Archive

Posts Tagged ‘გეი’

ლუარსაბი

იანვარი 3, 2011 5 comments

Facebook-ზე, ჩვენს დახურულ ჯგუფში, ერთმანეთს კაცების სურათებს ვუზიარებთ. ვათვალიერებთ, განვიხილავთ და ვაფასებთ. მე ცოტა სხვანაირი გემოვნება მაქვს, ამიტომ ჩემი თანაჯგუფელი ცდილობს ერთ-ერთ ქართულ სოციალურ ქსელზე ჩემი გემოვნების შესაბამისი მამაკაცი იპოვოს.
“ეს როგორია?” – და დებს სურათს, რომელზეც გამოსახულია ტიპური ქართველი ბიძა, 40+ ასაკი, ცოტა ღიპი ადევს, სმისგან თვალები აქვს ჩავარდნილი. მომწონს.
“მაგარი უცნაური გემოვნება გაქვს!”
“ვიცი ჰო. ჰო იცი, მარშუტკის მძღოლების ტიპაჟის კაცები მიტაცებენ.” – love.rambler.ru-ზე პროფილიც მაქვს შექმნილი, სადაც მიწერია: “გამომეხმაუროს, 40+ მამაკაცი, ჩადგმული/მსუქანი/ღიპიანი აღნაგობის ‘ბიძა’.”
“მოიცა, ახლა ვნახოთ აბა თუ გამოდგება შენს საკბილოდ.” – ჩემი თანაჯგუფელი რამდენიმე წუთით იკარგება.
“ფუ ამის დედას შევეცი! მაგარი ყლეა!”
“რატომ?”
“კაროჩე, ვიღაცის პროფილი გავტეხე, პატარა გოგო იყო, 17-ის თუ 18-ის. ჰოდა, შევედი ამ ყლის პროფილში, ცოტახანში (ეტყობა რო ნახა რო “დავეგოსტე”) მომდის მესიჯი: ‘პატარა, გინდა გავერთოთ და მსგავსი ყლეობები.’ მე ვითომ შევები და სკაიპი მივეცი. კაროჩე რაღაცეები მებაზრა, უნიჭო, ქართული შებმის ხერხები გადმოალაგა. ბოლოს ამოაგდო და კამერაში ნძრევა დაიწყო ამ ყლემ ამან!”

ჩემი თხოვნის შემდეგ თანაჯგუფელი სკაიპის მეშვეობით გადაღებულ სურათებს მიგზავნის. მომწონს! ზუსტად მის ნაირი მამკაცები აღმაგზნებენ. სხვადასხვა პორნო საიტებზეც სწორედ ასეთი მამაკაცების მონაწილეობით გადაღებულ ვიდეოებს ვუყურებ.

“გეია!” – ვასკვნი.
“საიდან ასკვნი?” – მეკითხება თანაჯგუფელი.
“კაროჩე, ერთ მომენტში ჩახდილი როცაა ტრაკს იშვერს კამერისკენ.”
“და რა მერე?”
“რა და… ადრე HTB-ზე მაქვს ნანახი გადაცემა, რუსეთის ჯარში არსებულ გეი-პროსტიტუციაზე. ჰოდა, იქ თქვეს, რომ როცა ჯარისკაცებს სურათებს უღებენ ვინც ტრაკით დგება ის პასივია, აქტივები კი ჩვეულებრივად დგანან და აქანავებენ.”
“ეგ არაფერს ნიშნავს. მაგ ლოგიკით, ტრაკით რო არ მობრუნებულიყო მაშინ აქტივი გეიც შეიძლებოდა რომ ყოფილიყო. ხო?”
“ნუ… ხო. არის მაგაში ლოგიკა, მაგრამ მე მაინც დარწმუნებული ვარ რომ ეს სიგნალია.”

სკაიპის ID-ს ვართმევ.
შევდივარ იუზერით, რომელიც რამდენიმე დღის წინ, რამბლერ.რუ-ზე “აგდებულ” ბიძებთან საჩეთაოდ გავხსენი. ვამატებ.
დილის 4 საათამდე ველი. შემოდის.
ლურსაბი: “ვინ ხარ?”
მე: “თქვენ მე არ მიცნობთ! მაგრამ ამის გამოსწორება შეიძლება!”
ლუარსაბი: “და რატომ?”
მე: “რა ვიცი, მომეწონეთ.”
ლუარსაბი: “სად მნახე, ან საიდან გაიგე ჩემი სკაიპი?”
მთელი ორი საათი ვარწმუნებ, რომ რაღაც მანქანებით მივაკვლიე მის სკაიპს და “ინტერნეტში ვიპოვე სურათი.” არ მინდა მოვუყვე ნამდვილი ამბავი, მეშინია არ დაფრთხეს.
ორი საათის მერე, ლუარსაბი: “რომელი ყლე მეკაიფები ახლა გამოტყდი :D”
დილამდე ვუმტკიცებ, რომ არც ერთი მისი ძმაკაცი არ ვარ და არ ვეკაიფები.
ვშორდებით ერთმანეთს იმ შეთანხმებით, რომ ხვალ კამერას ჩავურთავ და დარწმუნდება რომ “ვიღაც” ვარ.

***
“ჯერ შენ!
არა ჯერ შენ!” პროცესის გავლის მერე ვნებდები და ვრთავ კამერას, ოღონდ სახეს არ ვანახებ. ობიექტივი დახრილია და ჩემი მაუსი და ხელი ჩანს.
ლუარსაბი: “ხელს მანახებ?”
მე: “აბა სახე ჯერ შენ დამანახე და მერე მე.”
ლუარსაბი: “სახეები არ გვინდა!”
მე: “კარგი. აბა რა გინდა.”
ლუარსაბი: “რამე უფრო საინტერესო…”
მე: “ჯერ შენ.”
ლუარსაბი: “ამ საუბრის ინიციატორი შენ ხარ, ასე რომ შენ უნდა დაიწყო! გპირდები მერე მეც…”
ვთანხმდები.
ლუარსაბი: “დიდხანს გელოდო?”
მე: “მოიცა, ჩავრთავ რამეს და…”
ლუარსაბი: “ადგომას თუ ელოდები არ არის საჭირო.”
ვრთავ პორნოს, რომელშიც ზუსტად მისნაირი მამაკაცები მონაწილეობენ.
მე: “მოგეწონა?”
ლუარსაბი: “კი!”
მე: “ახლა შენი ჯერია.”
ლუარსაბი: “მოიცა, დაიძინებენ ჩემები და მერე.”

***
“რაო, რა ხდება თქვენთან?” – მეკითხება თანაჯგუფელი.
“ჰო გითხარი. დავანახე და მომეწონაო.”
“შიგ ხო არ გაქვს?”
“არა! :D ახლა თავისიანების დაძინებას ელოდება და მერე თვითონაც გაიხდის.”
“გამოვყლევდი ბოზისშვილი ვიყო…”
“ვიცი ჰო! მეც :D “

***
ლუარსაბი: “აჰა! დაიძინეს.”
იხდის.
ლუარსაბი: “ძალიან დაბნეული ვარ…”
მე: “რატომ?”
ლუარსაბი: “შენ გეი ხარ?”
მე: “არა. მარა მგონი ბი ვარ.”
ლუარსაბი: “ჰო… როგორც ჩანს მეც. ისე… ჩემს ასაკში თუ ვინმეს მოვეწონებოდი არ მეგონა.”
მე: “რატო? მე სულ ჩემზე უფროსი მამაკაცები მომწონდა.”
ლუარსაბი: “გქონია სექსი მამაკაცთან?”
მე: “არა.”
ლუარსაბი: “აბა რა იცი რო ბი ხარ?”
მე: “რავი… გეი პორნოზე მიდგება.”
შემდეგი ორი საათი ვსაუბრობთ ჩვენს ცხოვრებისეულ გამოცდილებაზე, ის მიყვება, რომ თავის თავში ამჩნდევდა ამას, მაგრამ ყოველთვის ებრძოდა. “ბოლო გაფართხალება” ჩემს ასაკში ჰქონია. ერთი მეგობარი მოსწონდა, რომელსაც არ შორდებოდა, სულ სადღაც პატიჟებდა სულ მასთან მოძრაობდა, ბოლოს ვეღარ გაუძლო და დაშორდა. “ასე უკეთესი იყო…”
ლუარსაბი: “და ახლა, გამოჩნდი შენ, რომელმაც თავიდან გამიხსნა ეს სამყარო…”
მე: “შემდეგი ნაბიჯი როდის გადავგდათ?”
ლუარსაბი: “ჯერ არა… ძალიან დაბნეული ვარ… ამ ეტაპზე სჯობს ასე ვიურთიერთოთ.”
მე: “მართალი ხარ. როცა მზად იქნები… მარა სად შეიძლება შევხვდეთ?”
ლუარსაბი: “მაგაზე არ ინერვიულო, მეორე ბინა მაქვს… დაკეტილი.”

***
“მეორე ბინა აქვს დაკეტილი?”
“ჰო :D”
“ვახ! შენი კეთილები მოვტყან!”
“:D”

***
რამდენიმე დღე აღარ შევდივარ.
უკვე მომბეზრდა.
მარშუტკაში ვზივარ და ვფიქრობ… ვინ ვარ:
ა) როგორც მეგობრები მახასიათებენ: საკუთარ თავში გაურკვეველი ტესტოსტერონის გროვა, რომელსაც ფსიქიკური პრობლემების გამო ჩემზე უფროს მამაკაცებთან ასეთი უაზრო და არაფრის მომცემი თამაშები ევასება.
თუ
ბ) ბოროტი ადამიანი, რომელიც 40+ ასაკის ღიპიან ბიძებს უხსნის ახალ სამყაროს და ანახებს, რომ თვითონაც ისეთები არიან, როგორი ადამიანებიც ეზიზღებათ და დიდ გემზე შეყრას უპირებენ.
საღამოს შევდივარ, ლუარსაბს ვბლოკავ.
ახლა ახალი საკბილო მყავს – ვიღც აზერბაიჯანელი, 49 წლის მასწავლებელი.

კატეგორიები:ეროვნული სექსები ტეგები:,

ჟურნალ-ისტი

დეკემბერი 10, 2009 4 comments

მტვრის და გაჯის სუნიან, ბათქაშ ჩამოყრილ ოთახში რამდენიმე ჟურნალისტი ფუსფუსებდა. მასისთვის საყვარელი გაზეთი, რომელსაც არაფერი ჰქონდა საერთო ნამდვილ პრესასთან, ახალი სკანდალური ისტორიის გამოსაქვეყნებლად ემზადებოდა. ნაბახუსევზე მყოფი ჟურნალისტები თან მინერალურ წყალს სვამდნენ, თან წუწუნებდნენ და თანაც სიძულვილნარევი ენთუზიაზმით შრომობნენ. ჟურნალისტებიო ვთვქვი, მაგრამ არც ერთ მათგანს საერთო არ ჰქონდა ჟურნალისტიკასთან. სადარბაზოს უნივერსიტეტ დამთავრებულ სამი უწიგნური, წვერგაუპარსავი და ვინ იცის რამდენი დღის დაუბანელი სამი ახალგაზრდა წარმოადგენდა ამ გაზეთის ინტელექტუალურ რესურსს. ყველაზე განათლებული, ყველაზე ახალგარზდა იყო – “დათა თუთაშხია” წაეკითხა სტუდენტობის პერიოდში და უთქვამს, ”ამაზე მეტი წიგნის წაკითხვა რა საჭიროაო.” წიგნებს კინო-ფილმები ერჩივნა, ”ადნაჟდი ამერიკე” და ”ბრიგადა” მისი საყვარელი ფილმები იყო. ზოგადი განათლების მისაღებად ხანდახან ლექსიკონს და ყვითელ პრესაში დაბეჭდილ ენციკლოპერდიური ტიპის სტატიებს გადახედავდა ხოლმე. განათლება კი ეწადა, მაგრამ არც ნებისყოფა ჰყოფნიდა და არც ნიჭი; ბავშვობაში რომ ეტყოდნენ, ”დაჯექი, წიგნი წაიკითხეო,” უმალ უპასუხებდა, ”გულს ვერ ვუდებ, არ შემიძლია, ვიღლები და მეძინებაო.” ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე მამამისი მეგობრის რჩევით ჩააბარა, ხსნებეული მეგობარი იმ ”სადარბაზოს უნივერსიტეტის” რექტორი იყო და ადვილად მოაწყო, იმასაც დაჰპირდა, ”რომ დაამთავრებს სამსახურასაც ვუშოვი, ჩემი მეგობარი უშვებს გაზეთს, კარგი ხელფასი ექნება, კარგ წრეში მოხვდება და ეგებ ბედსაც ეწიოსო.”

წარმატებულ ჟურნალისტად ითვლებოდა, მისი სტატიები რედაქტორსაც მოსწონდა და ხშირად პრემიასაც აძლევდა. მკვითხველიც კმაყოფილი იყო, ”გულს ვიოხებთო” ამბობდნენ. მისი სტატიების სტილი ძირითადად დიდაქტიკური იყო; საოცარია მაგრამ წერის ნიჭი მართლაც ჰქონდა, ყოველშემთხვევაში საშუალო სტატისტიკური ”მარტო დათა თუთაშხია წაკითხულის” გულს სალბუნად ედებოდა მისი სტრიქონები. ხშირად სვამდა, მარა ლოთი არ იყო, ისე უბრალოდ ერთობოდა ხოლმე. მყრალი არაყი და ცუდი ”პახმელია” ერთგვარი საწვავი იყო მისი ტვინისთვის, სიძულვილს და ბრაზს აგენერირებდა ნამეტანი დიდი სისწრაფით; ჰოდა აბა მეტი რა იყო საჭირო კარგი ჟურნალიზმისთვის? სიძულვილი, ფრაზები თუთაშხიადან, კლავიატურაზე კაკუნით ემოციების გადმოტანა და ფილოლოგიური ფაკულტეტის დაუსწრებელის კურსდამთავრებული კორექტორი. სტატიების სათაურებსაც ისე არჩევდა მის მკითხველს პირველივე გვერდიდან სტაცებდა თვალს და ყურადღებას.

ის ადამიანები, რომელთაც მისი სტატიები არ მოსწონდათ და მას დაბოღმილ და დაკომპლექსებულ ახალგაზრდად მიიჩნევდნენ, გარკვეულწილად მართლები იყვნენ. ჩვენს გმირს ერთი მეტად დიდი საიდუმლო ჰქონდა ჩამარხული გულის სიღრმეში, რომელსაც გამალებით ებრძოდა. მის გარშემო მყოფი ადამიანები საერთოდ ვერ ხვდებოდნენ რა ტრიალებდა მის თავს; არა, ისე კი ნუ გაიგებთ თითქოს თავის ახლობლებსაც ცუდად ექცეოდა და თავს აბეზრებდა, უბრალოდ გულჩათხრობილი იყო, ხანდახან ბრაზობდა კიდეც რაღაც უაზრო მოვლენებთან დაკავშირებით, საერთო ჯამში კარგი ბიჭი იყო, ურთიერთობაში ბადალი არ ჰყავდა – ყოველშემთხვევაში მისი ახლობლების პარამეტრებით მაინც.

ლიტერატურული ხერხების ფარისევლური კასკადით თავს არ შეგაწყენთ და პირდაპირ გეტყვით, რომ ჩვენი გმირი ფარული გეი იყო. ამის დაფარვას აგრესიით ცდილობდა, რომელსაც არატრადიციული ორიენტაციის ხალხის მიმართ გამოხატავდა. როგორც უკვე მოგახსენეთ, მკითხველს უყვარდა მისი სტატიები, სადაც ხშირად იყო საუბარი ”პედერასტებზე,” მათ გარყვნილებაზე, არაადამიანობაზე და ა.შ. მაგრამ აბა რა იცოდა საბრალო მკითხველმა, რომ ახალგაზრდა ჟურნალისტი საკუთარ თავში ებრძოდა ამ ”ავადმოფობას” (ამ სიტყვასაც ხშირად იყენებდა ხოლმე ღმერთმანი…). როცა ტესტოსტერონი ტვინში აარტყავდა ხოლმე, ინტერნეტში დაძვრებოდა და სხვადასხვა სურათებით და მინი ვიდეოებით იკმაყოფილებდა სექსუალურ ლტოლვას. აი ამის მერე, ამ ერთგვარი დანაშაულის გამოსყიდვის მიზნით, ახალ სტატიას აცხობდა. იქ ეწერა ყველაფერი რისი თქმაც საკუთარი თავისთვის უნდოდა. რცხვენოდა თავისი ფარული ვნებების. როცა მარტო რჩებოდა თავის თავთან, გონებაში კიოდა: ”არა ეს რაღაც შეცდომაა!!! მე არ შეიძლება ვიყო პიდარასტი.” მაგრამ აბა ბუნებასთან რას გახდება ადამიანი.

მის სტატიებს მოუთმენლად ელოდნენ, მათში ნამდვილ ქართველობას და კაცობას ხედავდნენ, მაგრამ ეს სტატიები მხოლოდ იმის მანიშნებელი იყო, რომ მის დაწერამდე, ავტორმა გეი პორნოზე დაანძრია.

%d bloggers like this: