მამაო ჩვენო

ოქტომბერი 14, 2012 2 comments

– თომა!
პასუხი არ არის.
– თომა!
პასუხი არ არის.
– სად შეიყუჟა ეს ბავშვი, ამ წამს არ შემოვიდა სახლში? – დედა სწრაფი ნაბიჯით გაეშურა შვილის ოთახისკენ, კარი ჯერ ბოლომდე არ ჰქონდა შეღებული, რომ დაიწყო: -წამოდი, თორე გაგიცივდება ის საჭმელი… რა გჭირს? რა მოგივიდა?
ოთახში მდგარ თომას მივარდა, ჯერ დაკაწრული და დახეთქილი სახე შეუთვალიერა, მერე ხელები, ფეხები,დასისხლიანებული და დახეული პერანგი, შეატრიალა, შემოატრიალა.
– რა მოხდა? რა უბედურებაა ეს?
ასეთ მომენტებში დედები რატომ ყვირიან აუხსნელი მოვლენაა. შეიძლება გაბრაზებულები არიან, უმნიშვნელო იარების გამო ასე რომ ანერვიულეს ან საკუთარი შვილის ლავირების უნარით არიან უკმაყოფილონი, რომელმაც თავი ვერ აარიდა კონფლიქტს და თავი ასეთ მდგომაროებაში ჩაიგდო. შეიძლება ეს უმისამართო ბრაზიც კია, რომელიც მიმართულებას მას შემდეგ მიიღებს, რაც დამნაშავე გაირკვევა. შეიძლება ცხოვრებასა და სამყაროზე გაბრაზებაა, რომელშიც ძალადობა სუფევს და ეს ურთიერთობის ყველაზე მიღებული ფორმაა. გაბრაზების და ისტერიკის საპასუხოდ შვილები ჩუმად დგანან, დარცხვენილები უყურებენ დედას, სადმე ლოყაზე ან სხეულს იმ ნაწილზე, რომელზეც ჩახუტებისას თავს ადებენ ხოლმე. ამ მომენტში შვილები ახლიდან გადიან თავსგადამხდარ ეპიზოდს და ზუსტად იმავენაირად გრძნობენ ტკივილს, სიძულვილს, ბრაზს, ამპარტავნებას ან სიამოვნებას, როგორც ჩხუბის მომენტში. ისინი ამ დროს ყველაზე უმანკოები და სუსტები არიან, მათ თავისი საქციელისაც რცხვენიათ, მიუხედავად იმისა, დამნაშავენი იყვნენ თუ არა, და დედისაც, რომელიც მათ წინ დგას მუხლებზე და ზუსტად ისეთი გამომეტყველება აქვს, როგორიც ჯვარზე გაკრული ქრისტეს შემხედვარე ღვთისმშობელს. ვინ იცის იქნება მარიამიც ბრაზობდა თავის შვილზე, რომელმაც თავი არ აარიდა ადამიანთა ბრბოებს და პირდაპირ ლომის ხახაში ამოყო თავი. იქნებ იდგა და ფიქრობდა, რა მოხდებოდა, რომ დარჩენილიყო ეგვიპტეში და ემიგრაციაში ეცხოვრათ მთელ ოჯახს, მე შენ გეტყვი იოსები სამსახურს ვერ იშოვიდა თუ დეპორტაციას გაუკეთებდნენ საბუთების უქონლობის გამო. და იქნებ იესოც ზუსტად ისევე დარცხვენილი უყურებდა დედამისს და მხოლოდ ერთი სურვილი ჰქონდა, რომ ბოლოჯერ მაინც ჩახუტებოდა. ასეთ ღვთაებრივად უმანკო მომენტებს როგორც წესი მამები არღვევენ, რომლებიც ან მიწისძვრას ახდენენ და ტაძარში ფარდას ფხრეწენ, ან ოთახში შემობოდიალდებიან, თან სიგარეტის სუნს შემოიყოლებენ და იჭვნეულად იკითხავენ:
– რა ხდება?
– იჩხუბა, ალბათ – ცრემლნარევი ხმით უპასუხა მარიამმა, ამ შემთხვევაში თომას დედამ.
– მერე რა გატირებთ? ან ერთს, ან მეორეს? – მამებს სენტიმენტების არ სჯერათ, ხშირად, ყოველ შემთხვევაში ამ კონკრეტულ მამას, თომას მამას, იოსებს, დიდად არ უყვარდა სენტიმენტები. არადა ბიჭებს ძალიან უყვართ, როცა მამები ეხუტებიან, მხარზე ხელს უთათუნებენ და აქებენ. დედა სხვაა, დედა ეს არის ნავსაყუდელი, სადაც ბრძოლის შემდეგ მიდიხარ და ისვენებ, დედასთან ჩახუტება სახლში დაბრუნებას ჰგავს, ზუსტად რომ იცი ყველა კუთხე-კუნჭული და, ჰა-ჰა, მაქსიმუმ ახალი ნივთი აღმოაჩინო, რომელსაც ასე იშვიათად ყიდულობს დედა, ისევე -როგოროც ახალი ნაოჭი მის სახეზე.
მამა ეს ბრძოლის ყიჟინაა, სასწაულმოქმედი წყალი, რომელიც იარას გიშუშებს ბრძოლისას მოცელილს და ახლიდან გბერავს სულს.
– ვინ გცემა?
ო, ღმერთო, როგორ არ უყვართ შვილებს, როცა მათი გმირები, მათი მამები, მათ დამარცხებულად თვლიან. და სწორედ აქ, ამ დროს, ყველა შვილი დგება ცხოვრებისეულ გზაჯვარედინზე. ისინი ან ტყდებიან და ბოლომდე დამარცხებულებად რჩებიან, თანაც ისე, რომ არც არასოდეს ცდილობენ გამარჯვებას და ბრძოლას, ან ბრაზის გზას ირჩევენ და მთელ ცხოვრებას იმის დამტკიცებაში ატარებენ, რომ ყველაზე ძლიერები არიან და ბოლოს იმარჯვებენ, ამარცხებენ ყველას და მათ შორის საკუთარ თავებსაც და იმ მამებსაც, რომლებმაც ამ გზაჯვარედინზე დააყენეს.
– ანდა არ მიპასუხო, რა მნიშვნელობა აქვს ვინ გცემა, შენი ტოლი იყო თუ უფროსი? თუ ვინმე დიდმა ბიჭმა გცემა მაშინ მითხარი.
– ჩემზე ძლიერია – თავდახრილმა უპასუხა, მისით იმედგაცრუებულ მამას, თან ელოდა როდის მორჩებოდა დედა მის ჭანჭყარს, რაც ტანსაცმლის გასწორების პროცესით იყო გამოწვეული. დედა კვლავ მუხლებზე იდგა და ვერც შვილს და ვერც ქმარს თვალებში ვერ უყურებდა, დარცხვენილი იყო. თითქოს, მისია, რომელიც მას დააკისრეს ჩაუვარდა. ვაჟკაცი, რომელიც სახლში დაუტოვეს აღსაზრდელად, ვერ აღზარდა ისე როგორც მამას უნდოდა. ბიჭებს უყვართ, როცა მათ მამებზე ამბებს უყვებიან, როდესაც ხედავენ, რომ ეს ერთი შეხედვით ჩვეულებრივი ადამიანები სინამდვილეში დევგმირები არიან, მაგრამ მხოლოდ მაგალითები და ამბები არ კმარა, უშუალოდ მამებთან ურთიერთობა უნდათ. მერე რა რომ ხანდახან სუსტები არიან და უბრალოდ ნუგეში სჭირდებათ, გამარჯვებული არმიის გენერლებიც ხომ ანუგეშებენ და ეფერებიან თავიანთ რიგითებს?
– და რა გინდა? მე ვცემო? თუ იქნებ მის მშობლებს დავურეკო და დავაბეზღო? რას ნიშნავს ჩემზე ძლიერია, რითია შენზე ძლერი?
– მაღალია, უფრო დიდია, ჭიდაობაზე დადის და ხელებს მიგრეხს ხოლმე.
– ჰოდა, აიღე და ჩაარტყი თავში რამე. წიგნი ან ჩანთა, ან ბოლოს და ბოლოს კვერცხებში ამოსდე. მეორეჯერ ატირებული აღარ დაგინახო!
– ტანსაცმელშემოხეული?
აქ შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ადრეულ ასაკში განვითარებული სარკასტულ-ირონიული იუმორი საბოლოო ჯამში ძალიან ძლიერი თავდაცვის იარაღად იქცევა ხოლმე და გარშემომყოფებს სიცოცხლეს უმწარებს. ამ იარაღის მფლობელი კი, როგორც ამერიკელები იტყვიან, მაიმუნს ჰგავს, რომელსაც ხელში სავსემჭიდიანი ავტომატი უჭირავს, აქეთ-იქით დარბის და არც მტერი იცის და არც მოყვარე.
– ტანსაცმელი არა უშავს, მთავარია, იმასაც შემოხეული ჰქონდეს. ახლა რო გიყურებ, დარწმუნებული ვარ, იმას ერთი ნაკაწრიც არ აქვს, ერთი ადგილიც კი არ ექნება გაწითლებული სხეულზე. ხელი მაინც თუ შეუბრუნე?
წაიკითხე მეტი…

სტენლი 17

ოქტომბერი 11, 2012 2 comments

გორდონ მელოუ, შუა ხნის სიმპატიური მამაკაცი, 2 შვილის მამა, გადასახადების გადამხდელი და სამაგალითო მოქალაქე, შუშის ვოლიერის წინ იდგა და დიდი ინტერესით ათვალიერებდა შიგ მდგარ დონორს, “სტენლი 17-ს.”
– გატყობთ, გეცოდებათ და უთანაგრძნობთ კიდეც – კლასიკური კომერციული ღიმილით მიმართა კორპორატიულ უნიფორმაზე გადაცმულ თეთრ ხალათში გამოწყობილმა ლამაზმა გოგონამ. – როგორ მოგმართოთ სერ?
– მელოუ, გორდონ მელოუ – ისე უპასუხა არც შეუხედავს.
– სიასიამოვნოა მისტერ მელოუ, მე კეტლინი ვარ, რით შემიძლია გემსახუროთ?
– მადლობა, უბრალოდ ვათვალიერებ.
– თუ ხელს არ შეგიძლით პროდუქტის შესახებ გიამბობთ, როგორც ვხედავ დიდი ინტერესით ათვალიერებთ.
გორდონმა კვლავაც არ გამოხედა კონსულტანტ გოგონას და პასუხის ნიშნად მხრები აიჩეჩა.
– ეს დონორი “სტენლის” სერიიდან არის მეჩვიდემეტე ნომერი. ამ სერიიდან, აქამდე, ანუ ბოლო 25 წლის განმავლობაში მხოლოდ 16 გაიყიდა. “სტენლის” სერია ძალიან პოპულარულია და საკმაოდ ძვირიცაა, შეატყობდით ფასზე. მეჩვიდმეტე ყველაზე ძვირიანია რაც აქამდე გვქონია.
– გყოლიათ!
გორდონის რეპლიკაზე გოგონას გაეღიმა, როგორც ჩანს მას აქამდეც მოესმინა თანაგრძნობით აღსავსე ადამიანის მსგავსი შენიშვნები. თუმცა, მის ღიმილში სიტუაციის ნაცნობობაზე უფრო სიამოვნება იგრნობოდა, მან ძალიან კარგად იცოდა, რომ მისტერ მელოუს მსგავსი, თანაგრძნობით და უფრო ზუსტად თუ ვიტყვით დანაშაულის გრძნობით აღსავსე ადამიანები ყველაზე საუკეთესო და ძვირიან პროდუქტებს ყიდულობდნენ. მათთან მუშაობისას, ქეთლინი, გაყიდვის სხვა სტრატეგიას არჩევდა. ის, ჯერ უყვებოდა პროდუქტის წარმომავლობის შესახებ, შიგა და შიგ ხარისხზეც ჩააგდებდა რამდენიმე სიტყვას, ბოლოს კი კლიენტს ფრთხილად და აუჩქარებლად არწმუნებდა, რომ მისი ყიდვით და გამოყენებით კარგ საქმეს აკეთებდა, როგორც საკუთარი თავისთვის, ასევე დონორისთვის.
– მეჩვიდმეტე…
– სტენლი – მკაცრად გამოხედა გორდონმა, მის თვალებში ზიზღი და ბრაზი ირეოდა – ის ადამიანია, თქვენსავით და ჩემსავით, რომელსაც უბრალოდ არ გაუმართლა!
– თქვენ წარმოიდგინეთ და გაუმართლა, სერ.
– რა ბრძანეთ? – კლიენტის გაოცებულ თვალებსა და მოულოდნელობით აღსავსე შეკითხვას კეტლინმა კვლავ საუცხოოდ კომერციული ღიმილი დაახვედრა.
– დიახ! სტენლის ძალიან გაუმართლა, სერ. ის, ისევე როგორც მისი ყველა კოლეგა დონორი, მესამე სამყაროს ქვეყნიდან არის წარმოშობით. თქვენ კი, მე გატყობთ, საუცხოოდ განათლებულ და ერუდირებულ ჯენლტმენს ჩემზე კარგად გეცოდინებათ, თუ რას ნიშნავს ცხოვრობდე მესამე სამყაროს ქვეყნებში ჩვენს ეპოქაში. ჩვენმა კორპორაციამ სტენლი და მისი ოჯახი, რამდენიმე წლის წინ გადაარჩინა გაუსაძლის პირობებს. თქვენ ალბათ არ იცით, სერ, რომ დონორების ოჯახები, მას შემდეგ რაც პროდუქტი გაიყიდება თანხის 75%-ს იღებენ. ეს ბიზნესი ყველსათვის კარგია, სერ. რომ არა ჩვენი და რა თქმა უნდა თქვენი სურვილი, დონორები და მათი ოჯახები განადგურდებოდნენ და დაიხოცებოდნენ, ისევე როგორც მათი წინამორბედი მილიონობით ადამიანი. თქვენ კარგად იცით, რა საშინელი მდგომარეობაა მესამე სამყაროს ქვეყნებში, შიმშილი, ომები, გენოციდი, ორგანოებით ვაჭრობის შავი ბაზარი, რომლის შედეგადაც დონორი იღუპება და მისი ოჯახიც ვერაფერს იღებს. ჩვენ და თქვენ ეს ყველაფერი შევცვალეთ სერ, ჩვენ მათ ცხოვრება გავუადვილეთ.
– მე არაფერ შუაში ვარ და ტყუილად ცდილობთ, რომ მეც გამრიოთ ამ სიბინძურეში რასაც თქვენ და თქვენნაირები აკეთებენ. თქვენ კაცობრიობის დეგრადირებას უწყობთ ხელს!
კეტლინი მიხვდა, რომ ეს კონკრეტული კლიენტი ყველაზე რთული იქნებოდა მის პრაქტიკაში, თუმცა, ის საუკეთესო გამყიდველი იყო კომპანიაში და გორდონი, უბრალოდ, კიდევ ერთი გამოწვევა იყო მისთვის.
– წამობრძანდით სერ, სხვა დონორებსაც დაგათვალიერებინებთ და დარწმუნდებით, რომ ჩვენს საქმეში არანაირ სიბინძურეს არ აქვს ადგილი.
გორდონი მორჩილად გაყვა, თუმცა, გონებაში მკაცრად გადაწყვიტა, რომ ამ საშინალდ უნამუსო გოგონას მარკეტინგულ ფანდებზე არ წამოეგებოდა. თავის მხრივ, კეტლინმა გორდონის მორჩილება და სხვა დონორებით დაინტერესება გამარჯვებისკენ გადაგმულ ნაბიჯად შეაფასა.
– აი, ეს მოდელები, სერიიდან “ჯერემი” ყველზე ხშირად გაყიდვადი პროდუქტია, სწორედ ამიტომ არის მათი სერიული ნომრები 511 208 და ზემოთ. ისინი სისხლის დონორები არიან. იმის მიუხედავად, რომ მათი ფასი ძალიან დაბალია და გაყიდვებიდან კომპანიას არანაირი შემოსავალი არ რჩება, ჩვენ მაინც გამოგვაქვს ბაზარზე “ჯერემის” სერია, ისინი ოჯახებთან ერთად ჩამოგვყავს ჩვენთან და გაყიდვიდან მიღებული თანხის 75%-ს, როგორც გითხარი, სწორედ მათ გადავცემთ. “ჯერემის” მოდელები მოხუცებულობის ასაკამდე იცხოვრებენ ბენეფიციართა ოჯახებში, მათ აქვთ კარგი პირობები, მათ პატივს სცემენ, ჩვეულებრივი ოჯახის წევრებივით ექცევიან, ხშირია შემთხვევა, როდესაც ბენეფიციარი ოჯახები მათ შვებულებასაც აძლევენ, თავიანთ ნამდვილ ოჯახებში უშვებენ რამდენიმე კვირით ან თვით, და თქვენ წარმოიდგინეთ, მგზავრობისა და ცხოვრების ხარჯებსაც კი უნაზღაურებენ. – კეტლინი გაჩუმდა, პოტენციური კლიენტის რექაციას დაელოდა. მისტერ მელოუ ჩუმად იდგა ვოლიერთან და “ჯერემის” სერიის დონორებს ათვალირებდა. კეტლინმა მისი სიჩუმე გაგრძელების სიგნალად მიიღო. – ჩვენი სოციალური აგენტები, თვეში ორჯერ აკითხავენ დონორებს ბენეფიციართა სახლებში, ჩვენი სოციალური განყოფილების დეპარტამენტი მთელს კონტინენტს ფარავს და მუდმივი მონიტორინგის ქვეშ ყავს დონორები. თუ ბენეფიციარი ოჯახი დონორს ცუდად ექცევა, ჩვენ მათთან კონტრაქტს ვწვყეტთ და თანხის ანაზღაურების გარეშე მოგვყავს უკან. რეაბილიტაციის კურსის გავლის შემდეგ, დონორი კვალვ გამოდის ბაზარზე და ახალ, უკეთეს ოჯახში ხვდება. თუმცა, ისიც უნდა აღვნიშნო, რომ ასეთი შემთხვევები ძალიან იშვიათად ხდება, ჩვენი არსებობის 25 წლის მანძილზე მხოლოდ 8 შემთხვევა დაფიქსირდა. ეს იმდენად მცირე ციფრია, რომ ერთი პერიოდი კორპორაცია სოციალური განყოფილებისთვის მასშტაბების შემცირებასაც და საბოლოო ჯამში გაუქმებასაც აპირებდა. თუმცა, ეს მხოლოდ იდეის დონეზე დარჩა და მიუხედავად იმისა, რომ არანაირი კანონი ჩვენს კომპანიას დონორებისთვის ასეთი სერვისის მიწოდებას და მათ დაცვას არ ავალდებულებს, ჩვენ, ჩვენი კეთილი ნების საფუძველზე ვიცავთ მათ უფლებებს და ცხოვრების საუკეთესო პირობებს ვთავაზობთ. გარდა ამისა არის დონორთა და ბენეფიციართა კლუბები, სადაც შეგიძლიათ გაწევრიანდეთ თქვენს დონორთან ერთად, სხვა ოჯახებთან იმეგობროთ, თქვენი დონორები ერთმანეთს გააცნოთ, სოციალიზაციას შეუწყოთ ხელი, შეხვდეთ დონორ-ბენეფიციარის ფსიქოთერაპევტს, რომელიც დაგეხმარებათ ფსიქიკური პრობლემებისა და დაბრკოლებების გადაჭრაში. აი, ასეთ სამაჯურსაც გაჩუქებთ, რომელიც იმის მანიშნებელი იქნება, რომ თქვენ დონორს და მის ოჯახს ახალი სიცოცხლე და უზრუნველი არსებობა აჩუქეთ.
– არ ვიცი, თქვენ ახლა ისე ხატავთ ყველაფერს, რომ იდეალურობამდე ცოტა უკლია, ნუ, პრინციპში, აღარც არაფერი უკლია. მაგრამ, ჩვენ რომ მათ ვკლავთ?
– არ ვკლავთ… ისინი ამისთვის არიან გაჩენილები სერ. არ მინდა უხეშად გამომივიდეს, მაგრამ მათი სიცოცხლე ახლა უფრო ძვირფასია, ვიდრე ეს აქმდე იყო. სამწუხაროა, რომ კაცობრიობა აქმდე მივიდა, მაგრამ “დონორთა” პროგრამის გაჩენამდე ეს ადამიანები და მათი ოჯახის წევრები იღუპებოდნენ, როგორც უკვე მოგახსენეთ. ახლა მათ აქვთ შანსი თავიანთი სიცოცხლე გაწირონ და სამაგიეროდ მათი ოჯახები და მომავალი თაობა უკეთეს პირობებში აცხოვრონ. მაგალითად, ჯერემის სერიიდან გაყიდული დონორებიდან 25 წლის განმავლობაში მხოლოდ 3000-მდე მათგანი დაიღუპა და ისიც იმიტომ, რომ ჩვეულებრივი ადამიანური დაავადებები განუვთარდათ დროთა განმავლობაში. ცხადია ამ რიცხვში ბუნებრივი, ანუ ასაკობრივი სიკვდილი არ აღირიცხება და მე თუ მკითხავთ არც ეს 3000 უნდა ითვლებოდეს ფატალურ სტატისტიკაში, დაავადებებით გარდაცვალებაც ბუნებრივი მოვლენაა, დამეთანხმებით ალბათ. “სტენლის” სერიიდან კი მხოლოდ ერთი დონორი გარდაიცვალა, ისიც იმიტომ რომ როდესაც ბენეფიციარმა მისი გული გადაინერგა, დონორს არ გაუმართლა და სინთეთიკური გული წუნიანი აღმოჩნდა. ამ პროდუქტის უკუჩვენებები კი თქვენც იცით, მხოლოდ 24 საათის შემდეგ იჩენს თავს და ისიც იმდენად უცებ, რომ ადამიანის გადარჩენა შეუძლებელია.
– სტენლი გულის დონორია?
– სტენლი ყველაფრის დონორია სერ, ეს არის საუკეთესო ჯანმრთელობის მქონდე პროდუქტი, რომელსაც გენეტიკური გამოკვლევა უტარდება და შანსი, იმისა რომ რაიმე სახის ქრონიკული დაავადება შეეყაროს მხოლოდ 1%-ია. ჩემი პირადი აზრი თუ გაინტერესებთ, უფრო სწორად კეთილი რჩევა, სერ, გულის დონორისთვის, უილიამის სერიას გირჩევთ, ძალიან ძლიერი დონორია ამ კუთხით. სტენლი უფრო უნივერსალია, რომლის ერთჯერადად გამოყენებას მე პირადად რეკომენდაციას ვერ მივცემ, ღმერთია მოწმე, ეს ფუჭი ინვესტიცია იქნება. სტენლი კარგია თირკმელის, კუჭის, თვალის, ფილტვის გადასანერგად, სისხლის დონორად, ან ტვინის, ძვლის და კუნთოვანი ქსოვილისთვის, თუ გნებავთ კანიც. გული ეს უკვე რადიკალური ნაბიჯია, ჩემ მიერ ზემოთ მოყვანილი შემთხვევა ფორს-მაჟორული სიტუაციით იქნა გამოწვეული. ბენეფიციარს ტრანსპლანტაცია მოულოდნელად დასჭირდა და უილიამის ტრანსპორტაცია ფიზიკურად ვერ ესწრებოდა, სოწრედ ამიტომ მიიღეს ეს რადიკალური გადაწყვეტილება.
– ტვინის ქსოვილის გადანერგვა ახსენეთ და მაგ შემთხვევაში არ იღუპება?
– არა, ამ შემთხვევაში გონებრივი ჩამორჩენილობა ვითარდება ან უარეს შემთხვევაში კომა, თუმცა ორგანოების სიცოცხლის უნარიანობა ბოლომდეა შენარჩუნებული.
– რა სისასტიკეა – დანანებით მიუგო გორდონმა.
ბოლო გაბრძოლება, ღმერთო რა სიყალბეა, კეტლინმა საკუთარ თავს შენიშვნაც მისცა, ეს ყველაზე რთულ კლიენტად როგორ აღიქვიო. შინაგანი კონფლიქტის ქარცეცხლში გახვეულ მამაკაცს ფიქრებიდან გამორკვევა აღარ აცალა და მის მანკიერ მხარეს, მარკეტინგული იარაღის ბოლო დარტყმა მიაშველა:
– ნება მიბოძეთ გკითხოთ, შვილი?
გორდონმა უარის ნიშნად თავი გააქნია.
– მეუღლე? – თანაგრძნობით ჩაეკითხა კეტლინი.
– მე – მიუგო გორდონმა და ცალყბად გაუღიმა.
– თქვენ?
– დიახ. ფილტვის კიბო მაქვს, რომელიც უკვე მთელს მუცლის ღრუს მოედო. ტრანსპლანტაციის ვადა ხვალამდეა, შემდეგ უკვე დაგვიანდება. უჯრედული კვლევის შედეგად დაადგინეს, რომ ხვალ მეტასტაზებს თავის ტვინში გადაისვრის.
კეტლინი ხმა ამოუღებლად უსმენდა. კლიენტის ემოციური გახსნილობა ბოლო სტადია იყო. ახლა მხოლოდ სიჩუმე, მოსმენა და თანაგრძნობა იყო საჭირო.
– არადა მხოლოდ 43 წლის ვარ, წარმოგიდგენიათ? – ისე გაუღიმა, თითქოს მის წინ 43 განვლილი წელი იდგა, რომელსაც ღირებული არაფერი ემოსა.
– მაშ 75%-ი ოჯახს გადაეცემა?
– დიახ.
– იცით რას ვფიქრობ? გულწრფელად მოგახსენებთ.
– ბრძანეთ.
– მე ხვალ ბოლო შანსს დავკარგავ გადარჩენის. სტენლის კი სავარაუდოდ ისეთი ადამიანი იყიდის, რომელსაც უკვე ყველაფერი ფეხებზე კიდია და მისთვის მთავარია თავისი წარმატებული და უდარდელი ცხოვრება კიდევ ერთი დღით მაინც გაიხანგრძლივოს. ჩემთვის კი სტენლი კიდევ ერთი შანსია ყველა შეცდომის გამოსასწორებლად. განა ამ შანსს ყველა იღებს?
– სამწუხაროდ ვერა.
– ამ შანსის გაშვება დანაშაული იქნება, სტენლის, მისი ოჯახის და ჩემი თავის წინაშე.
– ალბათ.
გორდონმა მძიმედ ამოისუნთქა, კომერციული სევდით აღსავსე გოგონას მიუტრიალდა და თავდაჯერებული ტონით იკითხა:
– საფასურში ადგილზე მიტანაც შედის?

კატეგორიები:ვცდილობ ტეგები:

It’s never enough

ივნისი 2, 2012 2 comments

როცა ვინმე კვდება, ყოველთვის იმედით ვუყურებ მათ რწმენას და ვფიქრობ, რომ თუ მათ სწამდათ სიკვდილის შემდეგ სიცოცხლის, ისინი აუცილებლად მოხვდებიან იმ სამყაროში, რომელიც თვითონ შექმნეს. ეს ის დროა, როდესაც მეც მინდა რაღაცის მწამდეს, იმიტომ რომ სწორედ მაშინ ვგრძნობ როგორ არასოდეს არ იქნება საკმარისი სიცოცხლე.
როცა მეგობრების წრეში ვერთობით, სოციალურ ქსელებში დავძვრებით, ქუჩაში ვსეირნობთ ან უბრალოდ ყოველდღიური ცხოვრებით ვცხოვრობთ, სიკვდილის არ გვჯერა, იმიტომ რომ არ გვახსოვს. ის არ არსებობს, ჩვეგან შორს არის და იმის დაშვებაც კი წარმოუდგენელია, რომ ჩვენთან ოდესმე მოვა. მაგრამ ხშირ–ხშირად ის თავს გვახსენებს, მაგალითად როცა გირეკავენ და გეუბნებიან, რომ შენი მეგობარი, რომელიც უცხოეთში იყო სასწავლებლად ფანჯრიდან გადავარდა, იმიტომ რომ სარეცხს ხსნიდა, მაისური გადაუვარდა, გადაწვდა და გადაყვა.
მერე, უცებ, სამყარო, რომელიც აქამდე სიკვდილს არ ცნობდა, მთლიანად იცვლება – იქცევა დიდ სცენად. როცა უბანში ჩადიხარ დეტალების გასაგებად, გარშემო მიმოფანტულ რეკვიზიტებს ხედავ. ამჩნევ რომ “ბირჟაზე” ცოტა ხსნის წინ “შესანდობარის” აქტი გაითამაშეს, თან ექსპრომტად. ალბათ სვამდნენ და უცებ ამბავიც მოვიდა და ყოველდღიური ჩვეულებრივი ჩასკდომა გლოვის ზეიმად გადაიქცა. ზუსტად იცი თითოეული მსახობის როლი, როგორ იცვლიდნენ ისინი ნიღაბს, ერთი – ტირის, მეორე – პირჯვარს იწერს და ამობობს: “რაც გიწერია ის არ აგცდება.” მხოლოდ ორნი დგანან განზე და ზიზღით უყურებენ ნიჭიერ მსახიობებს, რომლებიც შეთრობის შემდეგ გვერდით ეზოში გადაინაცლვებენ და როცა კარის ზღურბლს გადააბიჯებენ უმალ შეიცვლიან ნიღაბს, და ყველამ იცის, რომ მხოლოდ ამ ზიზღში არის ყველაზე გულწრფელი სევდა, გულწრფელი და ბუნებრივი. არც ჭირისუფლის წინ მუხლებზე დავარდნა და მოთქმაა ნამდვილი, არც უბნის ბიჭების დასანახად დაღვრილი ცრემლი და არც განწირული ხმით ამოკნავილი “რას ამბობ, ჩემი დედას შევეცი…!?” მხოლოდ ბრაზი და ზიზღი არის ნამდვილი, რომელიც პათეთიკურ სიღრმეებს წვდება და გაფიქრებს ცხოვრების ამაოებაზე, ორშაბათიდან რომ დიეტას ან სიგარეტის გადაგდებას დაგაგეგმინებს, ან უფრო ძლიერ და დიად მიზნებს გამოგიჩენს ჰორიზონტზე, აი, სწორედ ეგ ბრაზი და ეგ ზიზიღი.
ეს გრძნობა ნამდვილი და ავთენტურია და როგორც ყველაფერი ნამდვილი და გულწრფელი ისიც ცოტაა, მესამე დღეს რომ გაგივლის და ისევ უდარდელად გაივლი ქუჩაში, სიკვდილი რომ კიდევ სადღაც შორს არის წასული და კიდევ რომ არ გჯერა, რომ შენც შეიძლება მოკვდე. და თუ ვინმე შენზე უფრო გაუთავხედდება, მოვა და გაგსრესს. ჩვენ ვკვდებით მაშინ, როდესაც სიკვდილზე ვფიქრობთ, როცა მისი არსებობის გვჯერა და როცა გულხელდაკრეფილები ველით.

მერე ვირტულური პანაშვიდებიც იწყება, მიცვალებულის სურათების ავირთვა, დატაგვა და შეჯიბრი – ვინ უფრო მეტ :(((((( ფრჩხილიან სმაილს დაწერს, ვინ უფრო დააგრძელებს სიტყვას armjeraaaaaaaaaaaaaaa.

5 წლის წინ ძაღლი მომიკვდა, 7 წელი მყავდა, ძალიან მიყვარდა. რო მოკვდა, შევპირდი ამის მერე ცხოვრებაში ძაღლი აღარ მეყოლება და ყოველთვის მემახსოვრები მეთქი. იმიტომ რომ ძაღლებს ყველანი ადვილად ვივიწყებთ, არც მათ სადღეგრძელოს სვამს ვინმე როცა არტისტული ექსპრესიის ზეიმი აქვს სულიერ სამყაროში. ჰოდა, მეც გადავწყვიტე ასე დამეფასებინა.
1 წლის მერე ახალი ძაღლი ვიყიდე… ისიც მომიკვდა. და მალე ალბათ კიდევ ახალს ვიყიდი.

რამდენიმე დღეში ალბათ მის პროფილზე შემოვა ვინმე, დექტივაციას გაუკეთებს, მე ფრენდებში 700–ის ნაცვლად 699 კაცი მეყოლება, მაგრამ მეორე დღეს ვიღაც დამამატებს ან მე დავამატებ და ისევ 700 იქნება. ჩვენ ვცვლით ძაღლებს და ვცვლით ადამიანებს და მოვა დრო როდესაც ჩვენს გამოგვცვლიან.

იმ საღამოს პარიზის დისნეილენდში წასვლა დავგეგმე მეგობრებთან ერთად… “წავიდეთ! you never know, ხვალ შეიძლება მაისურს გადაწვდე და მოკვდე.”

კატეგორიები:პათეტიკა

მე, ღმერთი და დედაჩემი

“დედა, ახალ სამსახურში გადავედი.”

“მადლობა ღმერთს!” – ზედაც არ მიყურებს.

“დე, დამაწინაურეს.”

“მადლობა ღმერთს!” – იღიმის

“დე, ახალ პროექტს ვიწყებთ მე და ჩემი მეგობრები, ძალიან მაგარი იქნება, ყველა აქამდე გაკეთებულ მსგავს პროექტს ვაჯობებთ.”

“ღმერთმა ქნას!” – იმედიანად მიშტერებია რაღაც წერტილს.

“დე, კაი წელი მექნება და სადმე კაი ადგილას წავალ დასასვენებლად.”

“ღმერთმა გისმინოს!”

რამდენიმე დღის წინ, სამსახურიდან გამოვედი, ხელფასი ახალი ჩარიცხული იყო და ბანკომატიდან ჩვეულებისამებრ 50 ლარამდე ჯიბის ფული გამოვიტანე. საერთოდ ძლივს მივეჩვიე ბარათით გადახდას, პენსიონერივით ბანკომატიდან გამომქონდა და ისე დავდიოდი საყიდლებზე, სადლზე ან გასართობად. მერე ნელ–ნელა მივეჩვიე ბარათის ხმარებასაც, მაგრამ ეს ჩვევა მაინც შემომრჩა. გარეთ რომ გამოვედი შუახნის ქალი მომიახლოვდა, უფრო სწორად მომვარდა და პირდაპირ დაიწყო. ატირებული ხმით მომიყვა, როგორ გარდაეცვალა ქმარი 40 დღის წინ, როგორ აღარ აქვს აღარაფრის საშუალება და როგორ მოუვიდა გაზის ქვითარი და თუ ხვალამდე არ გადაიხდის აუცილებლად ჩაუჭრიან. ხელში ფურცელი მომაწონდა, მეგონა “მთავრობის კაცი” ვეგონე და განცხადებას, თხოვნას ან რამე მსგავსს მაწვდიდა, ქვითარი იყო.

“რით დაგეხმაროთ ქალბატონო?”

“არ ვიცი შვილო, მხოლოდ 6 ლარი მაქვს, არ ვიცი, მამა მარკოზთან მივიდვარ ახლა იქნება რამე მიშვლოს.”

ძნელია გაჭირვების ჟამს ადამიანს მარკეტინგული გათვლების ჩატარება მოსთხოვო, თუმცა, “მამაოს” ხსენება არც თუ ისე სპონტანურად მოხდა, ალბათ, კარგად გაყიდვადი პროდუქტი დაიდო, ოღონდ აბსოლუტურად სხვა ბაზარზე. ჯიბეში რკინის ლარიანები მქონდა, მაგრამ რატომღაც შემრცხვა ხელფასახალდარიცხულზე ასე ცოტას მიცემა და საფულედან 20 ლარიანი ამოვიღე.

“აი, ეს ქალბატონო, მეტის საშუალება ამჯერად არ მაქვს.”

იქვე ტაქსი მელოდებოდა, მისი მადლობებისთვის და ლოცვისთვის ყურადღება აღარ მიმიქცევია, პირდაპირ ჩავხტი და მიმართულება ვუთხარი. იმ მომენტში, როცა ამ ქალბატონს 20 ლარი გადავეცი, მე და ღმერთმა ერთი რაოდენობის მადლობები მივიღეთ. თუმცა, ეს დიდად არ მომეწონა, მაინც, მიუხედავად იმისა, რომ ღმერთთან გამათანაბრეს. ნეტა რა ვქენი? 20 ლარად ადგილი ვიყიდე სამოთხეში? ან კიდევ ერთი პლიუსი წმინდა პეტრეს დავთარში? არადა, რატომ, ისინი არაფერ შუაში არიან და საერთოდაც არ უნდა მიმეცა ის ფული. წასულიყო მამა მარკოზთან და ის დახმარებოდა, ან მრევლი.

მანქანაში რომ ვჯდებოდი იმ ქალის ხმა მომესმა, დაცვის ბიჭს ეკითხებოდა, ვინ არის ეს? რა თანამდებობა აქვს? ცოტა ფული ვთხოვე და 20 ლარი მომცაო. ანუ დღეს საღამოს როცა მის მეზობლებს, მეგობრებს, თანამრევლელებს, ნათესავებსა და თავისი აწ გარდაცვლილი ქმრის სურათს ჩემს ამბავს მოუყვება აუცილებლად შეეწირება ღმერთს კიდევ ბევრი მადლობა, ერთი ორს ჩემთვისაც გაიმეტებენ, ალბათ, შეიძლება უფრო მეტიც ან ისევ ღმერთთან გამათანაბრონ, არ ვიცი. ძალიან არ მომწონს ეს ამბავი.

სადღაც ორთაჭალაში ვიყავი უკვე, როცა ამ ქალს ერთი კარგი ნათესავი გამოვუძებნე, “20 ლარის მოცემა თუ შეეძლო, ბარემ უფრო მეტი მოეცა, დაენანა?”

და მეც კარგ ხასიათზე დავდექი, ჩემში ისევ დაინგრა გულისხმიერი ძალადობით აშენებული ღვთის ტაძარი.

კატეგორიები:ვცდილობ ტეგები:, ,

Codename: Obi-1

ნოემბერი 24, 2011 2 comments

ჩემი ახალი აბსრუდ-მინიატურა :) ვუძღვნი მანქის, რომელსაც დღეს დაბადების დღე აქვს. I love you baby <3.

სკვერში, სკამზე მჯდარ ახალგაზრდას ორი ტიპი მიუახლოვდა, ჯერ მის შორიახლოს იტრიალეს, შემდეგ კი ყოყმან-ყოყმანით მიუახლოვდნენ: “შენ ხარ ობივანი?” კითხა ერთ-ერთმა და მის სახესთან დაიხარა. ობივანი არადამიანური სისწრაფით წამოიჭრა და ცნობისმოყვარე ახალგაზრდას ძლიერად ჰკრა ხელი.
“სახეზე არ შემომხედო, თორე აქვე აგკუწავ შე კრეტინო!”
“ბოდიში ბატონო ობივან. ჩვენ იმ საქმეზე ვართ თქვენ რომ დაგვირეკეთ.”
“სურათი გაქვთ?”
“აგერ.” მიწიდან ახლადწამომდგარმა ახალგაზრდამ ჯიბიდან ფოტო ამოიღო და მიაწოდა. “მე ჯორჯო ვარ.”
“არ მაინტერესებს!” მკაცრად მიუგო ობივანმა და ჯორჯოს გამოწვდილ ხელს ზედაც არ შეხედა.
“სად ცხოვრობს, რას საქმიანობს?”
“მუხიანელია, რეპერია. ნუ რეპერი რა ახლა, ჩვენს პონტში ვერ ქაჩავს, მარა თავისი ფანბეიზი ყავს. ჰოდა, უნდა დააგდო მოკლედ და ისტორიაში შეხვალ, როგორც პირველი რეპ განგსტერული გარჩევის მონაწილე” თვითკმაყოფილებით აღნიშნა მეორე ახალგაზრდამ, რომელიც ჯორჯო არ იყო.
“Yo! ეს არის ჯორჯო,
მე არ მინდა შენი მოჯო,
არ გიშველის აღარც ვუდუ,
არც ალაჰი და არც ბუდა,
შენს წასაყვანად,
ობივანი მოვიდა,
ჩვენი ძმა!”
“საღოლ ჩემი დედას შევეცი.” – აღფრთოვანდა არაჯორჯო და მეგობარს მუშტი გაუწოდა მისარტყმელად.
“და ის თქვენზე უფრო ყლე რეპერია?”
“კაროჩე, რო დააგდებ, ზედ აი ეს ტექსტი უნდა დაადო რა. მაილი ან ადნაკლასნიკი თუ გაქვს მომეცი და ტექსტს იქ გამოგიგზავნი, ამობეჭდე და დაადე რა.”
“are you fucking kidding me, right now?” – ობივანს ასეთი ჩვევა ქონდა, დრამატიზმის გამოსახატად ხშირად ხმარობდა ინგლისურ ფრაზებს, ეს ძირითადად ამერიკული TV შოუების გავლენა იყო, ემოციების გამოხატვა ავთენტურად მხოლოდ ასეთი გზით შეეძლო.
“ბოდიში, მაგრამ ინგლისური არ ვიცით ჩვენ.”
“კაი… დაიკიდე. თანხა?”
“რაც შეეხება თანხას… იცით, ჩვენ ბევრის საშუალება არ გვაქვს და იქნება მოვილაპარაკოთ რამენაირად. ტარიფები არ გაქვთ?”
აუტანელი სურვილი, რომელიც ამ ორი სირის ადგილზე მოკვლას გულისხმობდა, 10-მდე დათვლით გადალახა და დამშვიდებულმა მიუგო.
“რამდენი გიღირთ მაგ ადამიანის სიკვდილი, 20? 15? ნუ მინიმუმ 10.”
“ლარი?”
“ნუ იყოს ლარი.”
გახარებულმა არაჯორჯომ 10 ლარიანი ამოიღო ჯიბიდან და ობივანს გაბადრული სახით მიაწოდა.
“ბიჭო! მეკაიფებით თუ შიგ გაქვთ?”
შემცბარმა რეპერებმა ერთი ნაბიჯით უკან დაიხიეს.
“შიგ გაქვთ! Fuck… 10 ათასი მინდა.”
“მაგდენი არ გვაქვს.”
“რამდენი გაქვთ?”
“250 ლარი შეგვიძლია ახლა მოგცეთ დანარჩენი ნაწილ-ნაწილ.”
“განვადებით მოვკლა ანუ?”
“პლიუს სიმღერას ჩავწერთ თქვენზე, ჩვენს ახალ ალბომში.”
განრისხებულმა ობივანმა, რომელსაც საკუთარი პროფესიონალიზმი არ აძლევდა უფლებას ემოციები ხმამაღლა გამოეხატა, უკანა ჯიბისკენ წაიღო ხელი და ნელი, ნარნარი მოძრაობით იარაღი ამოიღო.
“ახლა აქედან გააჯვით, დროზე!” მსწრაფლ შემოტრიალდა და სკვერის შუაგულისკენ დაიწყო სვლა.
“შენთვითონ არ დაგვირეკე ბიჭო?” მოაძახა ჯორჯომ. “შენ არ იცი ვის გადაეკიდე, ვიპოვით ვინმე პროფესიონალს და შენც ზედ დაგაკლავს იმას.”
ობივანმა ღრმად ჩაისუნთქა, ჰოლივუდური ბრუნვით შემოტრიალდა რეპერებისკენ, იარაღი გადატენა და დაუმიზნა. განგსტერებმა ანაზდად მოკურცხლეს.

წაიკითხე მეტი…

ბედნიერება

სექტემბერი 8, 2011 9 comments

ამბობენ, ყველა ადამიანის აქვს რაღაც მისია. რა უნდა ქნა როდესაც არ გაქვს? უნდა იპოვო, შეიქმნა და შეუდგე შესრულებას. სათქმელად ადვილია, პრინციპში გასაკეთებლადაც. პირველი დავალება, რომელიც ადამიანს ეძლევა არის, მიხვდეს რომ დამოუკიდებელია და მხოლოდ მას შეუძლია საკუთარი მისიის და მიზნების განსაზღვრა და ასრულებისკენ სწრაფვა. მაგრამ რა უნდა ქნას ადამიანმა თუ ის თავის თავს ვერ პოულობს, ხოლო ძიებამ კი ძალიან დაღალა?

ჩემი პაციენტი ახაგაზრდა მამაკაცია, უკვე მეხუთე თვეა ჩემთან დადის. თავისი ყოფილი მეგობრების დაჟინებული მოთხოვნის გამო მოვიდა. ჩემს კარიერაში ყველაზე საინტერესო საქმეა და უნდა გამოვტყდე ყველაზე წარუმატებელიც. ის თვლის რომ თავის ადგილს და მისიას ვერ მიაგნო. როგორც თვითონ ამბობს, ბედნიერი არასოდეს ყოფილა, ბევრჯერ ჩაუქნევია ხელი და ბევრჯერაც უცდია ბრძოლის განახლება. რამდენიმე თვის წინ თვითმკვლელობაც სცადა. რაღაც საოცარი მეთოდი მოიგონა. შემთხვევამდე 3 დღით ადრე იყო ჩემთან, ზუსტად 3 დღის გავდივარ ქალაქიდანო, კარგი-მეთქი. მესამე დღეს დამირეკა.
“შეგიძლია ჩემთან ამოხვიდე?”
“ჰო იცი რომ არ შეიძლება?”
“თავის მოკვლა ვცადე!”
სახლში რომ შევედი სამზარეულოს იატაკზე იჯდა, დაზიანებული არაფერი ქონდა, არც სისხლის კვალი იყო, არც იარაღი ეგდო სადმე და არც თოკი შემიმჩნევია, არც წამლის ფლაკონი და ტაბლეტები ეყარა.
“რა მოხდა?”
“დეჰიდრაცია”

წაიკითხე მეტი…

ორიოდ სიტყვა მამაზე

აგვისტო 18, 2011 6 comments

რაც თავი მახსოვს, მამაჩემს სულ მოვალეები ჰყავს. ყველა ვალი რომ ერთად აიღოს ალბათ მილიონერები ვიქნებით. ბოლოს და ბოლოს მასაც აუსრულდება ოცნება და დაიწყებს რამე კორპორატიულ ბიზნესს. აგერ უკვე 51 წლისაა და დღემდე ოცნებაში ატარებს დროს. ნუ ოცნებაში რა, პირდაპირ მილიონის შოვნა უნდა. ჩალიჩობს შაქარს ბრაზილიიდან, ცემენტს ესპანეთიდან, გააქვს სპირტი, შემოაქვს ფქვილი, მორგან ჩეიზის აქტივების დათრევაზე ფიქრობს და მერე 250 მილიონიანი მორგიჯების და საბანკო კრედიტების ამოღებაზე იწყებს ოცნებას. ერთი ჩვევა აქვს, დაჯდება სამხზარეულოში, მოუკიდებს სიგარეტს, ფეხს ფეხზე გადაიდებს და თვალებს ჭერისა და კედლის შეერთების კუთხეს მიაბჯენს – ძირითადად თვალების დახრილობის კუთხრ 70 გრადუსია ხოლმე. ხშირად ვეუბნებით, რომ არ არის ბიზნესი მისი საქმე. ზედმეტად ალალია ამ საქმისთვის.
– აი შენ გაწეწავ ვინმეს?
– არა. რატომ უნდა გავწეწო?
– აი, მე ვწეწავ. პროდუქტის გაკეთება 400 ლარი მიჯდება და შემკვეთს 30 000-ს ვახდევინებ. შენ გააკეთებ მაგას?
– ვერა.
ჰოდა, რა გინდა ბიზნესში? შენ ვერც ვალს ამოიღებ. არ სჯერა.
არადა პრაქტიკამ დაამტკიცა, რომ ეგრეა.
გაწეწავს კი არა იქით ატანდა ფულს.
მე რომ ასე 3-4 წლის ვიყავი, თავისი ძმაკაცი დასდგომია, თავანი მაქვს 80 000 მანეთი და რამე მიშველეო. მამაჩემიც კაცურად მოიქცა და “ბენზინკალონკაზე” თავისი წილი გაყიდა 80 000 მანეთად, ჩანთით მოუტანა ფული ძმაკაცს და ჩააბარა.
3-4 თვის მერე სადღაც სუფრაზე გაჩითულან, მამაჩემის გათავნული ძმაკაცის ძმაკაცი წამომდგარა ფეხზე და ასეთი სადღეგრძელო უთქვამს: “მე ყველაზე მაგარი ძმაკაცი მყავსო. კაცი რომელმაც 80 000 ჩამიბარა თავანიო.”
კი წაუხდა მამაჩემს ნირი და ფერი, მარა გვიანღა იყო.
მეორე ძმაკაცითვის 25 მანეთიანების “პაჩკები” უჩუქნია ქორწილში.
ის მოსულა და ასე უთქვამს, ერთ-ერთ პაჩკას 2 ცალი 25 მანეთიანი აკლიაო.
ამოიღო და დაუმატა.
რა ქნას? ალალია, სხვანაირად არ შეუძლია.
90-იანებში ერთ პარტიაში იყო. დედაქალაქის საორგანიზაციო კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილედ დანიშნეს.
მის უფროსს, ანუ თავმჯდომარეს, დიდი მაყუთი ქონდა. მის შვილს მობილური ეჭირა და ზედ ბეთჰოვენის Fur Elise-ს აწყობდა ხოლმე ღილაკების წკაპუნით.
მეც მომინდა. ჰოდა, მამაჩემს მოვთხოვე გახდი კორუმპირებული და შენც მოტეხე ფულები “ივენთების” ბიუჯეტიდან-მეთქი. რა ქნა იცით? მეორე დღეს სამსახურიდან წამოვიდა, “ბავშვი მიფუჭდებაო.”
რა ქნას? ალალია და სხვანაირად არ შეუძლია.
პირველი მოგონება, რომელიც მოვალესთან ურთიერთობაზე მომდის, მუხიანში ვითარდება. უკან ვზივარ მანქანაში, მამაჩემი და მისი ძმაკაცი წინ სხედან. მოვალესთან იყვნენ, იმან იწუწუნა, იტირა, ახალი დაპირებებით გამოუშვა და “ფულზე ჩალიჩს შეუდგა.” ჯემალი ერქვა მემგონი იმ კაცს.
ერთ დღეს ბიძაჩემი მოიწვია, ის ცოტა ისეთი ტიპია, დაუნდობელი.
კარის ჭუჭრუტანადან ვუყურებ პროცესს.
მოვალე ზის ჩვენს ბუხართან, სკამზე. წინ მამაჩემი და ბიძაჩემი უსხედან. საუბრობენ.
ბიძაჩემი დგება, სკამს ძლიერად ურტყავს ფეხს და მოვალე ძირს ეცემა. სახეში წიხლსაც აყოლებს. რაღაც მილიონიან საქმეზეა მამაჩემი გადაგდებული. ლაშა ერქვა იმ კაცს. მას შემდეგ არ მინახავს, ალბათ არც მამაჩემს.
მოკლედ, მამაჩემი არ არის ბიზნესმენი, არ არის მევახშე და არც ამომღები. მას არ შეუძლია ბინა აახიოს ვინმეს, ცემოს, ან თუნდაც სასამართლოში უჩივლოს.
მე, ისევე როგორც მამაჩემს, არ მესმის როგორ უნდა მოატანინო ადამიანს ფული თუ მას ფიზიკურად არ აქვს ამის საშუალება. არ აქვს და მორჩა. რატომ ისესხა? რაღაცის იმედი ქონდა და ისიც ისევე დააღალეტეს, როგორც მამაჩემი დააღალატა მან. სახლი გაყიდოს? მერე ბავშვები სად წაიყვანოს? სად იცხოვროს?

წაიკითხე მეტი…

%d bloggers like this: