Archive

Archive for ივნისი, 2011

საბოტაჟი

ივნისი 26, 2011 7 comments

ამერიკულ ტელევიზიებში ანტიდეპრესანტის რეკლამა როდესაც გადის, ვოის ოვერით გაფრთხილებენ “თუ თვითმკველობაზე ფიქრობთ დაუყონებლივ მიმართეთ ექიმს.” სუიციდზე მგონი 14 წლის ასაკის შემდეგ ვფიქრობ. მაგრამ სულ მაწუხებს შეკითხვა: “თუ ადამიანს იმის ძალა აქვს, რომ თავი მოიკლას, რაღატომ აკეთებს ამას?” მე რომ სუიციდის ძალა მქონოდა, გაცილებით ადრე შევცვლიდი ყველაფერს ჩემს ცხოვრებაში.

 

დღეს ჩემმა უახლოესმა მამრმა მეგობარმა დაასკვნა, რომ მე მაქვს მოთხოვნილება რომ არავის ვუყვარდე.  პრინციპში ასეც არის :)  ზოგადად სიბოროტეს არ ჩავდივარ, მაგრამ საკუთარი თავის მიმართ საბოტაჟს ხშირად მივმართავ ხოლმე. შეიძლება ეს რაღაც თავდაცვითი მექანიზმია, დაახლოებით ისეთი – ცუდ ანეკდოტს რომ მოყვები ან ცუდად იხუმრებ და მაშინვე აჯვამ საკუთარ თავს სანამ ვინმე სხვა იზამს ამას.  ზოგადად ვერ ვიტან როცა ჩემზე ვინმე ცუდს ფიქრობს უმიზეზოდ – ჰოდა, სწორედ ამიტომ, მიზეზს ვაძლევ, ასე მაინც ვიცი რა “დავაშავე” და რისთვის ვერ მიტანენ.

 

და ჰო, ვიცი რომ ესეც დაბალი თვითშეფასების ბრალია :)

ან ჩემს ბუნებრივ ნაკლებს გავურბივარ და ხელოვნურად ვქმნი სხვა ნაკლებს, რომელიც ჩემი აზრით უფრო უმნიშვნელო და მისაღებია საზოგადოებითვის.

კატეგორიები:დეპრესია ტეგები:, ,

Lonelyness (დეპრ. VIII)

ივნისი 22, 2011 2 comments

ჩემი მეგობრები ამბობენ, რომ არ არსებობს cute, nice, not complicated, cheesy და ა.შ. ურთიერთობები. ანუ ისეთი, როგორიც მე მინდა. მეც ვიცი ეს. ყველა ურთიერთობაში ჩნდება რაღაც ბზარი ადრე თუ გვიან და ის რაც ადრე პეპლებს გიჩენდა მუცელში, მერე ნერვებს გიშლის. მაგრამ მაინც კარგია, ის განვლილი პოზიტივი მაინც ძალიან ძვირფასია და მიუხედავად ყველაფრისა მაინც კარგად გახსენდება. ძალიან ძნელია მარტოობა. არის ხოლმე მომენტები როცა ეს არ გახსენდება და სხვა დანარჩენით ბედნიერი ხარ – საინტერესო სამსახური, მეგობრებთან ურთიერთობა, კარგი სერიალი ან ფილმი და ა.შ. მაგრამ როცა გახსენდება და ეს გრძნობა აგიტანს, მერე ძალიან რთულია.

მიუხედავად იმისა, რომ მეგობრები ძალიან გიყვარს და მათ გარეშე ცხოვრება არ შეგიძლია და საერთოდ წარმოუდგენლად მიგაჩნია, მაინც ვერ შეგიცვლიან იმას.  3 უახლოესი მეგობარი მყავს, ერთი მამრი, რომელსაც ნებისმიერ თემაზე შემიძლია ვესაუბრო – მდედრებს ამაზე ვერ ესაუბრები, მაინც გიტყდება რაღაც პონტში. ამასთან კიდე დილი 5 საათამდე შეგიძლია აბსოლუტურ ყლეობაზე ისაუბრო. მასაც, მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ეძინება და ბოლო 1 წელია უკვე ტვინი მოეტყნა ერთი და იგივე თემაზე საუბრით, შეუძლია იჯდეს და გისმინოს, გიპასუხოს, რჩევა მოგცეს, დაგამშვიდოს, დაგაწყნაროს. ხანდახან ძალიან მაგრად მოგასხას, დაგცინოს, თავი ცუდად გაგრძნობინოს – ე.წ. შოკური თერაპია ჩაგიტაროს. შენც, პრინციპში, იცი რა უნდა გითხრა, პასუხებიც იცი ყველა კითხვაზე, მაგრამ როცა წყლის დასალევად ან ტუალეტში გადის და 10 წუთით გიგვიანებს პასუხს, ნერვებზე ითხრები! იმანაც უნდა გითხრას, რეზოლუცია დაადოს, ასე ვთქვათ.

მდედრებს შეუძლიათ ისხდნენ და გაუთავევლად  გისმინონ, მოგცენ რჩევები – ბოლოს და ბოლოს ქალთან ურთიერთობას ქალზე უკეთ ვინ გასწავლის. ხანდახან ხელს ჩაიქნევენ ხოლმე, იმიტომ რომ ყველაზე უმნიშვნელო დეტალს ვეკიდები. ერთს შეუძლია მუმდივად მეფეროს და მზრუნველობა გამოიჩინოს ჩემდამი – ხანდახან ძალიან მაგრად მეჩხუბოს, ძირითადად ჩემი დებილიზმების გამო. მეორეს – პირიქით, სულ მეჩხუბება და ხანდახან ხდება მზრუნველი.

მოკლედ, ყველას ძალიან კარგად აქვს საკუთარი ნიშა ათვისებული. მიუხედავად იმისა, რომ თავადაც ბევრი პრობლემა აქვთ და რაც მთავარია მათ პრობლემებთან, ჩემი პრობლემები არაფრად ღირს.

მაგრამ მაინც, რაღაც კონკეტული ნაწილი ცარიელია და ეს სიცარიელე ძალიან მტკივნეულია. ზუსტად ამ სიცარიელეში იკარგება ყველა ის კარგი თვისება, რომელიც შეიძლება ადამიანს ქონდეს. დანარჩენი ნაწილებიდან ნელ-ნელა ჟონავს, ცხადია ვერ ივსება – იმიტომ რომ იმ ნაწილში არაა ამ ყველაფრის ადგილი, დანარჩენებიც ნაკლული ხდება და ბოლოს მოდის რაღაც მარაზმი – დეპრესიას რომ ეტყვიან. ნარკოტიკივით რომ არის…

საერთოდ სიყვარული დეპრესიაზე უფრო ძლიერი ნარკოტიკია. ფასიც შესაბამისი აქვს – ძნელად “იღება,” საშინელი “ლომკა” აქვს, “გადაგდება” საერთოდ უსაშინლესი პროცესია.

აი, მაგალითად ჩემი ბოლო relationship-ი… ძალიან ცუდად დამთავრდა, ტრადიციას არ დავარღვევ და კიდევ ერთხელ ვიტყვი რომ ჩემ გამო… მაგრამ მაინც ძალიან კარგი იყო. ის პოზიტიური მომენტები ძალიან სასიამოვნოდ მახსენდება. ჩახუტება, კოცნა, ღამის თევები… მოკლედ კარგია.

და ვაბშე, ვინც წუწუნებს მეტის ღირსია, აი ეგრე!

ადე ტრაკი გაანძრიე რა ყლეო შენ.

(ამომასხა :D)

Crush (დეპრ. VII)

თუ დეპრესია მარტოობით არის გამოწვეული, ხოლო მარტოობა თავის მხრივ დაბალი თვითშეფასებით, ამ შემთხვევაში, სხვა ყველაფერთან ერთად, ერთი პატარა პრობლემა ჩნდება. ყოველ კვირას, თვეს, დღეს და ა.შ. ვიღაც ახალი გიყვარდება, ან “ქრაშავ” ანუ სადღაც მოწონებასა და სიყვარულს შორის რომ ხარ გაჭედილი. ქრაშები ბევრი მქონია, პირველი რომელიც განსაკუთრებით მახსოვს, სადღაც 6 წლის წინ მოხდა. ერთი ჩემი მეგობარი “დავქრაშე.” როგორ გავბედე არ ვიცი, დღემდე მიკვირს… მაგრამ პირდაპირ მივახალე მიყვარხარ-მეთქი. ჰო… ყველაზე მაგარი, სიყვარული MSN მესენჯერში ავუხსენი. (გახსოვს? :D (იმას ვეკითხები, ვიცი რომ კითხულობს :D) ). ნუ არ ვიცი, ძალიან მიყვარდა, მაგრამ ერთი კვირა, მერე სხვა შემიყვარდა, მერე კიდევ სხვა, მერე კიდევ უფრო სხვა და ა.შ. მოკლედ არც ერთი გოგო არ დავტოვე სიყვარულის გარეშე, ვისაც ოდესმე ჩემთვის გაუღიმია. მერე გამიარა ამან.

ბოლო 6-7 თვის მანძილზეც მქონდა ეგეთი რაღაცები, მაგრამ უმნიშვნელო. აი, ერთი იყო ცოტა ისეთი… შემაშფოთებელი.

ჩემს უახლოეს მდედრ მეგობარს და მის მეუღლეს პრობლემები სადღაც შემოდგომის ბოლოსკენ დაეწყოთ, ჯერ ნელ-ნელა ვითარდებოდა ყველაფერი, მერე კულმინაციასაც მიაღწია და საბოლოოდ ძალიან არეული სიტუაცია გაიჩითა. დეტალებს არ ჩავუღრმავდები, It’s not my life to tell about, მაგრამ ამ ყველაფერმა ჩემზეც იმოქმედა. ძალიან ვიგრუზებოდი შექმნილი სიტუაციის გამო. ძნელია უყურო შენი მეგობრის უბედურებას. მოკლედ, არ ვიცი როგორ მოხდა, მაგრამ ერთ-ერთი ასეთი დრამატული მომენტის გამო ძალიან დავმწუხრდი. ჩემი ეს დამოკიდებულება ძალიან ემოციურად გამოვხატე, შეიძლება ზედმეტად ემოციურადაც. ჩემს რეაქციას სხვებისგან სიცილი მოჰყვა და დამიწყეს ტვინის ტყვნა, “ნამდვილად გიყვარს შენ ესო.” შეძახილმა ხე გაახმოო და მეც “დავქრაშე.” მერე რაღაც ძალიან weird სიტუაციები გაიჩითა. ამ ქრაშის ლეგენდას ისე მივყევი რო ბოლოს კინაღამ გავჭედე. თვითონ, იასნია, ყველაფერს ხვდებოდა კარგად, მაგრამ არ იმჩნევდა და არც მე მამჩნევინებდა, რომ თვითონ ამჩნევდა. მარა აქ ჩემში იყო პრობლემა, ისევე როგორც ყოველთვის. რაღაც მოჩვენებები დამეწყო, რომ თითქოს როცა მარტოები ვიყავით უერხული სიტუაციები იქმნებოდა და სხვა ასეთი მარაზმი.

ერთ საღამოს კიდევ დაიდო რაღაც დრამა, ძალიან სერიოზული თან. წამოვიშალეთ და კარებისკენ წავედით, მარტო უნდა დაგვეტოვებინა ცხადია. მართალია შტორმი უკვე ჩავლილი იყო, მაგრამ მაინც. კარებთან რომ მივედი გამახსენდა რომ მაგიდაზე სიგარეტი დამრჩა და მივბრუნდი. ფანჯარასთან იდგა, ზურგით ჩემსკენ, მობუზული, მგონი ტიროდა კიდეც. როგორ მინდოდა მაშინ, უბრალოდ მივსულიყავი და ძალიან მაგრად ჩავხუტებოდი, ისე როგორც მეგობარი და მისთვის მხარდაჭერა მეგრძნობინებინა. მარა “ქრაშის” იარლიყმა დამბლოკა. მე ვიცოდი, რომ მან იცოდა და ისიც ვიცოდი, რომ მან იცოდა რომ მე ვიცოდი რომ მან იცოდა. ჰოდა, ვიფიქრე რამე სხვა მესიჯად არ გადაითარგმნოს ეს ყველაფერი მეთქი და გამოვბრუნდი. კი ვიცოდი, რომ ეს ასე არ იქნებოდა და ის ჩვეულებრივად აღიქვამდა ამას, მაგრამ მე ხომ მჩვევია წინასწარი ინტერპრეტაციები სხვების გადმოსახდიდან.

ან ბოლოს და ბოლოსს რა არის სასირცხვილო იმაში, რომ ვინმე გიყვარს?

Self- destruction (დეპრ. ნაწილი VI)

ივნისი 17, 2011 2 comments

ჩემი ერთი-მეგობარი პედოფილს მეძახის ხუმრობით… იმედია ხუმრობით. თუმცა, მე ვერ ვხვდები რატომ არის პედოფილია, როცა მოგწონს 17-18 წლის გოგო. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ კანონითაც დაშვებულია ამ ასაკობრივ კატეგორიასთან ურთიერთობა. ჰოდა, მე მომწონს ჩემზე პატარა გოგოები. არ ვიცი ეს რისი ბრალია, ქვეცნობიერში დალექილი სტერეოტიპი: “ბიჭი ყოველთვის დიდი უნდა იყოს გოგოზე” თუ რამე სხვა. მგონი უბრალოდ გემოვნების ამბავია. თუმცა, ასაკი მაინც მაკომპლექსებს – ჩემი ასაკი. ბებერი არ ვარ რა თქმა უნდა, ძალიან ახალგაზრდა ვარ, მაგრამ 17-18 წლის გოგოებთან სხვაობა მაინც დიდად ჟღერს. ჰოდა, მოკლედ, ყველაფერთან ერთად ასაკიც მაკომპლექსებს. მერე ჩემმა მეგობრებმა მითხრეს, რომ ჩემი ასაკის ბიჭები ყველას მოსწონს, 17, 18, 19, 24, 26, 29 და ა.შ. იმიტომ რომ უფრო პატარები ძალიან ბავშვები არიან და მათთან ურთიერთობა დამღლელია, შესაბამისად ჩამოყალიბებული მამაკაცები ყველას ევასება. კარგი, ასაკის კომპლექსი მოვიხსენი – ნუ, ნაწილობრივ მაინც.

ჩემი ყოფილი შეყვარებული ჩემზე 4 წლის უმცროსი იყო როცა ერთმანეთს შევხვდით. მასთან ასაკის კომპლექსი თავიდანვე არ მქონია, არაინფანტილური ტიპი იყო და შესაბამისად მასთან ურთიერთობაში ნორმალურად ვგრძნობდი თავს.
ერთმანეთი მეგობრის სახლში გავიცანით. ის თავის მეგობართან ერთად იყო, რომელიც თავისმხრივ ჩემი მეგობრის “მოშეყვარებულო” ელემენტი იყო. დეტალები როგორც ასეთი არ მახსოვს, ერთი კვირა ვურთიერთობდით, ერთმანეთს ვეცნობოდით. ძირითადად ის მეცნობოდა, იმიტომ რომ მე საერთოდ არ ვლაპარაკობდი, ამაზე ერთი-ორჯერ შენიშვნა მომცა, ბუზღუნით თანაც. “მე ვიცი რომ არაფერი გამოგვივა” მითხრა მან ერთ-ერთი ასეთი მონოლოგის დროს, “ვცადოთ მაინც”-მეთქი, ჰოდა, ვცადეთ.

წაიკითხე მეტი…

How we roll (დეპრესიის V ნაწილი)

ივნისი 12, 2011 4 comments

ყველას გქონიათ ალბათ ისეთი მომენტი ცხოვრებაში, რომელიც არასოდეს გავიწყდებათ და გახსენებისას ყოველთვის იგივენაირად გრცხვენიათ, როგორც მაშინ. მე ასეთი მომენტები ბევრი მაქვს. ახლა გადავეჩვიე და ასეთი მომენტების უმრავლესობა გადამავიწყდა, მაგრამ ხანდახან თავს მახსენებს ხოლმე. სწორედ ასეთი სიტუაციის გამო დავუწყე ერთ გოგოს ჩალიჩი. არა, მთლად ესეც არ იყო გადამწყვეტი მომენტი, მომწონდასავით, მაგრამ ნაბიჯი – რომელიც ბევრი ზედმეტობებით იყო სავსე, სწორედ სიტუაციამ გადამადგმევინა.

ზღვაზე ვიყავით რაღაც ჯგუფი, ასე ვთქვათ საერთო ინტერესების მქონე ხალხი. მთელი დღე რაღაც კონფერენციები და ვორკშოპები იყო, საღამოობით ვერთობოდით ხოლმე – ძირითადად ვსვამდით. ამ გოგოს კარგა ხანია ვიცნობ, ვიცი რომ ადრე, ასე 3-4 წლის წინ, ვევასებოდი, მაგრამ ცხადია მე ამას ვერ ვამჩნევდი მაშინ. მეც მევასებოდა, რაღაც “ზაიობები” რო არ ქონდეს, თანაც ძალიან ბევრი, უკეთესი იქნებოდა, მაგრამ რაც არის ეგ არის. მორიგი დალევის შემდეგ გვიან ღამით დავიშალეთ, ჩასხმა ძირითადად ჩემი და ჩემი მეგობრის ნომერში ხდებოდა, იმიტომ რომ მთელი დღის განმავლობაში ვიპარავიდთ მაცივრიდან ლუდს და სხვა დასალევს და ბევრი გვქონდა. სადღაც 3 საათი იყო სასტავი რო დაიშალა და მე გარეთ გავყევი გასაცილებლად, ლიფტამდე. როცა ლიფტში შევიდნენ, ზემოთ ხსენებულმა გოგომ, ეგონა რა რომ მეც ქვემოთ მივდიოდი, მკითხა: “ჩამოხვალ ქვემოთ?” და ამ დროს კარი დაიკეტა. მე ცოტა ნასვამი ვიყავი და ეს ფრაზა საჩემოდ გადავთარგმნე, თანაც როცა ნასვამი ვარ ამ დროს განსაკუთრებით ადვილია ჩემი აღგზნება. კიბეებს დავუყევი ქვემოთ და მის ნომერს მივადექი. დავუკაკუნე, სექსუალური პოზა მივიღე და კარის გაღებას დაველოდე. რამდენიმე წამში კარი გაიღო და ხელში გაკვირვებულსახიანი ზემოთხსენებული გოგო შემრჩა. ნუ, იქ მან ამიხსნა რომ მას არ ჩამოვუპატიჟებივარ თავის ნომერში, უბრალოდ ეგონა რომ მეც ქვევით მივდიოდი და კუდამოძუებული გამომიშვა უკან. ნომერში რო ავბრუნდი მივხვდი, რომ ეს სწორედ ის embarassing მომენტი იყო, რომელიც მთელი ცხოვრება დამტანჯავდა. რეალურად რომ შევხედოთ დიდი კატასტროფა არ მომხდარა, მაგრამ მე სენსიტიური პიროვნება ვარ და შანს არ ვუშვებდი ხელიდან საკუთარი თავის გასაბანძებლად, პირველ რიგში საკუთარი თავისვე წინაშე. ამიტომ გადავწყვიტე ეს პრობლმა რამენაირად მომეგვარებინა. რა თქმა უნდა ყველაზე რაციონალური გადაწყვეტილება იქნებოდა უბრალოდ დამეკიდებინა ყველაფერი, მაგრამ სამაგიეროდ ყველაზე ყლეობა გავაკეთე რაც შეიძლებოდა გამეკეთებინა.

წაიკითხე მეტი…

კატეგორიები:დეპრესია ტეგები:, , ,

დეპრესია როგორც ნარკოტიკი (ნაწ. IV)

ივნისი 11, 2011 10 comments

ჩემი ყველაზე დიდი ნაკლი ისაა, რომ ძალიან ბევრს ვფიქრობ. არ შემიძლია ვიყო სპონტანური და წავიდე სისულელეზე – იმიტომ რომ იმიჯი, რომელიც არ მაქვს, შეიძლება 0-დან მინუსებში წავიდეს. თუმცა, თუ ჩემს მეგობარს დავუჯერებ, ჯობია ქალები უარყოფიდათ გიცნობდნენ ვიდრე საერთოდ არ სმენოდეთ შენ შენსახებ. ამ შემთხვევაში უფრო მეტი შანსი გაქვსო, მიმტკიცებს ის. ალბათ მართალია… ნუ, უჩინარი ადამიანების შემჩნევა, ლოგიკურად შეუძლებელია.

რამდენიმენ თვის წინ ერთი გოგო მომეწონა, ძალიან მომეწონა… ვიპოვე Facebook-ზე და ფრენდ რიქუესტიც გავუგზავნე – დამიიგნორა. 2 თვე მოვანდომე მეორე რიქუესთის გაგზავნას, თანაც მინი ახსნაც დავუწერე – დამამატა. 6 თვე მოვანდომე მესიჯის მიწერას, 6 თვის განმავლობაში ვფიქრობდი რა მიმეწერა.

წაიკითხე მეტი…

დეპრესია როგორც ნარკოტიკი (ნაწ. III )

ივნისი 10, 2011 11 comments

ის ვინც ამობობს, რომ გარეგნობას მნიშვნელობა არ აქვს, ან ფარისეველია ან ხელმოცარული – ისეთივე როგორც მე. თუმცა, მე უნიკალური პიროვნება ვარ და შესაბამისად ჩემი loser-ობაც უნიკალურია. მაგალითად, მე ვიცი რამდენიმე გოგო რომელსაც ძალიან მოვწონვარ, მაგრამ მე ისინი არ მომწონს – არც გარეგნობით, არც პიროვნულად და არც სხვა რაიმე ფაქტორის გამო. ჰოდა, იმის გამო რომ ვინმეს, როგორც იქნა, მოვეწონე, მათთან საქმეს არ დავიჭერ. მე მევასება ლამაზი გოგონები, ან cute-ს რომ იტყვიან ისეთები, ჭკვიანები, ადეკვატურები და მოკლედ, “რაც კარგია იმას ვუსმენ.”
ძალიან მიკვირს როცა სიმპატიურ ბიჭებს შეუხედავ გოგონებთან ვხედავ. ჩემნაირ ტიპებს ხშირად ჰყავთ შეუხედავი ნაშები, იშვიათად მაგრამ არსებობენ ისეთები, რომლებსაც ძალიან მაგარ ნაშები ჰყავთ დათრეულები. მეც მინდა რომ ამ იშვიათ ტიპებს მივეკუთვნებოდე. საერთოდ, ვფიქრობ რომ ეს “იშვიათობა” იმის გამოა, რომ ჩემნაირი ტიპები უბრალოდ ნებდებიან. 40 წლის მე, რომელსაც ოჯახი არ ჰყავს და არც არავინ მეგობრების გარდა, უფრო კარგი ტიპია, ვიდრე რომელიმე მახინჯის შედარებით სიმპატიური ქმარი. ან ყველაფერი, ან არაფერი – აი ძირითადი პრინციპი. სულაც არ არის ისეთი პარადოქსალური როგორ სჩანს, უბრალოდ ჯერ “არაფერის” სტადიაში ვარ.
ჩემი კომპლექსების ძირითადი ნაწილი გამოწვეულია იმით, რომ სექსში ძალიან გამოუცდელი ვარ. ამიტომ მაგარ ნაშებზე ჩალიჩის მეშინია. არის ერთი-ორი მაგარი ნაშა, რომლის შებმაც შეიძლება, თან ვიცი რომ ვევასები. მაგრამ მეშინია იმის, რომ სექსით უკმაყოფილოები დარჩებიან და ვერ შევინარჩუნებ. რა უნდა ვქნა საამისოდ? ან უნდა დავტყნა ისინი ვინც მეძლევიან, მაგრამ მე მკიდიან – შესაბამისად მკიდია რას იფიქრებენ ჩემზე და ისინი მხოლოდ ხორცებად გამოვიყენო ან ვიარო ბოზებში.
აქ რამდენიმე პრობლემაა:
1. მე კაი ტიპი ვარ – მართალია, ჩემი ყოფლი შეყვარებული და მისი მეგობრები ფიქრობენ რომ ყლე ვარ, მაგრამ სინამდვილეში კაი ტიპი ვარ. შესაბამისად, არ მინდა ის გოგონები რაღაც ტრენაჟორებად გამოვიყენო, გულში იმედი ჩავუდო და ბოლოს, კარგად დაკაჩავებული ოლიპმიადაზე გავიდე.
2. არ მივეკუთნები იმ მამაკაცების რიცხვს, რომელსაც ნებისმიერ სულიერზე უდგება. ვერ წარმომიდგენია როგორ შეიძლება მივეალერსო ქალს, რომელიც არ მევასება და არ აღმაგზნებს. აიყენე და შეყავი კიდე არ მევასება მე. ბარემ დავანძრევ – რასაც ვაკეთებ კიდეც.
3. ბოზები – ნუ ეს ყველაზე კარგი გამოსავალია, მაგრამ აქ ზედა, მეორე ფაქტორი მოქმედებს. თუმცა, მაგარი ნაშების გამო მსხვერპლზე წასვლა ნამდვილად ღირს.

წაიკითხე მეტი…

%d bloggers like this: