Archive

Posts Tagged ‘აპოკალიფსი’

ბნედა

ოქტომბერი 6, 2013 2 comments

ჩემი ძმა ერთ-ერთი იმათგანი იყო, ვისაც ბალიშზე თავის დადებისთანავე ეძინებათ და არასოდეს აწუხებთ ე.წ. ინსომნია. არასოდეს წრიალებდა ლოგინში და არც არასოდეს უბოდიალია ღამით სიგარეტის მოსაწევად, მოსაფსმელად ან ფანჯარაში უაზროდ საყურებლად მხოლოდ იმიტომ, რომ ვერ იძინებდა. თუმცა, ამის მიუხედავად, საშინლად ფრთხილი ძილი ჰქონდა და ერთ გაფაჩუნებაზეც კი შეიძლებოდა წამომხტარიყო და უცებ გამოფიხლებული გარკვეულიყო სიტუაციაში.

სწორედ, მომენტალური გამოფხიზლების უნარმა დამაეჭვა, როდესაც ის თავის ლოგინზე წამომჯდარი მიყურებდა და პანიკურად ღრიალებდა. “გასაგებია, რომ შეიძლება შეეშინდა, მაგრამ ხო მიცნო რომ მე ვარ?” ვფიქრობდი და თან ვცდილობდი დამემშვიდებინა.
– მე ვარ! ოე! რა დღეში ხარ? – როდესაც ჩემმა სიტყვებმა არ გაჭრა, გადავწყვიტე მისთვის ხელები ჩამეჭიდა, შემეჯანჯღარებინა და თუ ესეც არ უშველიდა, შემდეგ სილა გამეწნა. მაგრამ როდესაც მისკენ წავიწიე და შეხება ვცადე, თავში რაღაც უშველებელი მდრუზა, დარეტიანებულს ფეხი მკერდში ჩამაზილა და ღრიალით გავარდა ოთახის გასასვლელისკენ.
– სულ გამოგაყლევა ამ მოწევამ და სმამ! – მივაძახე კარებში, თუმცა ალბათ ვერც გაიგებდა, რადგან ისე მაგრად მეტკინა თავი რომ ძლივს ვლუღლუღებდი.
– ადექი, გადადი ცალკე რა, ხო ხედავ ყველა არანორმალურია ამ სახლში! – წამოდგომას ვცდილობდი და თან საკუთარ თავს ვეჩხუბებოდი. ისე, რა უბედურება მინდოდა თავზე რო წამოვადექი ამ შუაღამისას? – დამავიწყდა, ისე ჩამარტყა თავში ამ კრეტინმა.

მამაჩემი ფოხანის ამარა შემოვარდა ოთახში, შუქი აანთო და ადგილზე გაშეშდა. უკან დედაჩემი ედგა – ღამის პერანგში, ხოლო ჩემი ძმა, რომელსაც ცალ ხელში იატაკის ჯოხი ეჭირა და მეორეში – ჩაქუჩი, რაღაცას გაჰკიოდა.
– მიყურეთ ახლა! მომეშველეთ რომელიმე, ტვინის შერყევა მაქვს მგონი! – ცოტა უხეშად მომივიდა. საერთოდ, არ მიყვარდა, როცა ჩემებს უხეშად ველაპარაკებოდი, მაგრამ გაშტერებულები იდგნენ და მიყურებდნენ როგორ ვეგდე თავგატეხილი შუა ოთახში. – ყველამ ერთად გააფრინეთ? – პასუხს არ დავლოდებივარ, ისე დავიწყე წამოდგომა. ძალიან მეხვეოდა თავბრუ, თვალებშიც ნორმალურად ვერ ვიხედებოდი. დილით ადრე, წირპლიანი, სანამ სააბაზანოსთან მიხვალ და პირს დაიბან, ბუნდოვნად რომ ხედავ ყველაფერს, დაახლოებით მასე ვხედავდი. ის იყო ძლივძლივობით წელში გავიმართე, რომ ჩემი ძმა მომვარდა, ყელზე იატაკის ჯოხი მომადო და კედელს მიმაბჯინა. ეტყობა ძლიერადაც არ მიჭერდა, არ მტკიოდა და არც ვიხრჩობოდი.
– რა უბედურება ხდება? რა იყო? რა გჭირთ? – ვეკითხებოდი, თან ვცდილობდი ჯოხისთავის ხელი მომეკიდა და ყელიდან მომეშორებინა. მამაჩემი უცებ მოწყდა ადგილიდან და ჩემი ძმისკენ გაექანა.
– ძლივს, ვიღაცა აზრზე მოვიდა, დააწყნარე ეს არანორმალური! – მაგრამ ჩემდა გასაკვირად მამაჩემმა ჩემს ძმას მის მიერ გაწოდებული ჩაქუჩი გამოართვა ხელიდან და ჩემკენ გადმოდგა ნაბიჯი.
– თავში… თავში… თავში… – ექოსავით ჩამესმა ჩემი ძმის ხმა, დანარჩენი სიტყვები ვერ გავარჩიე. მამაჩემმა ღრმად ამოისუნთქა და ჩემკენ კიდევ ერთი ნაბიჯი გადმოდგა.
– თავში… თავში… თავში… – ყვიროდა ჩემი ძმა და თან ცდილობდა კედელთან უფრო ძლიერად მივებჯინე, რომ არ გავქცეულიყავი. ყოველთვის მქონდა ეჭვი, რომ ნაშვილები ვიყავი, და აი, სწორედ ახლა, როცა მამაჩემმა თავს ზემოთ ჩაქუჩი აღმართა და სასოწარკვეთილი გამომეტყველებით ჩამხედა თვალებში, მივხვდი, რომ მართალი ვიყავი.
“ღმერთო, ალბათ რამე ჩამიყარეს ჩაიში, იმიტომაც არ მახსოვს, როგორ მოვედი ამ ოთახამდე, იმიტომ ვხედავ ყველაფერს თითქმის ბუნდოვნად და იმიტომაც არ მესმის არაფერი. მაგრამ რატომ მკლავენ, უბრალოდ ეთქვათ და წავიდოდი ჩემით.”
– პირიქით… პირიქით… პირიქით… – რაღაც დირექტივა გასცა ჩემმა ძმამ. მამაჩემმა ჩაქუჩი შემოატრიალა და ახლა უკვე წვეტიანი მხარით დამიმიზნა.
– არ… არ… არ… – დაიკივლა დედაჩემმა. მამაჩემს წინ გადაუდგა და რაღაც ჩემთვის გაურკვეველი წინადადებები წარმოთქვა.
– არა არის ეს შენი შვილი! – ღმერთო, რა საოცარი ზიზღითა და სასოწრაკვეთით წარმოთქვა ჩემმა ძმამ ეს სიტყვები და ბედის მუხანათობით, ალბათ, სწორედ იმ წამიერად შეწყვიტა საწამლავმა მოქმედება და ყველა სიტყვა გავიგე.
– დედა – ჯოხს ხელები გავუშვი და მისკენ გავიშვირე, იმის იმედად, რომ ამ ადამიანს კიდევ ჰქონდა შერჩენილი რაღაც გრძნობა და საღი აზროვნება და იქნება გადავერჩინე.
მერე რა მოხდა უცებ ვეღარ გავერკვიე, დედაჩემმა ოდნავ გადმოდგა ჩემკენ ნაბიჯი და ცრემლიანი თვალებით ჩამხედა თვალებში. ჩემმა ძმამ იატაკის ჯოხი ოდნავ მოადუნა, დედაჩემს ხელი მოჰკიდა და თავისკენ შეატრიალა.
წაიკითხე მეტი…

კატეგორიები:ვცდილობ ტეგები:,

პლანეტა ”ირლანდია”

დედამიწის განადგურებამდე რამდენიმე კვირით ადრე, უცხოპლანეტელებმა პლანეტაზე არსებული ყველა ბიოლოგიური სახეობა შეადგინეს და თავიანთ კოსმიურ ხომალდში შეიტანეს. ბოლოს ადამიანთა დროც დადგა. 6 მილიარდი ადამიანიდან ამოარჩიეს მხოლოდ ორი. ახალი ადამი და ევა. ისინი 15 წლისები იყვნენ. ადამიც და ევაც ხომალდზე აიყვანეს და გაფრინდნენ. დედამიწის მსგავსი უახლოესი პლანეტა რამდენიმე მილიონი სინათლის წელიწადის დაშორებით იყო. ვიდრე პლანეტას მიაღწევდნენ, კოსმიური ხომალდის უნკერმა ”ბაღათურიამ” (მისმა თანაეკიპაჟელებმა დაარქვეს ეს მეტსახელი პრე-აპოკალისტური საქართველოს პრეზიდენტთან მსგავსების გამო) გადაწყვიტა ბავშვებისთვის ხომალდზე არსებული ტვირთი ეჩვენებინა. ადამი და ევა დიდი ინტერესით უცქედნენ ბორტზე მყოფ ცხოველებსა და მცენარეებს. მათ ძალიან უხაროდათ, რომ ახალ პლანეტაზე მათთან ერთად ყველა ცხოველი იცხოვრებდა. სინათლის იმ ღამეს ადამს არ დასძინებია. მას მეტად მნიშვნელოვანი საკითხი ჰქონდა გადასაწყვეტი. საქმე ისაა, რომ ადამს სიკვდილზე უფრო მეტად ეშინოდა გველების, შესაბამისად ამ არსებებთან ერთად ახალ პლანეტაზე ცხოვრება საერთოდ წარმოუდგენლად მიაჩნდა. დიდი ფიქრისა და ორჭოფობის შემდეგ ადამმა გადაწყვეტილება მიიღო. ის უხმაუროდ ადგა თავისი საწოლიდან და რკინის დერეფანში გატანტალდა, ხომალდის ქვედა დონეზე ჩავიდა.

***

რამდენიმე სინათლის დღის შემდეგ უცხოპლანეტელთა საფრენი აპარატი ახალ პლანეტაზე დაჯდა. ბავშვები და ცხოველები გამოტვირთეს, დატოვეს და წავიდნენ. ვინ იცის ადამი ამ მომენტს როგორ აღწერს თავის მოგონებეში, ხოლო ათასობით წლის მერე მასზე რას იფიქრებენ კაცმა არ იცის. ბავშვები ადვილად შეეგუენ ახალ გარემოს და წყნარად ცხოვრობდნენ. ერთხელაც ევამ მეტად საჭირბოროტო საკითხი წამოჭრა:
– ადამ! რა დავარქვათ ჩვენს პლანეტას?
ადამმა დაუფიქრებლად უპასუხა:
– რა თქმა უნდა ირლანდია!
– რატომ ირლანდია? – გაიკვირვა ევამ.
– იმიტომ რომ ირნალდიაში გველები არ არიან ევა!

ქართველი ანარქისტის ფიქრები (ავტობუსის გაჩერებიდან – სამსახურის ზღურბლამდე)

იანვარი 20, 2010 2 comments

მიყვარს ანარქიაზე ფიქრი, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ქუჩაში მივსეირნობ და კორპორატიული ნაბიჭვრების მერ შექმნილი აპარატის მეშვეობით მუსიკას ვუსმენ. მუსიკაც რაღაც ანარქისტულია, თითქოს. პოსტ-აპოკალიპტიკური დედამიწის კადრები მიდგას თვალწინ. მიყვარს როცა წარმოვიდგენ, როგორ მოუტყნეს ადამიანებმა ერთმანეთს დედის მუტელი – ოღონდ სწრაფად, ისე ნაბოზრულად არა როგორც ამას დღეს აკეთებენ. პრინციპში გლობალურ წიაღსვლებში გადასვლა ამ ეტაპზე არ გვინდა,  ისევ ლოკალურ ანარქიაზე ფოკუსირება სჯობს.

საიდან შეიძლება დაიწყოს?

ერთ დღესაც ამოგვივიდეს ყელში ეს ყველაფერი რაც ამ ქვეყანაში ხდება და დავერიოთ ამ დედამოტყნულ პოლიტიკოსებს – ხელისუფლებასაც და მათ მოწინააღმდეგეებსაც, ლიბერალებსაც და ავტორიტარებსაც, მემარცხენეებსაც და მძრეველებსაც. დავხოცოთ ყველა, ვიტრინებ ჩამოლეწილი ავტო მაღაზიებიდან საბურავები გამოვიტანოთ, ერთმანეთზე დავაწყოთ და ესენი ჩავსვათ შიგ, მერე ბენზინი გადავასხათ თავზე და ცეცხლი მივცეთ. დროშების მაგივრად ამათი სახეები ჩამოვკიდოთ (ეს სადიზმია თუ ანარქია? თუმცა ერთი მეორეს არ გამორიცხავს). ”ჩვენი წარმატებით ფრთა შესხმული” მსოფლიოს წამებულ ანარქისტთა ბრბოები მიუვარდებიან თავიანთ მთავრობებს და იმათაც იგივეს უზამენ. შემდეგ ნაბიჯი ანარქისტებს შორის წამოჩიტული მოლიდერო არსებების დედის ტყვნაა. ვინმე არაანარქისტულ წარსულში ჩარჩენილ ნაბოზარს, რომელიც დალეწილი მანქანის ”კაპოტზე” დგება და იქიდან დირექტივებს იძლევა, სახეში  მოლოტოვის კოქტეილი ხვდება.

შემდეგ  რაც ხდება ძირითადად ჩემს დიდ და მსუქან ანარქისტულ ყლეზე მკიდია.

სამყარო უფრო ლამაზია.

მომწონს მოჭარბებული წითელი ფერი ქუჩებში და სისხლით დახატული გრაფიტი.

მივდივარ ჩემთვის, მივუყვები დანგრეულ და დალეწილ ქუჩას, რაც მთავარია ტროტუარზე.

ჰაერში თავისუფლების სუნი ტრიალებს, რომელსაც ოდნავ გასდევს  წარსულის ხრწნის, საამურად მძაღე, არომატი.

სულ მალე ყველაფერი დალაგდება – პრიმიტიული მატერიალიზმით მოაზროვნე რამდენიმე მილიონი სირი ერთმანეთს დედას მოუტყნავს და ამ ქვეყნად მხოლოდ რამდენიმე ადამიანი დავრჩებით.

აი ამ ფიქრებში გართული, მივადგები ხოლმე სამსახურს, შევაღებ კარებს, ვჯდები კომპიუტერთან, ვიწყებ მუშაობას და გულში ვფიქრობ: ”ჩემი ძალად ანარქისტი დედას შევეცი!”

%d bloggers like this: