Archive

Archive for the ‘Front’ Category

ეგზორციზმი

ბუხრის წინ ვიჯექი, ნაკვერჩხალს მივჩერებოდი და ჩემს თვალებში მოცურავე წითელ ლაქებს ვაკვირდებოდი, როცა კარების ხმა გავიგე.

– თამარ! – მამაჩემი იყო. არ განვძრეულვარ, მხოლოდ თავი მივატრიალე მისკენ და სახეზე მოლივლივე წითელ ლაქებს დავაკვირდი. ვცდილობდი, ორი ყველაზე დიდი ლაქა მის ქუთუთოებამდე მიმეცურებინა და თვალებზე დამესვა.

– რა ქენით? – დედაჩემი შეწუხებული სახით იდგა საკუჭნაოს კარებთან და ხელში წათხიდან ახალამოღებული ყველით სავსე გობი ეჭირა. ვიდრე მამაჩემი პასუხს გასცემდა მაგიდასთან მივიდა და ჯამი დადგა.

– ეს ხვალ უნდა გავატანო ბაზარში ნათელას.

– ვერაფერი, მოკვდა ალბათ, რამე ნადირი შეჭამდა ან სადმე გადაიჩეხებოდა, – გასავათებული მამაჩემი სკამზე ჩამოჯდა და ტალახიანი ჩექმები ძლივსძლივობით გაიხადა.

– ყველა წამოხვედით?

– არა, ყველა ვერ წამოვიდოდით, შეწუხებულია სოსო, მარინაც ძლივს გავუშვით სახლში. ვეუბნები, წადით, დაისვენეთ, მოვძებნით, ვიპოვით. სანამ დაღლილობისგან გული არ წაუვიდა, მანამდე ვერ დავარწმუნე. მეთქი, ბავშვს სახლში ხო უნდა დახვდე ცოცხალი ან საჭმელი გაუკეთე, ან რაღაცა, რო მოვიყვანთ ისეთი მოშიებული იქნება, ცოდოა-მეთქი. დამიჯერა. სოსო ვერაფრით ვერ გავუშვი. სანამ ჩემი შვილის ამბავს არ გავიგებ,  ვერსად ვერ წავალო.

– ძაღლებმა ვერ აიღეს სუნი?

– არა, რას აიღებდნენ, ეგენი მწყერზე ჰყავს დაგეშილი. მაჭამე რამე. ცოტას დავიძინებ და მერე გავალ ისევ, ბიჭები მელოდებიან.

დედაჩემმა ხმაამოუღებლად დაიწყო სუფრის გაშლა, ხანდახან ამოიხრებდა. მე რო ჩამივლიდა, სევდიანად გადმომხედავდა და ვიშვიშებდა.

– ხვალ სკოლა გაქვს? – გამომძახა მამაჩემმა, ისე რო არც ამოუხედავს. ჩექმები კუთხეში მიყარა და პასუხის მოლოდინით მომაშტერდა.

– კვირაა.

– კარგია. დილას ჩემთან ერთად წამოხვალ. ბავშვებსაც ჩამოუარე, ყველას. დაიარეთ, იქნება რამე იპოვოთ. რაღაცა თქვენი ადგილები ხო გაქვთ? შტაბები და სოროები და რაღაცები, არ ვიცი. იქნება სადმეა შემძვრალი.

– ვნახეთ უკვე. გუშინწინ. არსად არაა.

– არა უშავს კიდე ნახეთ. გაიფანტეთ, გაიშალეთ. შეიძლება შეშინებულია და ჰგონია, მამამისი დასჯის და იმალება.

– კარგი.

– გოგიტაც წაიყვანეთ.

– არ მინდა გოგიტა, დონდლოა და მერე მაგის დევნაში უნდა ვიყო მთელი დღე. მე წავალ რა. ვიცი ადგილები და ბიჭებსაც წავიყვან, არ მჭირდება გოგიტა. რახან უფროსია მარტო მაგიტომ ხო არ წავიყვან?

– კარგი, კარგი, – ზლაზვნით წამოდგა და კარისკენ წავიდა.

– ეს იყო სულ შენი ჭამა? მშიერი უნდა მოკვდე?

– მეყოფა, – ჩემკენ მოტრიალდა – დროზე დაწექი. რიჟრაჟზე უნდა გავიდეთ.

– დაისვენე ცოტა, კაცო, სამი დღე და ღამეა ენაგადმოგდებული ძაღლივით დაეთრევი აქეთ-იქით. იქნება გულმაც დაგარტყას, ჰა? – მიაკვნესა დედაჩემმა და მაგიდის ალაგებას შეუდგა.

– თბილისიდან არ ჩამოდიან ძაღლებით?

ცალი მხარით მობრუნდა და პასუხად იმედგაცრუებულმა თავი გააქნია.

– მგონი არა. რეინჯერებს გამოვუშვებთო და რა ვიცი აბა. ისინიც არ ჩანან.

– ღმერთო შენ გადმოგვხედე. როდის უნდა ეშველოს ამ სოფელს და ამ რაიონს, მისდღემში ასეთი უპატრონო იყო.

მამაჩემმა კარი გაიხურა.

დედაჩემი ჩუმად ვიშვიშებდა, ხანდხან მე გადმომხედავდა და რაღაც ლოცვასავით წაიბუტბუტებდა, მერე ღვთისმშობლის ხატს ახედავდა და “დედაო, შენ გადმოგვაფარე შენი კალთა,”-  ჩაიჩურჩულებდა ხოლმე.

წითელი ლაქები თვალებიდან გამიქრა.

ისევ ნაკვერჩხალს მივაშტერდი, უკვე ოდნავ განელებულიყო და ისე აღარ ღაჟღაჟებდა.

მთელი ღამე არ მძინებია.  დილას მამაჩემს უკვე ჩაცმული და გამზადებული დავხვდი.

შავი რეზინის ბოტები მეცვა, წალდი მხარზე გადებული და წყალი ბოთლით.

მამაჩემმა უხმოდ ჩამიარა და თავზე გადამისვა ხელი. თან მომეფერა და თან თითქოს შემაქო, ყოჩაღ, უკვე დიდი ბიჭი ხარო.

– რატო არ მოდიან თბილისიდან? – სოფლის გზაზე მშვიდად და  ცანცარის გარეშე მივყვებოდი, მხარზე წალდშემოდებული და დაკაცებული.

– არ ვიცი, შვილო. მე რა ვიცი. არჩევნები თუ არაა, ისე აქ არავინ ჩამოდის. რა მაშველები და რა ძაღლები, ვერა ხედავ პატრულის მანქანაც სამ დღეში ერთხელ ჩაივლის ხოლმე, თელაველი ბიჭები? ოდითგანვე ეგრე იყო. აი, კომუნისტებისას თუ ვინმეს მოშორება და მოყუჩება უნდოდათ აქ უშვებდნენ რაიკომის მდივნად. იჯექი შენთვის ჩუმად ნაკრძალში, ჭამე კალმახი და სვი ღვინოო. ფული აქ არ იშოვებოდა და არაფერი. იყო ქეიფი და დროსტარება მუდამდღე. არც არაფერი შეცვლილა იმის მერე. სიმინდი რო სიმინდია, ისიც კი ყველაზე იაფია ჩვენში. იქნება და ვინმემ წაიღოსო. აქ ვინ ჩამოვა, შვილო. აქ ვის რა დაკარგვია,  ყველა გაქცევაზეა.

– აბა როგორ უნდა ვიპოვოთ?

– ვიპოვით.

– როგორ?

– დავივლით ყველა კუთხე-კუჭულს და ვნახავთ სადმე.

– აბა ნადირმა შეჭამაო?

– შეიძლება-მეთქი. თუ ნადირი დაესხა თავს, სისხლის კვალს მაინც ვნახავთ ან ძვლებს მაინც ვიპოვით. მონადირეებიც ეძებენ, მეცხვარეებიც გაფრთხილებული არიან და მენახირეებიც. თუ სადმე რამე გამოჩნდა, მაშინათვე შეგვატობინებენ. შენ არ იდარდო მაგაზე. შენ ბიჭებს მიხედე და დაიარეთ. თქვენზე კარგად ეს ტყე-ღრე არავინ იცის.

– იქნება ეშმაკებმა წაიყვანეს?

– ვინ? – მამაჩემი გაოგნებული მიყურებდა.

– ეშმაკებმა.

– რას ამბობ?

– ჰო, აიღეს და წაიყვანეს ჯოჯოხეთში, სახლში.

– ვის სახლში, შვილო, რას ამბობ?

– თავის სახლში. მაგას ხო ეშმაკი ჰყავდა შესახლებული.

გაოგნებული მამამაჩემი რამდენიმე წამი ჩუმად მიყურებდა. ამათვლიერ-ჩამათვალიერა. თითქოს ფიქრობდა, ეს ბავშვი გაგიჟდა  თუ უაზროდ  ხუმრობსო.

– ვინ გითხრა, შვილო, ეგა?

– მამაომ.

– რა გითხრა?

– ეშმაკი ჰყავს მაგას  ჩასახლებული და იმიტომაა ეგეთიო.

– როდის გითხრა?

– ერთი ორი კვირის წინ. ეკლესიის კიბებზე ვისხედით. ფსალმუნები ისწავლე, ისაო ესაო, სტიქარი უნდა ჩაგაცვა და მერე მნათე უნდა გახდეო. იქნება დიაკვანიც გამოხვიდე მერეო.

– მერე?

– მერე სოსო ძიამ და ვაჟიკომ ჩამოიარეს. რა ჭირს მეთქი ამას? ძალიან მეცოდება-მეთქი.

– მერე?

– ნუ გეცოდებაო. მაგასო ეშმაკი ჰყავს ჩასახლებული, იმიტომაა ეგეთიო. ბაბუამისს ხალხი ჰყავს გამწარებული და ღმერთმა დასაჯაო. სოსოც არ მოდის ჩვენთან და არ ინანიებსო. დაწყევლილი ოჯახიაო.

– ვახ, შვილო, – მამაჩემს გაბრაზება შეეტყო. ღრმად ამოისუნთქა და თავი გააქნია. – ახლა მაგის დრო არაა. მერე ვილაპარაკოთ მაგაზე. მამაოსაც მე დაველპარაკები.

– არ ეჩხუბო, რა, მამა! მერე მაგის გამო რო ღმერთმა დაგსაჯოს და ჩემი შვილი რო ვაჟიკოსნაირი გამოდგეს?

– შენ არ იდარდო მაგაზე, – შუბლზე მაკოცა და თავზე ხელი გადამისვა. არ მესიამოვნა. ბავშვივით მომეფერა და მანუგეშა. – მიდი გადადი უკვე, ბიჭები გამოიყვანე. მე ქვემოთ ვიქნები სანახიროზე, იქ ამოდით ყველა. დროზე ქენით ოღონდაც, თქვენ დაუკვალიანებლად იქიდან ვერ წავალთ და ტყუილად არ დაგვაყუდოთ.

მამაჩემი გზას პირდაპირ გაუყვა. მე მარჯვნივ გადავუხვიე. გზაჯვარედინზე დიდი ქვა ეგდო. ადრე, ზღაპრები როცა მიყვარდა, ამ ქვაზე ცარცით რაღაცებს ვაწერდი. “აქეთ წახვალ ბედს ეწევი, იქით წახვალ მოკვდები”… მერე იქითაუბნელები ამოვიდნენ მამაჩემთან. დაგვანებოს ამ ბავშვმა თავი, სახლში ვეღარ მივსულვარ იმის შიშით, რო არ მოვკდეთ და რამე არ გვეწიოსო. ყოველ ავლა-ჩავლაზე პირჯვარს იწერდნენ და ისე შლიდნენ. მეც ჯიუტად ყოველ დილას სკოლის გზაზე ფერადი ცარცით მივაწერდი ხოლმე ახლიდან და არხეინად მივუყვებოდი გზას. ბავშვებს არ ვაშლევინებდი, დაშინებული მყავდნენ,  თუ წაშლით ხელი გაგიხმებათ-მეთქი. ორშაბათ დღეს ვარ დაბადებული და ჩემი წყევლა ნამდვილია-მეთქი. ესენიც ლენჩებივით დამყვებოდნენ და ცდილობდნენ არ გავებრაზებინე, ვაიდა რამე ჯადო წამოგვაძახოსო. მერე ეკლესიაში დავიწყე სიარული და ხალხის წვალებასაც მოვეშვი და წყველით მუქარასაც. ზრდილობიანი ბავშვი გახდა, სალამს ვერ დაასწრებ და მშვიდობის თქმასო. ასე ამბობდნენ –  ასე იარა, იარა და ღმერთმა თავის სახლში მიიყვანა, სულიწმინდა გამოდივდა და გონება გაუნათაო.

გურამის ეზოს მივადექი.

წაიკითხე მეტი…

კატეგორიები:Front

შემდგარ სიყვარულებზე ანუ ყველაფერი რეალურია

Sally Jannly-ის პოსტი წავიკითხეთ და მე და ჩემმა მეგობამა გადავწყვიტეთ ჩვენი დიალოგი გაგვეზიარებინა თქვენთვის და ამ ფორმით გაგვეცნო ჩვენი აზრი ამ პოსტზე და ზოგადად თაობაზე, დამოკიდებულებებსა და აღქმებს. ვისაც გინდათ გაეცანით, ვისაც არა და ამ ჩვენს ყლეს:

მე: Game of thrones-ის საუნდტრეკი უნდა დავადო, რომ უფრო ეპიკური პოსტი იყოს :

მეგობარი: აჰაჰ :დდ

მე: კაროჩე, მე იმას ვაწვები, რომ ეს გოგო რასაც ამბობს, რო აი, გრძნობები და ემოციები და ეგეთი ყლეობები. რეალობაში იმდენად რეალურია, რამდენადაც პლაცებო

და რაღაც მომენტში, როცა თაობებზე მიდის ლაპარაკი, კაკრაზ იმ ვითომ რეალური თაობების მოგონილია, “არაუშავს რო არ გიყვარს, შეეჩვევი / ისწავლი მის სიყვარულს / მერე შეგიყვარდება” – რაც იმინა კლასიკური დეფინიციით პლაცებოა და რანაირად არის რეალური, ეს დედამოტყნული, ნუ გადამრიეთ? :

შენ არ გადაგირევივარ, რიტორიკული შეკითხვაა :

მეგობარიგრძნობები და ემოციები ძალიან რეალურია, ისეთი რეალურია რომ ზოგჯერ შეიძლება ფიზიკურად კარგად იყო ან ფიზიკურად ცუდად. ერთად ფილმის ყურება, სექსი, ლუდის სმა, სეირნობა, ერთად მოგზაურობა, ერთად ნძრევა, ერთად ჭამაყველაფერი ძალიან რეალურია, ეგ არის რეალური ზუსტად. არარეალურია რაღაცებისთვის ზედმეტი მნიშვნელობის მიმნიჭებელი სახელების დარქმევა. ყლეზე არ მკიდია ეხლა ერთად რომ ვჭამთ, მერე ერთად რომ ავდივართ სახლში, ფილმს ვუყურებთ, მერე ვტყნაურობთ, მერე ნახმარ პრეზერვატივებს ნაგვის ურნაში ვყრით, სანამ ტაქსი მოვა, ვეწევით და მერე ვამოწმებთ კიდეც ხომ ნამდვილად მშვიდად იმგზავრა და ტაქსისტმა ტვინი ხო არ მოუტყნააი, ამას ვიღაც ჩემი მეზობელი სუსანა პაემანს დაარქმევს, დეითს, “დადიან“-, “ერთად არიან“-ს თუწვანან“-ს თუ რა ჩემს ყლეს? ფაქტი ფაქტად რჩება, რომ ეს ურთიერთობა რეალურია და ხელშესახებია და სახელები, რომლებსაც ვიღაცები ყოველთვის აწებებენ სხვების ურთიერთობებს არასებული ყვერების არარსებული ხელებით ფხანაა.

რაღაც ეტაპზე ამ რეალურად სასიამოვნო ურთიერთობიდან შეიძლება შემიყვარდეს ადამიანი, რომელთან ერთადაც ბევრ დროს ვატარებ და რომელსაც ვეპრანჭები და შეიძლება ქართული შესატყვისი შეყვარებულიც დავუძახო იმიტომ, რომ boyfriend/girlfriend-ის შესატყვისი არ გვაქვს ენაში, რომელსაც წვიმის ოთხმოცი სახელი აქვს. მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ მე ვიკიდებ პასუხისმგებლობას რომ ყოველთვის ამ ტიპთან ვიყო მიუხედავად იმისა თუ როგორ წავა ურთიერთობა.

ურთიერთობებია რეალური და არა სახელები. და რა მნიშვნელობა აქვს ვიღაცასთან ერთად საცხოვრებლად რომ გადავალ სალი ჯანელს მაგის აღსანიშნავ ტაშფანდურში ვაგულავებ თუ არა? უფრო ნაკლებად რეალურია ის თანაცხოვრება და კომუნალურების ხარჯები ეგრე?

მე: მოკლედ, ეს ყველაფერი არის მორალისტური წნეხი და ეს ბევრჯერ განგვიხილავს ჩვენს წრეში. ანუ ჩვენთან სექსი ხო საკრალიზებულია; ქალს არ აქვს უფლება იყოს ჩვეულებრივი ბიოლოგიური არსება, რომელსაც აქვს ფიზიოლოგიური მოთხვნოლებებიკაცისგან განსხვავებით, რომელსაც აქვს უფლება იყოს ღორი, იგორაოს ტალახში მთელი ცხოვრება და ერთი შხაპით მთელი ეს მძღნერი ჩამოირეცხოს მერე და ისევ ისეთი კარგი იქნება როგორიც იყო. ქალი კიდე ერთჯერადია. – ლითერალი, ერთჯერადია, ამ დედამოტყნულ კულტურაში. ჰოდა, კი, არის თანამედროვე თაობა, რომელმაც ეგ თემა გადალახა და იცის, რომ სექსში ცუდი და შეურაცხმყოფელი არაფერია და დედამისის სახლის გარეთაც ხდება ეს თემა, მაგრამ ქვეცნობიერში ეს საკრალური დანაშაულის გრძნობა მაინც არსებობს რა. აი, როგორ პონტში იცი? აი, ერთმა ჩემმა მეგობარმა თქვა, იმისთვის რომ სექსის გამო თავი დამნაშავედ არ იგრძნონ, გოგოები ხშირად ახდენენ რომანტიზირებას, “უყვარს და იმიტომ აძლევს“, მის თავში ასეა გაპრავებული ეს პონტი. მართალია, მერე ფრუსტრირებულები არიან, იმით, რომ თავს რაღაც ყლეობა დააჯერეს და ეს ბრალდება ამარარეალურობას“, არადა ბევრად უფრო რეალური და უმტკივნეულოა ის, როცა საკუთარ თავს არ ატყუებ. მაგაშია მუღამი. ეს ცხადია კულტურისა და მენტალიტეტის დამსახურებაა, რომელიც აქ არის.

მეგობარი: ხო, გარკვეულ ასაკში სექსი პროტესტის გამოხატულებაა ხოლმე გოგოებისთვის ჩვენს ქვეყანაში, რაღაცას ვამტკიცებთ თითქოს ყველასრო აიი, ჩვენც შეგვიძლია სექსი გვქონდეს და მერე არ გავთხოვდეთ“, “აი, კიდე“, “აი ნახე კიდეე” :დ სასაცილოცაა და საყვარლობაც, მარა საბოლოო ჯამში ალბათ  ერორს იწვევს ვიღაცებში რაღაც ეტაპის შემდეგ. ამით რატომ კნინდება ან სექსი ან სიყვარული ვერ ვხვდები ოღონდ.

მოკლედ ვერ გავიგე, რა დრამა აქვს ამ გოგოს.

უნდა რომ ყველანი ვყვიროდეთ, რომ გული გვტკივა? “აი, ეხლა დედა მეტყვნება ისე ცუდად ვარ, როცა ჩემი ორ წლიანი რილეიშინშიპი დასრულდა, სალიიი, მაგრამ ხელის გაწერით რომ ვიყო დაკავებული უფრო კომფორტულად იქნებოდი?” :დდ

მე: არ ვიცი. ანუ თან თემა ისაა, რომ ბოლო ორ წელიწადში განქორწინებების რიცხვმა იმატა. რაც იმას ასახავს, რომ ეს ქორწინების თემა ზედმეტად საკრალიზებულია რა. გაუთვიცნობიერებული და საზოგადოებრივი სტატუსის მქონე ყლეობა. რომელსაც რეალური ღირებულება არ აქვს. ჰოდა, თუ ვჯაჯავთ, კაი, ბოლომდე გავჯაჯოთ მაშინ :დ ალბათ ის თემაა, რაც ყველას პრობლემაა ქვეყანაში, რომ მასაც უნდა რაღაც მომენტში პრინცი მიადგეს თეთრ რაშზე ამხედრებული და როცა ხედავს, რომ ეს თემა აღარაა აქტუალური ამ თაობაში, მაგაზე წუხს. აი, სერიალებში და კინოებში, თესლი წყვილი რო დაშორდება და მეგობრები რომ წუხან: “იიი თქვენ თუ ვერ გაქაჩეთ, აბა ჩვენთვის საერთოდ აღარ არის იმედიიიიიიი!”

მეგობარიეგ ყველას პრობლემაა ჩემიც და შენიც. ბავშვობიდან ეგრე გვზრდიან, რომ ყველა ზღაპარში და ყველა მულტფილმში და მერე ყველა ფილმში ყველა დედამოტყნული წყვილი ცხოვრობს დიდხანს და ბედნიერად. არავინ არ გვეუბნება, რომ დედა ეტყვნებათ ისე უჭირთ დილით სამსახურში როცა აგვიანდებათ ნაგავიც გაიტანონ ან შეთანხმდნენ უნიტაზის თავსახური აწეული იყოს თუ დაწეული ან არ ავიწყდებოდეთ კომუნალურების გადახდა. არა, უბრალოდ ყველა გვეუბნება, რომ ცხოვრობენ დიდხანს და ბედნიერად! და მერე მთელი ცხოვრება, როცა ურთიერთობებში არ გვიმართლებს, ვიდანაშაულებთ თავებს და ვეძებთ ფორმულებს, როგორ შეიძლება ვიცხოვროთ დიდხანს და ბედნიერად ერთ ადამიანთან, რომელსაც დილაობით თვალებში წირპლები აქვს და ზოგჯერ საწოლის იმ მხარეს წვება, რომელზე წოლაც შენ გინდა.

მაგრამ ნუ საბოლოო ჯამში ეგ უნდა გადავლახოთ,რა. რაც გვისწორდება ის უნდა ვაკეთოთ. ყლეზემკიდია დეითზე ქუსლებზე შევსკუპდე და ვიღაც პალტოს გახდაში დამეხმაროს და კარში წინ შემატაროს იმიტორო ეგეთ ცვილის ადამიანთან ერთად თუ გადავედი საცხოვრებლად, თან სალი ჯანელი მოვიწვიე ტაშფანდურში, ბეჭედი წამოვიცვი თითზე, აღმოვაჩენ, რომ ვაფშე სხვა ადამიანია (ეს არის ჩვენი მშობლების თაობის ფრუსტრაცია) და მაგრად ყლეზემკიდია ეხლა უცხო ადამიანთან ერთად ცხოვრება, ნაცნობებსაც ვერ ვიტან :

მე:  მაგას გეუბნები მეც :

ანუ რატომ არ არის რეალური ჩემი ურთიერთობა, ადამიანთან, როცა ჩემს გვერდით სძინავს, და ღამე ჩემი ხვრინვა აღვიძებს და საბანს თუ გადაიფარებს სახეზე, ქვეშ დაგროვილი კუილის სუნი შეაწუხებს? :

რეალურია აბა რა ჩემი ყლეა? :

ანუ პრობლემა არის სტატუსში. თუ რაღაცას არ დაარქვი სახელი, ისე არარეალურია.

მეგობარიხო მაგაში და კიდე იმაში რომ თუ არ გინდოდა რძე და ყველი, ახლა ჭამე ყლე და ყვერი :დდ

მე: მაგას ვერ მივხვდი :დ ანუ აი, ეგ სექსის რძეობა და შესაბამისად სექსის დამსახურება :დ რა ყლე თემაა :

თუ გინდა რძე, მოუარე ძროხაააააას, კაი ბალახი აჭამე :  თბილ ბოსელში დააბი :

მეგობარი: ძაან ყლეობა მნიშვნელობებს ანიჭებს ეს გოგო ძროხას და რძეს. ანუ მაგ ლოგიკით ჰგონია, რომ რძე არის ერთადერთი რაღაც რაც შეიძლება რო ძროხისგან მიიღო?

ძროხა არის ღუნღულა საყვარელი ცხოველი ჯერ ერთი,რა. რომელიც რძეს რო იძლევა თან ყველსაც იძლევა და ხაჭოსაც და იოგურტსაც და მაწონსაც და შეგიძლია ჩაეხუტო და გათბე თუ ჩაქაფული არ გიყვარს!

იი არ გინდოდა რძე და ყველი და გააჯვი, დაიწერე ჯვარი, მოაწერე ხელი, აიღე სესხი იმისთვის რომ ვიღაცებმა იგულაონ შენს ქორწილში, მერე ერთი თვე გვიტყანი ტვინი ნიუსფიდში შენი ქორწილის ფოტოებით, მერე დორბლიანი ბავშვით, რომელსაც გამოშობ და მერე ჩვენ დავაკვირდებით, როგორ ეტყვნება დედა შენს ოჯახს, მაგრამ არ დავაბრალებთ მაგას იმას ჯვარი გქონდა დაწერილი თუ დაუწერელი.

მე: ჰო, ანუ ეგ ყველაფერი რასაც აღწერს, ნეგატივი რატომაა, კაკრაზ რძე მრავალმხრივია და ნუ იდეაში მაგი უკვე ზემოთ განვიხილეთ სიღრმისეულად :

მეგობარი: ძალიან ვიწრო თვალსაწიერი აქვს კაროჩე.

მოკლედ, ჩემი აზრით ურთიერთობა არასდროს არ გამოგივა, სანამ არ იცი რა გინდა. ოღონდ მართლა შენ რა გინდა. გარემომ რა გასწავლა კიარა და შენს მეგობრებს რა უნდათ კიარა, ზუსტად შენ, მართლა შენ რა გინდა. არ აქვს მნიშვნელობა ეს რაღაც ძროხა იქნება, რძე, ყლე, ყვერი თუ ყველი. მნიშვნელოვანია, რომ გქონდეს საკუთარ თავთან ექსპრესია და არ გიტყდებოდეს ამის ხმამაღლა გამოხატვა და თქმა. ვიღაცების რეალობები კი არ უნდა მოუზომო, შენი რეალობა უნდა მოზომო და იქ ააწყო შენთვის ხელშესახები რილეიშინშიპი, რომელიც აგერ ჩვენ მაგრად ყლეზეგვეკიდება, მთავარია შენ იყო კარგად და არ ნერვიულობდე შენი მეგობრები სექსის შემდეგ ხომ ნამდვილად მნიშვნელოვან თემებზე საუბრობენ და შენ ხომ ნამდვილად დაგპატიჟებენ ქორწილში.

მე: მოკლედ, როგორც მე ბლოგზევე დავუწერე, ჩვენი თაობა რეალურ ურთიერთობებს კი არ გაურბის, არამედ, პირიქით, რეალურ ურთიერთობებს ეძებს და გაურბის იმ სიყვარულის მატრიცას, რომელზეც მიერთებულია მთელი დედამიწა, სიყვარულის იმ დეფინიციას, რომელიც შექსპირიდან დაწყებულისექს ენდ ზე სითიმდე დამთავრებული ყველამ შეგვცა და არ გამოგვიღო.

კატეგორიები:Front

ქართველი ნონკონფორმისტების საგა

აგვისტო 15, 2011 11 comments

ზუსტად რა დღე და რიცხვი იყო არ მახსოვს, საერთოდ, ქართველი ნონკონფორმისტის პირველი წესია თარიღი არ უნდა გახსოვდეს, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ტექსტზე მუშაობ. აქ ფანტაზია უნდა მოიშველიო და თარიღი მოარგო ამბავს და არა პირიქით. შენ მოირგო თარიღი და არა პირიქით. მოკლედ, ზაფხულია, ასე ორი-სამი კვირის წინ, ლიტერატურული პრემია “საბას” დაჯილდოვების მერე, იმედგაცრუებული გამოვდივარ მარჯანიშვილზე. ჩემს ძმაკაცს, პაატა შამუგიას, “საბა” არ გადასცეს, გივის მისცეს ალხაზიშვილს. არ ვიცი ახლა გივი რამდენად იმსახურებდა მაგას, ის კრებული არ მაქვს წაკითხული, მარა რამდენიმე ლექსი, რაც ვიცი დიდად არ დამევასა. კაროჩე, მოვდივარ და ვურეკავ სანდრიკას, ნავერიანს, ეგეც ნონკონფორმისტია, წიგნი გამოსცა ცოტა ხნის წინ და მწერლის სტატუსიც გაირტყა. მე, ნაფტა და ზომბი ვართ ბროსეში და მოდიო.
ბროსეს ბაღი რაღაც აღთქმული ქვეყანასავითაა მგონი, მე პირველად ვარ იქ. მთელი ცხოვრებაა ამ ქალაქში ვცხვრობ და მხოლოდ მარშუტკიდან მაქვს ამ ბაღის ვიზუალი შეცნობილი, იქაური ბოჰემური და ხორციელი ცხოვრება ჩემთვის უცხოა. პირველი ნაბიჯი ბროსეში და იქ დანახული და გაგონილი უკვე მაძლევს იმის საშუალებას, რომ საკრალურობა დავინახო. გვერდი-გვერდ მდგარ სკამზე სვამენ “რელიგიის დასაცავად” გამოსული სასტავი და ქართული ნონკონფორმიზმის სამი იმედი: ნაფტა, ზომბი და ნავარა. ერთმანეთს არ ეხებიან, თავისთვის ატრაკებს ყველა. ჰაერში საკმეველის და თანამედროვე ქართული ბოჰემის – აცეტონის არყის სუნის ნარევი ტრალებს და სალბუნად ედება მომავლის და დალაგებული საზოგადოების პირობებში ცხვორების იმედებს. ჩემს დანახვაზე ისინი სხვა სკამისკენ ინაცვლებენ, ალბათ სივრცე არ გვეყოფა. ამ სამს თან ახლავთ ვიღაც გოგო, ჩემთვის უცნობი, რომელიც როგორც აღმოჩნდა აბიტურიენტია და გამოცდების მერე განტვირთვის მიზნით დაეხეტება პარკებსა და ბაღებში, პერსპექტიული ახალგაზრდების გაცნობის იმედად. ზომბი ჩალიჩობს ეს აბიტურიენტი ნაშა ნაფტას დააჯახოს, ნაფტა ძალიან ზარმაცი და წუწუნაა. ყველაფერი ეზარება ტიპს, სექსიც და სიყვარულიც. იმდენად ეზარება, რომ შეყვარებული სადღაც გალაპაგოსის კუნძულებზე თუ ეგეთ ეგზოტიკურ ადგილას გაიჩინა, ვიღაც ქართველი გოგო გააძრო და ტელეფონით ჩხუბობენ ხოლმე, მერე ერთმანეთს ურიგდებიან და ორივე ბედნიერად ცხოვრობს. გოგოს ეფსია, ზომბი ნაფტას ავალებს ესკორტს და ჩვენ ორივე ვბალელშიკობთ, მაგრამ ისედაც ცხადია, რომ იმ გოგოს მხოლოდ ტვინს მოტყნავს და სხვას არაფერს გაეკარება.
– მე მოვედი შენთან, ყვავილებით ხელში და ვივიწყებ წაგებულ ომს. – წაუმღერა ზომბიმ უკან დაბრუნებულ ნაფტას. რა საინტერესოა, არასოდეს მიფიქრია ამ სიმღერაზე ამ კუთხით. ანუ ირაკლის ერთ დღეს არ აუდგა და ქეთათოს ეს ლექსი დაუწერა. კიდევ ერთხელ მოვყავარ აღფრთოვანებაში მის გენიოსობას და ქიმიური ნარევით – მირინდა+აცეტონის არაყი, ვიჭყიპები. სანამ ჩვენ ნაფტას ვატერლოოზე ვსაუბრობთ, პაატა შამუგია მოგვადგა და საგზლად წამოღებული შუტკა მოიტანა, რომელიც იორიკის გონებამ შვა: “არა უშავს პაატ, ჩვენც დავბერდებით.” და აქვე საზეიმოდ, ყველაზე თესლი და ყველაზე ავთენტური საბა გადაეცემა პაატა შამუგიას. საზეიმოდ დავდე ფიცი, რომ ცხოვრების ბოლომდე მისი ვარ. შეიძლება 2011 წლის არ ვარ, არც ბრინჯაოსი ვარ და არც რატი ამაღლობელი მომფერებია, მაგრამ 1984 წლის მოსავლის საუკეთესო ნაჟური ვარ. ზუსტად ისეთი იდუმალი და ღვთაებრივი, ისეთი წვნიანი და ტკბილი, ისეთივე ბრძენი და დამდგარი, როგორც ათასრვაას რომელიღაც წელს ჩამოსხმული წითელი ღვინო. ჩავეხუტე და ვუთხარი, “მე შენი ვარ! მიმიღე! მაინც ყველანი პიდარასტები ვართ!” ვიცინით, ხუმრობა “უდაჩნად” დაჯდა.
ნელ-ნელა ალკოჰოლი გვიტევს, ახალ-ახალი პოეტები და მწერლები მოდიან, გაქაფულები ვართ. ვსაუბრობთ, კულტურული რევოლუციის ნამდვილი კოცონი გვაქვს დანთებული და ივლისის იშვიათი სიო წინაპარი “პიდარასტების” შვების ამოსუნთქვად გვეჩვენება. ჩვენი ღრეობა 90-იანი წლების თაობის ოცნებების სასაფლაოზე გამართულ სატანისტთა ზეიმს გავს, სადაცაა ნაფტას დავკლავთ და მსხვერპლად შევწირავთ უდროოდ დაღვრილ ქართულ მუზას.
ნაფტა წუწუნებს.
გონების სიღრმიდან წამოსული რევოლუციური სიო მის გამყინავ პროტესტში ჰოპვებს გამოძახილს.
დავცინით დეფის, დავცინით რა – ვფიქრობთ რომ მაგარი ყლეა. კიდე ვიღაც ახალგაზრდა პოეტებს, სიყვარულის ხონჩებზე, ტრფიალის ალმურებზე, ალანძულ კდემაზე, ჯოკონდასებრ ღიმილზე და ყანწებზე რომ წერენ. ნიკოფსია რომ ენატრებათ და დარუბანდი ტკივათ, ტაო რომ გულს უჩქროლებთ და საინგილო თვალებს უცრემლებთ. თბილისური გაზაფხული რომ უყვართ და მყინვარის გოროზი რომ ამშვიდებთ. მაგათი დედა მოვტყანთ სულ ყველასი! ჩვენ ქართველმა ნონკონფორმისტებმა. და აქვე ვდებ ძალიან სერიოზულ ფილოსოფიურ აზრს, ჩემი დინჯი, მაგრამ მაინც გულმხურვალე აზრით, ტერენტი გრანელობა და გალაკტიონობა ისეთივე ყლეობაა ჩვენს ეპოქაში, როგორიც ბითლსის და პინკ ფლოიდის სტილში სიმღერა რადიოჰედის და დაფტ პანკის დროში. ვთანხმდებით. რაღაც ისეთია, კულტურული რევოლუციის მანიფესტში რომ უნდა ჩაიწეროს. ახალგაზრდა, წვიმის, შემოდგომის, სიღრმის, კავკასიონის, ბერმუხის, ტოროლის და სხვა ასეთი დედამოტყნულობების პოეტებს ხელები უნდა დავაჭრათ, მათი ფანი გოგოშკები სამუდამოდ გადავხვეწოთ უკაცრიელ კუნძულებზე და აქ დაწყევლილი და უარყოფილი, არნაკურთხი და არალეგალიზებული არყიანი ყლეები სანატრელი გავუხადოთ მთელი თავიანთი ცხოვრება.
დეფიზე ამბობენ, სამუშაო მაგიდაზე, აი იქ სადაც ლექსებს წერს, მიკარება არ შეიძლებაო. სხვა არავინ უნდა შეეხოსო. მუზა თუ მისი მადლი მიდის, არ ვიცი. მოკლედ საკრალური მაგიდა აქვს.
რა დიდი სიამოვნებით მოვუჯვამდი მაგ მაგიდაზე, ნეტა იცოდეს!
მერე ვასკვნით, რომ მაგარ ყლე საზოგადოებაში ვცხოვრობთ, კი არადა ქვეყანაში – ან ორივეში. მოკლედ, გინდა არ გინდა, ადამიანი შეიძლება ხელისუფლების მხარეს აღმოჩნდე. და მე კიდევ ერთ ფილოსოფიურ აზრს ვაგდებ გონებრივი საშოდან, “ამ ყლეებმა იმდენი ქნეს, ალტერნატივა მეინსტრიმად აქციეს.” რო ვუფიქრდები, ცოტა ყლეობაა, მარა იდეა გასაგებია. მოგვწონს! განვიხილავთ, ვსაუბრობთ, ბოჰემა ხარობს.
უკვე დავთვერით. და მე მეხსნება მუზა, მახსენდება, რომ ოდესღაც ფოქს მალდერობა მინდოდა, მერე ინდიანა ჯონსობა და ახლა პედრო ალმადოვარი მინდა ვიყო. არა, დაჟე უფრო თესლი როჟა. და ვდებ ჩემს სცენარს, რომელიც ასე გამოიყურება:

წაიკითხე მეტი…

აგვისტო

აგვისტო 8, 2011 3 comments

ნიუ-იორკული აგვისტო საშინელებაა, ალბათ ისეთივე, როგორიც სხვა დანარჩენული აგვისტოებიც. საშინელი სიცხეა, გვალვა, ნესტიანი ჰაერი – ისეთი არა, როგორიც ურეკში, მაგრამ შეგიძლია ივარაუდო, რომ ტუბერკულიოზიანიები სწორედ ასე სუნთქვენ.
აივანზე ვისხედით, მე, ბიძაჩემი და მისი მეგობარი. მოცხარის წვენის და არყის კოქტეილს ვსმვამდით და სხვადასხვა თემებზე ვლაპარაკობდით. ზვიადიზე საუბარით დავიწყეთ და ბოლო საქართველოს ნატოში შესვლამდეც მივედით. ბიძაჩემის მეგობარი ბრაზობდა, ჯერ იმაზე მეჩხუბა მხედრიონმა რომ სამეგრელო დააწიოკა და არ სჯეროდა, რომ მეც იგივე აზრზე ვიყავი და არც მე მევასებოდა მხედრიონი და შევარდნაძე. მერე საქართველოს მომავალზე და გეოპოლიტიკაზე დამიწყო ჩხუბი.
– რატომაა კარგი? რა გვინდა ავღანეთში ან ერაყში და საერთოდ რატომ ვაძლევთ ამათ ტრაკს?
ამ პატრიოტული პათეთიკის მოსმენისას სახეზე ცინიკური ღიმილი მქონდა მიკრული, აი, ანგლოფონები რომ smirk-ს იტყვიან და ვფიქრობდი, მეთქვა თუ არა ის რასაც ვფიქრობდი. რომ ჩვენნაირ ერებს და ქვეყნებს, თუ გადარჩენა უნდათ ტრაკიც უნდა მისცენ და პირშიც აიღონ, თუ არა და სომალის დაემსგავსონ. რომ ყველთვის ასე იყო, ვინც ტრაკს არ იძლეოდა და პირში არ იღებდა, ისინი ვერ განვითარდნენ, განადგურდნენ და ახლა მათი ენის, კულტურის და სულიერების გადასარჩენად ორი ანთროპოლოგი, ლინგვისტი და ისტორიკოსი იბრძვის ჰარვარდის უნივერსიტეტში. ჩვენნაირი ერების და ქვეყნების ერთად ერთი საფიქალი და ამოცანა ისაა, რომ ზუსტად და კარგად შეარჩიონ პატრონი. რომ უკვე წავიდა ის დრო, და პრინციპში არც არასოდეს ყოფილა, როცა ვინმე თავისუფლებისთვის ბრძოლას და ვაჟკაცობას აფასებდა.
ჩუმად ვარ, იმიტომ რომ ვიცი, ვერაფერს გავხდები არყით შემთვრალ პატრიოტთან, რომელსაც თავისუფლება უნდა, სამშობლო უყვარს, ისარიც უსროლია და მკვდარსაც კი გააცინებს თუ საჭირო გახდა, მაგრამ ნიუ-იორკში ცხოვრობს და ტაქსისტად მუშაობს. ხანდახან თბილისში აგზავნის ერთ-ორ მანქანას, რო გაასაღოს და “ორიოდ ცენტი დარჩეს.” ვიცი, რომ ვერასდროს გაიგებს რატომ არ მიყვარს საქართველო, რატომ მირჩევნია აქ ყოფნა და მხოლოდ იმაზე ფიქრი რატომ არ დამპატიჟა ჩემმა ინდოელმა მეგობარმა თავის დაბადების დღის აღსანიშნავ ფართიზე. ან რატომ მინდა, რომ მთელი ჩემი ოჯახი აქ ჩამოვიდეს, ჩემი ძმაკაცები აქ იყვნენ, ერთად ვიბოდიალოთ მანჰეტენზე, იამაიკური პლანი ვქაჩოთ, “კიშკა” გახსნილზე “საბვეიში” ან KFC-ში შევიდეთ, გამოვძღეთ და ყლეზე გვეკიდოს, რომ საქართველო “სხვებს დავუტოვეთ.” არ აქვს აზრი ეკამათო ადამიანს, რომელსაც 37 მანეთი და 5 კაპიკიანი “სპიჩკა” მეგობრობა ჰგონია და ნორმალური პოლიტიკური ურთიერთობა – მიცემა.
– რა ხდება ვაბშე იქით?
– რა ვიცი, დაძაბულობა რაღაც. იმ დედამოტყნულმა კოკოითმა დღეს ევაკუაცია გამოაცხადა, ომი იწყება და ხალხი გამყავსო.
– მერე ჩვენები?
– რავი ჩვენები ამბობენ გიჟია ეგ კაცი, რაღაცამ მოუარა თავშიო.
– ისე არ მოუვლიდა არაფერი.
– რასღაც სროლები იყო, ქართული სოფლები დაბომბეს და ჩვენებსაც უპასუხიათ სროლით. ჰოდა, ეტყობა კიდე რაღაც პროვოკაციას ამზადებენ. – მიუხედავად იმისა, რომ საქართველო ყლეზე მეკიდა, მაინც ყოვედღე ვეცნობოდი იქაურ ამბებს, ვუყურებდი საინფორმაციოებს, ვიჯექი ფორუმებსა და სოციაულურ ქსელებში – ვიღებდი და ვისრუტავდი ინფორმაციას. დედაჩემსაც ველაპარაკებოდი სკაიპით, ის იქაურ ამბებს მიყვებოდა – მე იმაზე ვებაზრებოდი, როგორი ბედნიერი ვარ აქ.
– არ დამთავდება ეს ამბავი კარგად.
– ჩვეულებრივი ამბავია. ბოლო 20 წელია მასეთი სროლები მიდის სულ და ჯერ არაფერი მომხდარა.

წაიკითხე მეტი…

სავსე მაცივრებზე მეოცნებე კაი ტიპები

აგვისტო 5, 2011 10 comments
საკუთარ თავს რომ ვუკვირდები ვხვდები რომ ჩემთვის პრიორიტეტი ჭამაა, გაძღომა. პრინციპში არამარტო ჩემთვის, ყველასთვის. ვმუშაობთ, ვფიქრობთ, ვწერთ, ვხატავთ და ათას ყლეობებს ვაკეთებთ იმის გამო რომ ვჭამოთ, ან რამე ახალი ნივთი ვიყიდოთ. ნუ ჩემს შემთხვევაში მტკივნეული იმიტომაა ეს ყველაფერი, რომ ჭამას ქალებზე წინ ვაყენებ. ჰო, აი, მაგალითად, მალე (იმედია) გადავალ ჩემს ახალ სახლში, რომელსაც რემონტიღა დარჩა და ეგაა. და პირველი რასაც ვფიქრობ და მახსენდება, ეს არის სავსე მაცივარი – რომელიც ყოველთვის სავსე იქნება, იმიტომ რომ ჩემთან ერთად არ იცხოვრებენ ჩემი 3 ძმა და დედ-მამა. შესაბამისად, აღარ მომიწევს ხოლმე საღამოს წუწუნი, რომ ჩემთვის საჭმელი არ დატოვეს. ან ვფიქრობ იმაზე, როგორ გადმოვწერ ათას ყლეობა კულინარიულ წიგნებს ტორენტებიდან და როგორ ჩავატარებ ექპერიმენტებს. ამ ოცნებებში გართულს მავიწყდება, რომ ცარიელ ბაითში ნაშასაც ავიყვან, მაგრამ ბოლოს და ბოლოს ვის უნდა ნაშა მშიერზე, ან კიდევ ნაშა რომელიც საჭმელს შეუჭამს. მოკლედ, “ჭამე იმიტომ რომ იცხოვრო და არ იცხოვრო იმიტომ რომ ჭამო” – ჩემზე არ ვრცელდება და საერთოდ მაგარი ხალტურა გამონათქვამია მე თუ მკითხავთ. ვისია არ მახსოვს. მგონი ვოლტერის ან მოლიერის, არ ვიცი. ისე, როცა ჭკვიანად გინდა თავის გასაღება და რამე ფრაზას წამოისვრი, რომლის ავტორიც არ იცი თავისულად შეგიძლია დაასკვნა, რომ ეს ფრაზა “მგონი, ვოლტერისაა.” ჯერ ერთი ეს ხაზს უსვამს იმას, რომ ვოლტერი გაგიგია; მეორეც დიდი შანსია რომ ვოლტერს სხვა ჭკვიანურ ყლეობებთან ერთად ეგეც ეთქვა; მერე იქ კარგი სიტუაციის აწყობა შეიძლება, ვინმეს აუცილებლად ეცოდინება ამ ფრაზის ავტორი და ის კრძალვით შემოგბედავს, რომ შეცდი, ავტორს გეტყვის და იქ ნამდვილი ინტელექტის ზეიმი გაიმართება. იმის ნუ შეგეშინდება, რომ ვოლტერზე დაგიწყებენ საუბარს, როგორც წესი ვოლტერი არავის აქვს წაკითხული. ხოლო ვისაც წაკითხული აქვს ისინი, როგორც წესი, მაგარი ყლეები არიან და ადვილად დაჩაგრავთ საუბარში. საერთოდ ვოლტერის ცოდნა ერთ-ერთი ფილტრი უნდა იყოს ჩემი აზრით. აი, მაგალითად: გვყავს 10 ადამიანი და გვინდა ყლეები გავცხრილოთ.
ვიწყებთ მარტივი შეკითხვით: ჰომოფობი ხართ? (ჩემთვის ეს არის პრიორიტეტი), ვინც ამბობს კის ის ვარდება – ანუ პირველი ხარისხის ყლეა.
მეორე შეკითხვა: თქვენს შორის რომელია ქსენოფობი? – გაგიკვირდებათ და არაჰომოფობი ქსენოფობებიც არსებობენ. ასეთები კი, მიუხედავად იმისა, რომ პირველი ეტაპი გადალახეს, მაინც იმ პირველი ხარისხის ყლეებზე უფრო ყლეები არიან. დაახლოებით ისეთი ამაზრზენნი, როგორებიც ჰომოფობი ქალები არიან. თქვენი არ ვიცი და მე ვერ ვიტან ჰომოფობ და ზოგადად სიძულვილით სავსე ქალებს. სექსისტი ვარ? შეიძლება.
შემდეგ მოდის მსგავსი ტიპის ზოგადსაკაცობრიო კითხვები და როდესაც ვრჩებით 2 კაცის ამარა, ვსვამთ სასიცოცხლო შეკითხვას: ვოლტერი წაკითხული გაქვთ? და ის ვინც ამბობს, რომ კი, ავტომატურად ენიჭება ყლის სტატუსი. დამერწმუნეთ, დამსახურებულად.
აი აქ, გახარებულები, ბედნიერები და აღტყინებულები ვუყურებთ იმ ერთად ერთს რომელმაც ყველა დაბრკოლება გადალახა. მაგრამ მოგეხსენებათ სამყარო იდეალური არ არის… ბოლო მომენტში ირკვევა, რომ 14 წლის ასაკში, ამ ჩვენს გმირს, მაშინ როდესაც ნძრევა უნდა აღმოეჩინა და იმდენჯერ დაენძრია, რომ რაღაც მომენტში შეშინებოდა – სპერმა არ გამომელიოს და უშვილოდ არ დავრჩეო, სწორედ მაშინ, მარსელ პრუსტის მთელი შემოქმედება გადაიკითხა. არც ტომ სოიერი, არც უთავო მხედარი (რომელიც ჩემი აზრით ყველაზე ყლე მწერლის ყველაზე ყლე ნაწარმოებია) და არც კაპიტან გრანტის შვილები – არამედ მარსელ პრუსტის რაღაც ყლეობა. ამ იმედგაცრუებაზე საშინელი და ამაზრზენი, მხოლოდ ის ორი გოგოა, რომელიც მარშუტკაში სემიჩკის კნატუნით ამოდის, ყარს მოხალული მზესუმზირის სუნად და დაჯდომისასაც არ ეშვება ჭამას, ხოლო ნაჭუჭებს ისევ “კულიოკში” ყრის.
აი, სწორედ ამ მომენტში ხვდები, რომ ყველაზე კაი ტიპები ცარიელ ბაითში მდგარ სავსე მაცივარზე მეოცნებეები ვართ.
და საერთოდ ყველას დედა მოვტყან!

წმინდა ლუსიას მადლი

აპრილი 14, 2011 1 comment
წმინდა ლუსიას (St. Lucia) კუნძული კარიბის ზღვის აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს. სულ პირველად ფრანგული კოლონია იყო, შემდეგ ბრიტანეთის ხელში გადავიდა. რამდენჯერმე ისევ ფრანგებმა ჩაიგდეს ხელში, შემდეგ – ბრიტანელებმა და ასე “საომარი იყო როგორც ლელო” – ზუსტად ისე, როგორც საქართველო. იქ სულ 173 ათასი კაცი ცხოვრობს, ამჟამად ერთა თანამეგობრობაში შედის და ბრიტანეთის დედოფლის სამფლობელოა. თბილისიდან დედაქალაქ კასტირესში ჩასვლა ერთი დიდი წამებაა. ყველაზე იაფიანი ბილეთი, თბილისი – ჰითროუ (ლონდონი) – ნიუ არკი (ნიუ ჯერსი) – კენედის აეროპორტი (ნიუ-იორკი) – ვირგი (კასტირესი, სანტა ლუსია) 1400 დოლარი ჯდება. ფრენა, თავისი რეისებს შორის ლოდინით, 36 საათი გრძელდება. 

კასტირესის აეროპორტში ჩემი ძველი მეგობარი აიზეკი მელოდა. მე და აიზეკმა ერთმანეთი ნიუ-იორკში გავიცანით, ერთ კოლეჯში ვსწავლობდით “criminal justice-ს.” ის სამსახურიდან გამოუშვეს კვალიფიკაციის ასამაღლებლად, პოლიციელი იყო სამშობლოში. მე ქართველი ემიგრანტი ვიყავი, რომელსაც F-1 ტიპის ვიზა  ჰქონდა და ქვეყანაში ლეგალურად გასაჩერებლად სადმე სწავლა ესაჭიროებოდა. ჰოდა, მეც ყველაზე იაფიან კოლეჯს მივაკვლიე და ფაკულტების მწირ ჩამოათვალში კრიმინალური სამართალი ავირჩიე.   მალევე წამოვედი, ფული გამომელია და ამერიკაში არალეგალად დარჩენას, ისევ საქართველო ვარჩიე. აიზეკმა ბოლომდე მიიყვანა სწავლა და უკან დაბრუნებული რაიონის პრეფექტად დანიშნეს.

საბაჟო პროცედურების გავლის შემდეგ აეროპორტის ჰოლში გავედი. თვალებიდან ძლივს ვიყურებოდი დაღლილობისგან, ვერც სახეებს ვარჩევდი, გადავწყვიტე მებოდიალა აქეთ-იქით და ან აიზეკი შემამჩნევდა ან მე შევამჩნევდი მას ბოლოს და ბოლოს. ორი ნაბიჯი გადავდგი თუ არა ყურში ნაცნობი ხმა ჩამესმა:
– ჰეი! ლეონ! ძმაო!
– ღმერთო ჩემო, ძლივს! – ამის თქმა იყო და გაღიმებულ აიზეკს გადავეხვიე. ეს პირველი შემთხვევა იყო, როცა დიდი ხნის მეგობარს ჩავეხუტე. კოლეჯში სწავლისას ერთ უცნაურ სცენას შევესწარი. ერთი აფრო-ამერიკელი ბიჭი, მეორისკენ გაიწია გადასახვევად, იმან კი ხელი ჰკრა და უხეშად მიახალა: “what the fuck man?” იმანაც თავი გაიმართლა, რა იყო დიდი ხანია არ მინახავხარო. ეს სცენა აიზეკს მოვუყევი ლანჩზე, ძაან გამიკვრიდა, მეგობრები ერთმანეთს არ ჩაეხუტნენ-მეთქი. “ჰო, კაცთან ჩახუტება და პიდარასტის იარლიყი ზედ გაქვსო,” მიპასუხა, მერე კი დაამატა –  “შენ როცა გინდა მაშინ ჩამეხუტე, მე ყლეზე მკიდია ამათი ნიგერული კომპლექსები, ჰო იცი?”
მისალმება-მოკითხვის მერე აიზეკმა ჩემს ბარგს ხელი დაავლო და მანქანისკენ გამიძღვა.
– მოკლედ, რამდენიმე დღე, ნუ… რამდენიმე დღე კი არა, რამდენი ხანიც დაგჭირდება იმდენ ხანს იცხოვრებ ჩემთან. ჩემს ძმას ავაჯმევინე დღეს დილას, თავის მეგობართან ეგდება, სანამ შენ იქნები ჩვენთან.
– სასტუმროში გავჩერდებოდი, შენ კიდევ, უხერხულია.
– ეს კარიბიაა ძმაო, აქ უხერხულობა არ არსებობს, დაიკიდე და გააკეთე რასაც გეუბნებიან. ჰოდა, იმას გეუბნებოდი, რომ ჩემთან იცხოვრებ და მერე ბინასაც გაშოვნინებ შენს გემოზე რო მოეწყო. ფული რამდენი გაქვს?
– სადღაც 10-მდე მოვუყარე თავი.
– არა, ცოტაა… არ გეყოფა. მარა არა უშავს, ერთ მაგდენს გასესხებ და საკაიფო სახლს დაგათრევინებ სადმე ჩემს უბანში.
– მერე რითი გადაგიხადო ეგ ვალი?
– ეს კარიბიაა ძმაო! დაიკიდე! როცა გექნება, მერე მომცემ.
– კარგი! მაგრად მევასებით ეს კარიბელები.
– შენც კარიბელი გახდები მალე, აი ნახავ!
– ახლა თუ არ დავიძინე, კარიბელი კი არა მკვდარი ყლე ვიქნები. 36 საათია არ მიძინია, ვერ ვიძინებ ამ თვითმფრინავებსა და აეროპორტის მინი სასტუმროებში, იმისთანა ფასები ჰქონდათ კინაღამ უკან გავრუნდი.
– 5 წუთში მივალთ. კარგი ოთახია, ხედით ზღვაზე, საკაიფოდ დაიძინებ.
წაიკითხე მეტი…

საუბრები რელიგიაზე – ნაწილი III – შოთა

“სიცრუე და ორპირობა ავნებს ხორცსა, მერმე სულსა”

შოთა 

– რელიგია განათლების მტერია!
– ძალიან გთხოვ, რაღაც სისულელეებს ნუ მიედ-მოედები. რელიგია ყოველთვის განათლებას აწვებოდა. ბოლო საუკუნეებში მითუმეტეს, სკოლები და მისიები მასიურად იხსნებოდა და გაჭირვებულ და უბრალო ხალხს განათლებას აძლევდნენ.
– მაგ განათლებას არ ვგულისხმობ. კარგია, კი, ძალიან, რომ წერა-კითხვას ასწავლიდნენ და ასწავლიან ხალხს, მაგრამ ვის რად უნდა შენი წერა-კითხვა თუ არაფერი წაიკითხე. ბიბლიაც კი არ აქვს ხალხს ნორმალურად წაკითხული. მეორეც, მე, თვითონ რელიგიურ განათლებაზე ვსაუბრობ. მოდი თავი დავანებოთ ზოგადად რელიგიას, ვისაუბროთ თანამედროვე მართლმადიდებურ ეკლესიაზე, ისიც მარტო ქართულზე და პრინციპში ამავე კონტექსტში შეიძლება რუსულიც ჩავსვათ.
– კარგი, გისმენ.
– აი, აიღე საშუალო სტატისტიკური ქართველი მორწმუნე და ჰკითხე, რატომ სწამთ ღმერთის. არა… რატომა არიან ისინი მართლმადიდებლები და არა კათოლიკეები, ან ბაპტისტები, ან ზოგადად პროტესტანტები.
– მერე?
– ვერც ერთი ვერ გეტყვის. ნებისმიერი მათგანი გიპასუხებს, რომ ისინი იმიტომ არიან მართლმადიდებლები, რომ მათი წინაპრები იყვნენ. რელიგია, დღეს, საქართველოში, არ არის სულიერი მდგომარება, ან სულიერების საზრდო, ან თუნდაც გზა რომელზეც ადამიანი ჭეშმარიტების გამო დგას – რელიგია ეს სოციალური მოვლენაა, ერთგვარი სტატუსი, რომელიც მემკვიდრეობით გადადის. ვთქვათ, ისევე როგორც, აზნაურობა ან თავადობა და ა.შ. ეს არის იდეოლოგია, რომელსაც ადამიანები მონურად მიჰყვებიან და ეშინიათ თავისუფლების. ზოგჯერ, ლაჩრების და უპასუხისმგებლო, ხელმოცარული ადამიანების თავშესაფარია. ადამიანი რომელსაც არაფერი გამოსდის, რომელიც წარუმატებელია ან რამე უედურება დაატყდება, საკუთარ თავს კი არ დააბრალებს ამ ყველაფერს, არა! ყველაფერი ღმერთის ნებაა. ხო შეიძლება რომ ამ ფრაზას მივცეთ ერთგვარი ინტერპრეტაცია და ვთქვათ ასე: “ყველაფერში დამნაშავე ღმერთია!” რატომ უნდა ღმერთს შენი წარუმატებლობა და უბედურება? იმიტომ რომ მან აგაცილა საფრთხე და ბოროტება, ან იმიტომ რომ დაგსაჯა, შენი ან სულაც ბაბუაშენის მიერ ჩადენილი ცოდვიდ გამო. ან სულაც იმის გამო, რომ რომელიღაც გაუნათლებელმა მღვდელმა დაასვკნა, რომ შეიძლება შენი წინაპარი ეკლესიამ დაეწყევლა – ცუდი საქციელების გამო და ეს წყევლა კი 9 თაობაზე გადადის. შენ რა უნდა ქნა ამ დროს? ილოცო მუხლმოდრეკილმა ან გადაიხადო “სტავკა” და მღვდელი წყევლას გამოგილოცავს. ერთი სიტყვით, ამათ ღმერთი ჰგონიათ ბოროტი დეგენერატი.
– რაღაც მომენტში მართალი ხარ, მაგრამ არც მასე სავალალოდაა საქმე.
– კარგი რა. ოჰაიოელი სექტანტებივით ცხოვრობს მთელი ერი, მეორედ მოსვლას და აპოკალიფსს ელიან დღე და ღამე. მოკლედ, ამ ხალხს არ აქვს არანაირი საფუძველი სწამდეთ ღმერთის ან იდგნენ ამ გზაზე.
– სისულელეა, ჯერ ერთი ამ ხალხს აქვს იმედი!
– რისი?
– გადარჩენის. ჩვეულებრივი ორგანიზებული, იერარქიული სისტემაა. ვიღაც ლიდერი მიგიძღვება კონკრეტული პუნქტისკენ, შენ ირჩევ ან გაჰყვე ან არა. შეიძლება სულაც არ იცოდე სად მიდიხარ, მაგრამ ენდობი, რისკავ, იცი რომ იქ არის გადარჩენა და ამბობ უარს ყველაფერზე და მიდიხარ მხოლოდ იმედის ამარა.
– და რატომ გჭირდება ამ გზაზე ლიდერი? რატომ არ შეგიძლია აიღო საკუთარ თავზე პასუხისმგებლობა, დაიჭირო გზამკვლევი – რომელიც ყველასთვის ხელმისაწვდომია და მისი გაგება და გააზრება ყველასთვის მარტივია ცოტაოდენი დაფიქრების შემთხვევაში? რატომ უნდა გარისკო და ჩაება ბრმას, რომელმაც არ იცის სად გადაიჩეხება – თუ უკვე გადაჩეხილი არ არის,  როცა შენთვითონ შეგიძლია მართო შენი ცხოვრება. აი, სწორედ ამის ეშინია ორგანიზებულ რელიგიასაც, როგორც კი ადამიანი მიხვდება რომ მისი ცხოვრება თავად მასვე ეკუთვნის და ღმერთისკენ მიმავალ გზაზეც საკუთარი ძალებით შეუძლია დადგეს, მაშინვე დაერხევათ. სწორედ ეგ არის “ოპიუმი ხალხისთვის.”
მეორეც, ძალიან საინტერესო სიტყვა თქვი, თუ წამოგცდა, არ ვიცი, რისკი – ამიხსენი რატომ უნდა იყოს რელიგია რისკი? რას რისკავ? რისთვის? რას ეძებ? არასწორი რომ აღმოჩნდე მერე? და ამის გარძელება უსასრულოდ შეიძლება. ნებისმიერი ასეთი კითხვა კი ყოველთვის მთავრდება ერთი და იგივე პასუხით, რომ შეუცნობელია ნება ღვთისა – თუ როგორც არის. ხალხს აკმაყოფილებს მღვდლის სიტყვა და შესაბამისად ის აღარ ითხოვს ღვთისას. ამათაც მეტი რა უნდათ? თავს არც იწუხებენ და პლიუს რატომ დაკარგავენ ამხელა არმიას, რომელიც ცხვრის ფარასავით მიჰყვება.

წაიკითხე მეტი…

%d bloggers like this: