Archive

Posts Tagged ‘ანარქია’

მშობლებო

სექტემბერი 5, 2010 3 comments

დღეს, ავტობუსში მგზავრობისას ჩამეძინა და დამესიზმრა პალესტინელი ბავშვი, რომელსაც ეზოში ჩასვლა და  თამაში უნდოდა, მაგრამ გასაგები მიზეზების გამო ვერ ჩადიოდა.

გავბრაზდი წინა თაობებზე და ყველა მშობელზე ვისაც კი კაცობრიობის ისტორიაში მშობელი რქმევია ოდესმე, იმიტომ რომ ეს მათი შექმნილი სამყაროა სადაც ჩვენ ვცხოვრობთ!

დღეს, ბევრი ჩვენგანი ვერ თამაშობს ბურთს ეზოში.

აღარ აგყავართ ხელში და არ გვიხუტებთ,

აღარც გვიმღერით და არც ზღაპრებს გვიყვებით ღამით,

აღარც გიყვარვართ, აღარც გვნატრობთ, აღარც გვაცხოვრებთ,

აღარც შეცდომებს გვაშვებინებთ და არც გვათავისუფლებთ.

თქვენი კლონები, თქვენი მონები – თქვენი ვერახდენილი ოცნებების სამჭედლოდ გვაქციეთ.

თქვენი ბრძოლებიც ჩვენ უნდა მოვიგოთ, თქვენი ომიც ჩვენ უნდა ვიომოთ.

თქვენი სისხლიც ჩვენ უნდა ჩვრეცხოთ, ახალი სისხლით.

თქვენ დაგებულ გზებს ჩვენ უნდა გავუყვეთ უკანმოუხედავად.

ვეღარც თქვენს გათხრილ საფლავებს ვახტებით, შიგ რომ მძორებად ყრიხართ.

ვერც მიწას გაყრით, ხელებს რომ გვიგრეხთ.

თქვენი სიმყრალის ჭაობში გვითრევთ, თქვენი სიძულვილით გვიწამლავთ სულებს.

თქვენ გამოჭედილ მახვილს გვაწვდით, თქვენს ჩაგროვებულ ღვარძლს გვატანთ საგზლად,

თქვენ გამოგონილ ღმერთებს გვიდგავთ ხატებად.

აღარც გიყვარვართ, აღარც გახსოვთ ის დრო როცა ჩვენ გვგავდით.

თქვენი მშობლები მოვტყან მშობლებო, აწ და მარადის, ზეზვა და მზიამდის, ადამ და ევამდის!

ქართველი ანარქისტის ფიქრები (ავტობუსის გაჩერებიდან – სამსახურის ზღურბლამდე)

იანვარი 20, 2010 2 comments

მიყვარს ანარქიაზე ფიქრი, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ქუჩაში მივსეირნობ და კორპორატიული ნაბიჭვრების მერ შექმნილი აპარატის მეშვეობით მუსიკას ვუსმენ. მუსიკაც რაღაც ანარქისტულია, თითქოს. პოსტ-აპოკალიპტიკური დედამიწის კადრები მიდგას თვალწინ. მიყვარს როცა წარმოვიდგენ, როგორ მოუტყნეს ადამიანებმა ერთმანეთს დედის მუტელი – ოღონდ სწრაფად, ისე ნაბოზრულად არა როგორც ამას დღეს აკეთებენ. პრინციპში გლობალურ წიაღსვლებში გადასვლა ამ ეტაპზე არ გვინდა,  ისევ ლოკალურ ანარქიაზე ფოკუსირება სჯობს.

საიდან შეიძლება დაიწყოს?

ერთ დღესაც ამოგვივიდეს ყელში ეს ყველაფერი რაც ამ ქვეყანაში ხდება და დავერიოთ ამ დედამოტყნულ პოლიტიკოსებს – ხელისუფლებასაც და მათ მოწინააღმდეგეებსაც, ლიბერალებსაც და ავტორიტარებსაც, მემარცხენეებსაც და მძრეველებსაც. დავხოცოთ ყველა, ვიტრინებ ჩამოლეწილი ავტო მაღაზიებიდან საბურავები გამოვიტანოთ, ერთმანეთზე დავაწყოთ და ესენი ჩავსვათ შიგ, მერე ბენზინი გადავასხათ თავზე და ცეცხლი მივცეთ. დროშების მაგივრად ამათი სახეები ჩამოვკიდოთ (ეს სადიზმია თუ ანარქია? თუმცა ერთი მეორეს არ გამორიცხავს). ”ჩვენი წარმატებით ფრთა შესხმული” მსოფლიოს წამებულ ანარქისტთა ბრბოები მიუვარდებიან თავიანთ მთავრობებს და იმათაც იგივეს უზამენ. შემდეგ ნაბიჯი ანარქისტებს შორის წამოჩიტული მოლიდერო არსებების დედის ტყვნაა. ვინმე არაანარქისტულ წარსულში ჩარჩენილ ნაბოზარს, რომელიც დალეწილი მანქანის ”კაპოტზე” დგება და იქიდან დირექტივებს იძლევა, სახეში  მოლოტოვის კოქტეილი ხვდება.

შემდეგ  რაც ხდება ძირითადად ჩემს დიდ და მსუქან ანარქისტულ ყლეზე მკიდია.

სამყარო უფრო ლამაზია.

მომწონს მოჭარბებული წითელი ფერი ქუჩებში და სისხლით დახატული გრაფიტი.

მივდივარ ჩემთვის, მივუყვები დანგრეულ და დალეწილ ქუჩას, რაც მთავარია ტროტუარზე.

ჰაერში თავისუფლების სუნი ტრიალებს, რომელსაც ოდნავ გასდევს  წარსულის ხრწნის, საამურად მძაღე, არომატი.

სულ მალე ყველაფერი დალაგდება – პრიმიტიული მატერიალიზმით მოაზროვნე რამდენიმე მილიონი სირი ერთმანეთს დედას მოუტყნავს და ამ ქვეყნად მხოლოდ რამდენიმე ადამიანი დავრჩებით.

აი ამ ფიქრებში გართული, მივადგები ხოლმე სამსახურს, შევაღებ კარებს, ვჯდები კომპიუტერთან, ვიწყებ მუშაობას და გულში ვფიქრობ: ”ჩემი ძალად ანარქისტი დედას შევეცი!”

%d bloggers like this: