მთავარი > ვცდილობ > მე, ღმერთი და დედაჩემი

მე, ღმერთი და დედაჩემი

“დედა, ახალ სამსახურში გადავედი.”

“მადლობა ღმერთს!” – ზედაც არ მიყურებს.

“დე, დამაწინაურეს.”

“მადლობა ღმერთს!” – იღიმის

“დე, ახალ პროექტს ვიწყებთ მე და ჩემი მეგობრები, ძალიან მაგარი იქნება, ყველა აქამდე გაკეთებულ მსგავს პროექტს ვაჯობებთ.”

“ღმერთმა ქნას!” – იმედიანად მიშტერებია რაღაც წერტილს.

“დე, კაი წელი მექნება და სადმე კაი ადგილას წავალ დასასვენებლად.”

“ღმერთმა გისმინოს!”

რამდენიმე დღის წინ, სამსახურიდან გამოვედი, ხელფასი ახალი ჩარიცხული იყო და ბანკომატიდან ჩვეულებისამებრ 50 ლარამდე ჯიბის ფული გამოვიტანე. საერთოდ ძლივს მივეჩვიე ბარათით გადახდას, პენსიონერივით ბანკომატიდან გამომქონდა და ისე დავდიოდი საყიდლებზე, სადლზე ან გასართობად. მერე ნელ–ნელა მივეჩვიე ბარათის ხმარებასაც, მაგრამ ეს ჩვევა მაინც შემომრჩა. გარეთ რომ გამოვედი შუახნის ქალი მომიახლოვდა, უფრო სწორად მომვარდა და პირდაპირ დაიწყო. ატირებული ხმით მომიყვა, როგორ გარდაეცვალა ქმარი 40 დღის წინ, როგორ აღარ აქვს აღარაფრის საშუალება და როგორ მოუვიდა გაზის ქვითარი და თუ ხვალამდე არ გადაიხდის აუცილებლად ჩაუჭრიან. ხელში ფურცელი მომაწონდა, მეგონა “მთავრობის კაცი” ვეგონე და განცხადებას, თხოვნას ან რამე მსგავსს მაწვდიდა, ქვითარი იყო.

“რით დაგეხმაროთ ქალბატონო?”

“არ ვიცი შვილო, მხოლოდ 6 ლარი მაქვს, არ ვიცი, მამა მარკოზთან მივიდვარ ახლა იქნება რამე მიშვლოს.”

ძნელია გაჭირვების ჟამს ადამიანს მარკეტინგული გათვლების ჩატარება მოსთხოვო, თუმცა, “მამაოს” ხსენება არც თუ ისე სპონტანურად მოხდა, ალბათ, კარგად გაყიდვადი პროდუქტი დაიდო, ოღონდ აბსოლუტურად სხვა ბაზარზე. ჯიბეში რკინის ლარიანები მქონდა, მაგრამ რატომღაც შემრცხვა ხელფასახალდარიცხულზე ასე ცოტას მიცემა და საფულედან 20 ლარიანი ამოვიღე.

“აი, ეს ქალბატონო, მეტის საშუალება ამჯერად არ მაქვს.”

იქვე ტაქსი მელოდებოდა, მისი მადლობებისთვის და ლოცვისთვის ყურადღება აღარ მიმიქცევია, პირდაპირ ჩავხტი და მიმართულება ვუთხარი. იმ მომენტში, როცა ამ ქალბატონს 20 ლარი გადავეცი, მე და ღმერთმა ერთი რაოდენობის მადლობები მივიღეთ. თუმცა, ეს დიდად არ მომეწონა, მაინც, მიუხედავად იმისა, რომ ღმერთთან გამათანაბრეს. ნეტა რა ვქენი? 20 ლარად ადგილი ვიყიდე სამოთხეში? ან კიდევ ერთი პლიუსი წმინდა პეტრეს დავთარში? არადა, რატომ, ისინი არაფერ შუაში არიან და საერთოდაც არ უნდა მიმეცა ის ფული. წასულიყო მამა მარკოზთან და ის დახმარებოდა, ან მრევლი.

მანქანაში რომ ვჯდებოდი იმ ქალის ხმა მომესმა, დაცვის ბიჭს ეკითხებოდა, ვინ არის ეს? რა თანამდებობა აქვს? ცოტა ფული ვთხოვე და 20 ლარი მომცაო. ანუ დღეს საღამოს როცა მის მეზობლებს, მეგობრებს, თანამრევლელებს, ნათესავებსა და თავისი აწ გარდაცვლილი ქმრის სურათს ჩემს ამბავს მოუყვება აუცილებლად შეეწირება ღმერთს კიდევ ბევრი მადლობა, ერთი ორს ჩემთვისაც გაიმეტებენ, ალბათ, შეიძლება უფრო მეტიც ან ისევ ღმერთთან გამათანაბრონ, არ ვიცი. ძალიან არ მომწონს ეს ამბავი.

სადღაც ორთაჭალაში ვიყავი უკვე, როცა ამ ქალს ერთი კარგი ნათესავი გამოვუძებნე, “20 ლარის მოცემა თუ შეეძლო, ბარემ უფრო მეტი მოეცა, დაენანა?”

და მეც კარგ ხასიათზე დავდექი, ჩემში ისევ დაინგრა გულისხმიერი ძალადობით აშენებული ღვთის ტაძარი.

Advertisements
კატეგორიები:ვცდილობ ტეგები:, ,
  1. კომენტარები ჯერ არ არის.
  1. No trackbacks yet.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: