენო ან ვიარო ბოზებში.
აქ რამდენიმე პრობლემაა:
1. მე კაი ტიპი ვარ – მართალია, ჩემი ყოფლი შეყვარებული და მისი მეგობრები ფიქრობენ რომ ყლე ვარ, მაგრამ სინამდვილეში კაი ტიპი ვარ. შესაბამისად, არ მინდა ის გოგონები რაღაც ტრენაჟორებად გამოვიყენო, გულში იმედი ჩავუდო და ბოლოს, კარგად დაკაჩავებული ოლიპმიადაზე გავიდე.
2. არ მივეკუთნები იმ მამაკაცების რიცხვს, რომელსაც ნებისმიერ სულიერზე უდგება. ვერ წარმომიდგენია როგორ შეიძლება მივეალერსო ქალს, რომელიც არ მევასება და არ აღმაგზნებს. აიყენე და შეყავი კიდე არ მევასება მე. ბარემ დავანძრევ – რასაც ვაკეთებ კიდეც.
3. ბოზები – ნუ ეს ყველაზე კარგი გამოსავალია, მაგრამ აქ ზედა, მეორე ფაქტორი მოქმედებს. თუმცა, მაგარი ნაშების გამო მსხვერპლზე წასვლა ნამდვილად ღირს.

წაიკითხე მეტი…

დეპრესია როგორც ნარკოტიკი (ნაწ. II)

ივნისი 10, 2011 7 comments

უკვე დიდი ხანია რაც დავასკვენი, რომ სუსტი სქესის წარმომადგენლები მამაკაცები ვართ და არა მდედრები. სიძლიერე სულიერებით უნდა იზომებოდეს და არა ფიზიკურად. ნებისმიერ ადამიანს, რომელსაც აქვს ძლიერი ეგო, შეუძლია იმოქმედოს გონებით და გაუძლოს დაბრკოლებებს, რომელსაც ცხოვრება სთავაზობს, შეუძლია დაამარცხოს ნებისმიერი ფიზიკური ძალის პატრონი. ასეთი, ძლიერი და მტკიცე სული ძირითადად მდედრებს აქვთ. ჩვენ, მამკაცები, ყველაზე წუწუნა არსებები ვართ სამყაროში. ჩვენ გვინდა ჩვენი ესმოდეთ, მაგრამ ჩვენ არ ვართ ვალდებულები გვესმოდეს მათი. ჩვენ გვინდა ჩვენზე ზრუნავდნენ. სწორედ ამიტომაც არის, რომ ყველა მამაკცი, ავადმყოფობას ან თუნდაც მცირე ნაკაწრს ხელზე, ჭრილობის იოდით დამუშავებას და ა.შ. უფრო მტკივნეულად განიცდის, ვიდრე მდედრები.

როცა მამაკაცებს ოიდიპოსის სინდრომს უხსენებ, შეიძლება გაგინონ და თავზე დაგამხონ ყველაფერი. მაგრამ ჩვენ ყველამ კარგად ვიცით, ან ზოგმა არ იცის, რომ სინამდვილეში ჩვენ მთელი ცხოვრება ისეთ პარტნიორებს ვეძებთ, რომლებიც დედობას გაგვიწევენ. დაგვირეცხავენ, საჭმელს მოგვიტანენ ტელევიზროთან წამოგორებულებს, ავად ყოფინასას მოგვეფერებიან და ყოველ სამ წუთში ერთხელ შემოგვაკითხავენ ოთახში, გააღებენ ფანჯრებს, ცხელ ჩაის დაგვალევინებენ და ა.შ. მზრუნევლობა ნიშნავს სიყვარულს.
ჩემს წარმოდგენაშიც ეჯაჭვება ერთმანეთს სიყვარული და მზრუნველობა. მაგალითად, ყოველთვის ვფიქობ იმაზე, რომ როცა მარტო ვიცხოვრებ და ავად გავხდები, მოვლენ ჩემი მეგობრები და მომიტანენ ცხელ ბულიონს? ან გამინიავებენ ოთახს? ან წამალს დამალევინებენ? ეს მოთხვონილება ცალმხრივი არაა. მეც მინდა ავუტანო ჩემს მეგობარს ცხელი ბულიონი როცა მას გრიპი ექნება. მე ვფიქრობ, რომ ჩემთვის ამ ეტაპზე ცხელი ბულიონის როლს მათგან წამოსული მხარდაჭერა და ყურადღება ასრულებს. რა სჯობია იწვე ლოგინში და ადამიანები თავს გევლებოდნენ? მაგრამ ბოლოს და ბოლოს გბეზრდება ერთ ადგილზე ტრიალი და მოდის ადგომის დროც. აქ შეიძლება პესიმისტურადაც ჩავაწვეთოთ გარკვეული მოსაზრებები, მაგალითად: ისე უნდა ადგე, რომ არ დაეცე, სიფრთხილე გამოიჩინო და ა.შ. მაგრამ ეს ყველაფერი bullshit-ია. დეპრესიის გადაგდება ზუსტად ისევე უნდა მოხდეს, როგორც სიგარეტის. ნელ-ნელა არა, უცებ! ერთ დღეს უნდა ადგე და თქვა, მე აღარ ვეწევი და შემდეგ უბრალოდ დაიკიდო სიგარეტი. მე ეს გამიკეთებია. მართალია, ახლა ისევ ვეწევი, მაგრამ როცა მოვინდომე დავანებე თავი, 6 თვე არ მომიწევია. მერე რაღაც სტრესის დროს კლიშეს ავყევი და გავაბოლე. თუმცა, ვიცი ადამიანები, რომლებიც 20-30 წელია არამწეველები არიან და აღარც აპირებენ დაწყებას. ყოფილი ნარკომანები არ არსებობენო ამბობენ, მაგრამ ვიცნობ ასეთებს – 20 წელიწადია რომ არ გაუჩხერიათ.

წაიკითხე მეტი…

დეპრესია როგორც ნარკოტიკი

ივნისი 9, 2011 5 comments

მე და ჩემი მეგობრები, ისევე როგორც ყველა, კულტურლი ექსპანსიის მსხვერპლები ვართ. თანაც ყველაფერს ისე ვაკეთებთ, რომ ვერ ვაცობიერებთ რაოდენ დიდი გავლენა აქვს ჩვენზე, თითქოსდა უმნიშვნელო ფაქტორებს.
მაგალითად, ჩემზე ძალიან მოქმედებს ამერიკული პოპ კულტურა, სერიალები და ფილმები. როდესაც მე ვუყურებდი sex and the city-ს, ძალიან მინდოდა მყოლოდა ისეთი მეგობრები, რომლებსაც ვეტყოდი ყველაფერს, რომლებიც მეტყოდნენ ყველაფერს და თან გვექნებოდა ამოჩემებული ადგილი – კაფე, რესტორანი ან ბარი. ჩვენ ერთმანეთი ვიპოვნეთ. ვართ ოთხნი, 2 მამრი და ორი მდედრი. გვაქვს ამოჩემებული ადგილები, რომლებსაც ყველ 3-4 თვეში ერთხელ ვიცვლით. მთავარი კრიტერიუმი არის, კარგი საჭმელი, ნორმალური ფასები და რაც მთავარია wifi, რადგან ნებისმიერი ურთიერთობა მოსაბეზრებელია თუ მისგან რამდენიმე ხნით არ დაისვენე და არ შეიხედე Facebook-ზე, არ ნახე ახალი ამბავი, სტატუსი და ა.შ.
გარდა იმისა, რომ სოციალური ქსელები და ზოგადად ვირტუალური ურთიერთობები ძალიან კომფორტულია, ასევე ძალიან ბევრ პრობლემასაც აჩენს, განსაკუთრებით ჩემნაირი ადამიანებისთვის. ჩვენ 4-ნი ზოგადად fucked up პიროვნებები ვართ, ანუ გვაქვს ძალიან ბევრი პრობლემა, მაგრამ მე განსაკუთრებით ცუდ მდგომარეობაში ვარ, რადგან მივეჩვიე მუდმივად მსხვერპლის როლში ყოფნას, საკუთარ თავთან ბრძოლა მღლის და დეპრესიაში ყოფნა მსიამოვნებს, რომელიც ხშირ შემთხვევაში აბსოლუტურად ხელოვნურია და ნარკოტიკის დოზის მიღებას გავს. ჩემი მეგობრები ცდილობენ არ მომცენ საშუალება დავნებდე საკუთარ თავს და სხვადასხვა მეთოდებით ცდილობენ ჩემში თავმოყვარეობის და ბრძოლის უნარის გაღვივებას. ხანდახან შეურაცხყოფას მაყენებენ, ძალიან მწარედ, ხანდახან მეფერებიან – ცდილობენ დამანახონ რომ არ ვარ მარტო, ხანდახან მიკიდებენ და მეუბნებიან რომ ტვინი მოვტყანი ამ ჩემი დეპრესიებით. ჩემი დეპრესია კი ასეთია: მთელი საღამო ვზივარ ჩუმად, არ შევდივარ კონტაქტში არავისთან, ვიყურები სადღაც სივრცეში და გონებაში ვღიღინებ რაღაც იდიოტურ სიმღერებს. შემდეგ ყველანი ვიშლებით, მე მივდივარ სახლში, ვჯდები კომპიუტერთან და ვიწყებ ვირტუალურ სივრცეში არადეპრესიული ტიპის თამაშს. ვწვები გვიან, დილისკენ, თვალებით ვაშტერდები ჭერს და მივფრინავ მომავალში. ჩემი მომავალი ასე გამოიყურება: ვარ 40 წლის საშუალო სტატისტიკური, middle-class მამაკაცი, მარტოხელა, ვნანობ დაკარგულ წლებზე და ხელიდანგაშვებულ პარტნიორებზე. ვნანობ რომ არ მყავს შვილი და სევდიანად ვუყურებ ჩემი მეგობრების ოჯახებს, რომლებსაც მობეზრდათ ჩემთან ურთიერთობა, მაგრამ მაინც ზრუნავენ ჩემზე. ისინი მეჩხუბებიან, მეუბნებიან რომ ახლა მაინც გავაკეთო რამე იმისათვის რომ მქონდეს ადამიანური ცხოვრება. რომ მე არ ვარ ის ტიპი რომელსაც იმიტომ არ ყავს ოჯახი, რომ კარიერა არჩია ყველაფერს, ან უბრალოდ კიდია. მე ვარ ტიპი რომელმაც უბრალოდ ყველაფერი დაიკიდა, მხოლოდ იმიტომ რომ საკუთარი თავი დაეჩაგრა. ყველაზე საინტერსო ამ ყველაფერში კი ისაა, რომ მე ამ პერსპექტივას იმიტომ არ ვუხატავ საკუთარ თავს, რომ მინდა ეს შეცდომები არ დავუშვა – პირიქით, მე მომწონს როცა განვიცდი იმ სევდას რომელიც 40 წლის მეს გააჩნია. დამშვიდებული ვუმტკიცებ საკუთარ თავს, რომ ეს ყველაფერი ძალიან მკიდია. დილიდან ყველაფერი ახლიდან იწყება.

წაიკითხე მეტი…

%d bloggers like this: