It’s never enough

როცა ვინმე კვდება, ყოველთვის იმედით ვუყურებ მათ რწმენას და ვფიქრობ, რომ თუ მათ სწამდათ სიკვდილის შემდეგ სიცოცხლის, ისინი აუცილებლად მოხვდებიან იმ სამყაროში, რომელიც თვითონ შექმნეს. ეს ის დროა, როდესაც მეც მინდა რაღაცის მწამდეს, იმიტომ რომ სწორედ მაშინ ვგრძნობ როგორ არასოდეს არ იქნება საკმარისი სიცოცხლე.
როცა მეგობრების წრეში ვერთობით, სოციალურ ქსელებში დავძვრებით, ქუჩაში ვსეირნობთ ან უბრალოდ ყოველდღიური ცხოვრებით ვცხოვრობთ, სიკვდილის არ გვჯერა, იმიტომ რომ არ გვახსოვს. ის არ არსებობს, ჩვეგან შორს არის და იმის დაშვებაც კი წარმოუდგენელია, რომ ჩვენთან ოდესმე მოვა. მაგრამ ხშირ–ხშირად ის თავს გვახსენებს, მაგალითად როცა გირეკავენ და გეუბნებიან, რომ შენი მეგობარი, რომელიც უცხოეთში იყო სასწავლებლად ფანჯრიდან გადავარდა, იმიტომ რომ სარეცხს ხსნიდა, მაისური გადაუვარდა, გადაწვდა და გადაყვა.
მერე, უცებ, სამყარო, რომელიც აქამდე სიკვდილს არ ცნობდა, მთლიანად იცვლება – იქცევა დიდ სცენად. როცა უბანში ჩადიხარ დეტალების გასაგებად, გარშემო მიმოფანტულ რეკვიზიტებს ხედავ. ამჩნევ რომ “ბირჟაზე” ცოტა ხსნის წინ “შესანდობარის” აქტი გაითამაშეს, თან ექსპრომტად. ალბათ სვამდნენ და უცებ ამბავიც მოვიდა და ყოველდღიური ჩვეულებრივი ჩასკდომა გლოვის ზეიმად გადაიქცა. ზუსტად იცი თითოეული მსახობის როლი, როგორ იცვლიდნენ ისინი ნიღაბს, ერთი – ტირის, მეორე – პირჯვარს იწერს და ამობობს: “რაც გიწერია ის არ აგცდება.” მხოლოდ ორნი დგანან განზე და ზიზღით უყურებენ ნიჭიერ მსახიობებს, რომლებიც შეთრობის შემდეგ გვერდით ეზოში გადაინაცლვებენ და როცა კარის ზღურბლს გადააბიჯებენ უმალ შეიცვლიან ნიღაბს, და ყველამ იცის, რომ მხოლოდ ამ ზიზღში არის ყველაზე გულწრფელი სევდა, გულწრფელი და ბუნებრივი. არც ჭირისუფლის წინ მუხლებზე დავარდნა და მოთქმაა ნამდვილი, არც უბნის ბიჭების დასანახად დაღვრილი ცრემლი და არც განწირული ხმით ამოკნავილი “რას ამბობ, ჩემი დედას შევეცი…!?” მხოლოდ ბრაზი და ზიზღი არის ნამდვილი, რომელიც პათეთიკურ სიღრმეებს წვდება და გაფიქრებს ცხოვრების ამაოებაზე, ორშაბათიდან რომ დიეტას ან სიგარეტის გადაგდებას დაგაგეგმინებს, ან უფრო ძლიერ და დიად მიზნებს გამოგიჩენს ჰორიზონტზე, აი, სწორედ ეგ ბრაზი და ეგ ზიზიღი.
ეს გრძნობა ნამდვილი და ავთენტურია და როგორც ყველაფერი ნამდვილი და გულწრფელი ისიც ცოტაა, მესამე დღეს რომ გაგივლის და ისევ უდარდელად გაივლი ქუჩაში, სიკვდილი რომ კიდევ სადღაც შორს არის წასული და კიდევ რომ არ გჯერა, რომ შენც შეიძლება მოკვდე. და თუ ვინმე შენზე უფრო გაუთავხედდება, მოვა და გაგსრესს. ჩვენ ვკვდებით მაშინ, როდესაც სიკვდილზე ვფიქრობთ, როცა მისი არსებობის გვჯერა და როცა გულხელდაკრეფილები ველით.

მერე ვირტულური პანაშვიდებიც იწყება, მიცვალებულის სურათების ავირთვა, დატაგვა და შეჯიბრი – ვინ უფრო მეტ :(((((( ფრჩხილიან სმაილს დაწერს, ვინ უფრო დააგრძელებს სიტყვას armjeraaaaaaaaaaaaaaa.

5 წლის წინ ძაღლი მომიკვდა, 7 წელი მყავდა, ძალიან მიყვარდა. რო მოკვდა, შევპირდი ამის მერე ცხოვრებაში ძაღლი აღარ მეყოლება და ყოველთვის მემახსოვრები მეთქი. იმიტომ რომ ძაღლებს ყველანი ადვილად ვივიწყებთ, არც მათ სადღეგრძელოს სვამს ვინმე როცა არტისტული ექსპრესიის ზეიმი აქვს სულიერ სამყაროში. ჰოდა, მეც გადავწყვიტე ასე დამეფასებინა.
1 წლის მერე ახალი ძაღლი ვიყიდე… ისიც მომიკვდა. და მალე ალბათ კიდევ ახალს ვიყიდი.

რამდენიმე დღეში ალბათ მის პროფილზე შემოვა ვინმე, დექტივაციას გაუკეთებს, მე ფრენდებში 700–ის ნაცვლად 699 კაცი მეყოლება, მაგრამ მეორე დღეს ვიღაც დამამატებს ან მე დავამატებ და ისევ 700 იქნება. ჩვენ ვცვლით ძაღლებს და ვცვლით ადამიანებს და მოვა დრო როდესაც ჩვენს გამოგვცვლიან.

იმ საღამოს პარიზის დისნეილენდში წასვლა დავგეგმე მეგობრებთან ერთად… “წავიდეთ! you never know, ხვალ შეიძლება მაისურს გადაწვდე და მოკვდე.”

Advertisements
კატეგორიები:პათეტიკა
  1. ივნისი 14, 2012, 7:59 PM

    ეგ სულ ეგრე იქნება. მაგას ვერ შეცვლი. სანამ მარკი ფბ-ს არ გააუქმებს.

  2. ივლისი 6, 2012, 7:46 AM

    მე სულ ვფიქრობ სიკვდილზე. გამუდმებით მგონი.
    ხშირად მესიზმრება რომ ვკვდები. გუშინ მესიზმრა როგორ მოვყევი წყალდიდობაში, როგორ ფარავდა ყველაფერს წყალი და ვიცოდი რა გრძნობა იქნებოდა სიკდვილი, როცა წყალი ჩემამდე ამოაღწევდა და დამფარავდა.

    ნეტავ სიკვდილისას მართლა სუნთქვა გეკვრება, ნელ-ნელა უმტკივნეულოდ ითიშები?

  1. No trackbacks yet.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: