მთავარი > ფუტურისტული მარაზმები > საქართველოს ქრისტიანული რესპუბლიკის ქრონიკები (ნაწ II.)

საქართველოს ქრისტიანული რესპუბლიკის ქრონიკები (ნაწ II.)

პირველი ნაწილი (შესავალი)

თავი I.

რევოლუციის გენეზისი

ორი წლის წლინ, 7 იანვრის გამთენისას, უჩვეულო ხმაურმა გამაღვიძა. მთელს ქალაქში ეკლესიის ზარების გამაყრუებელი რეკვა ისმოდა. პირველად ეჭვი არაფერზე ამიღია, შობის ღამე იყო და ვიფიქრე ამასთან დაკავშირებით რაღაც რიტუალი ტარდებოდა. ძილი გამოტყდა, თან ზარების რეკვაც არ ჩედრებოდა და ლოგინიდან წამოვდექი. მისაღებ ოთხაში გავედი, ფანჯარის რაფაზე სანთელი ენთო, რომელიც თითქმის ბოლომდე იყო ჩამწვარი. მამაჩემი ყოველ შობა ღამეს ანთებდა ხოლმე სანთელს, ეს ტრადიცია დიდი ხნის წინ დამკვირდა საქართველოში. მამაჩემი დიდი მორწმუნე ვინმე იყო, იმდენი ქნა სახლში ხატებს მირონიც წამოადენინა. უბანში რომ ათეიზმზე მეკამათებოდნენ, პირველ არგუმენტად ეს მოჰყავდათ: ”ბიჭო, სახლში მირონმდინარე ხატები გიდევს და რა ურწმუნობა და ლიბერალიზმი აგიტყდაო.” საერთოდ რელიგიაზე კამათი არასოდეს მიტაცებდა, აი ხალხის რელიგიის მიმართ დამოკიდებულებაზე და მათ ფარისევლობაზე კი ცხარე საუბრები მქონდა ხოლმე ყოველთვის. რელიგიურ კამათებში უნებურად ვერთვებოდი ხოლმე, ვიღაც უბნელი მართლმადიდებლები დამისვამდნენ ხოლმე და რაღაც საკითხებზე მეკამათებდონენ. მირონის დენაზე ჩემი თეორიაც წამოვაყენე მაშინ. ვუთხარი ”ალბათ ეს რაღაც მეტაფიზიკური, ან თუნდაც ფიზიკური მოვლენაა-მეთი. ადამიანის ტვინის შესაძლებლობები დღემდე არაა გამოკვლეული, კაცმა არ იცის რა ხდება-მეთქი. იქნებ პოზიტიური ენერგიის გამოყოფის შემდეგ ეს კონკრეტული ობიექტი ამ ენერგიით იმუხტდება და საპასუხო რეაქციას გვაძლევს-თქო? ბოლოს და ბოლოს ძველ ბერძნებს მეხი ზევსი ეგონათ და მზე ჰელიოსის ეტლი-მეთი.” ეს რელიგიური საუბრები მას მერე გავწყვიტე რაც ერთ-ერთმა მართლმადიდებელმა ბირჟავიკმა გაკვირვებით მკითხა ”ურწმუნო თომა ვინ არისო” – რა თემაზე ველაპარაკებოდი არ მახსოვს, თომაც რა კონტექსტში მოვიშველიე არც – ის, მაგრამ საპასუხო რეპლიკა ალბათ არასოდეს დამავიწყდება.

ფარდა ფრთხილად გადავწიე, ცეცხლი არ მოედოს – თორე მერე მთელი უბანი იმას ილაპარაკებს აგერ ჩვენი ძმობილი ათეისტი ღვთიური სანთელით გაჩენილ ხანძარში ჩაიფერფლაო. ქუჩაში რაღაც უცნაური ატმოსფერო იყო, სიწყნარე იყო, არავნ ჩანდა მაგრამ გულმა მაინც რეჩხი მიწყო. სწორედ მაშინ ახლიდან შემოკრეს ზარებს და რაკარუკის ახალი ციკლიც დაიწყო. შორიდან, რამდენიმე სხვადასხვა ადგილიდან კვამლიც გამოჩნდა. 1832 წლის შეთქმულების გეგმა გამახსენდა და იასე ფალავანდიშვილს რომ არ გავეყიდეთ ალბათ ასეთი რაღაც მოხდებოდა მაშინაც-მეთქი. ფანჯარა მიხვურე, იქიდან მაინც არაფერი ჩანდა და ტელევიზორში მაინც ვნახავ წირვიდან პირდაპირ ეთერს, იქნება რამე ახალი რიტუალია რომელიც მე არ ვიცი-მეთქი. ჩემდა გასაკვირად ყველა არხი გათიშული იყო, საერთოდ იმ ხანად სავალდებულო იყო საშობა და სხვა სადღესასწაულო წირვების პირდაპირ ეთერში გადმოცემა და გამიკვირდა. მართლმაიდებლურ არხზე გადავრთე, წირვის ნაცვლად სტუდიაში მჯდარი მამაკაცის (ეს მამაკაცი მკითხველისთვის უკვე ნაცნობია – პოსტრევოლუციურ საქართველოში ის უმაღლეს ინკვიზიტორ უნგიაძედ მოგვევლინა). ”აღსრულდა ნება ღვთისა! საქართველო განთავისუფლებულია! ჩვენი მრევლი მყარად არის გამაგრებული ქვეყნის სამთავრობო სტრუქტურების შენობებში. პრეზიდენტი, პოლიცია, ჯარი და სხვა თანამდებობის პირები დამორჩილდნენ წმინდა ქრისტიანული რევოლუციას.” რამდენიმე დღის მერე პრეზიდენტი და მისი გარემოცვა მონასტრებში გაამწესეს ცოდვების გამოსასყიდად, ისინი ბედს დამორჩილდნენ ქვეყნის მოქალაქეებს გადარჩენა და ღვთის ნების აღსრულება მიულოცეს. იმავე დღეებში მასიური დაპატიმრებებიც დაიწყო.

– გარეთ  ნუ გახვალ სანამ არ დაწყნარდება ყველაფერი, მერე იქნებ მამა გერასიმესთან გავაწყო რამე და შეგინდონ ყველაფერი. – მამაჩემს ძალიან ეშინოდა რომ მეც დამიჭერდნენ იმის გამო რომ ათეისტი ვიყავი და თან ქრისტიანულ წრეებში მეტად არაპოპულარულ პიროვნებებთან ვმეგობრობდი. მამას ხშირად ვეკამათებოდი ხოლმე. მისი აფიშირებული რწმენა ნერვებს მიშლიდა. ძალიან უყვარდა ხოლმე ხატების წინ დგომა და ხმამაღლა ლოცვა, ბოლოს კი მხრის ამოგდებამდე მიახლოებული მოძრაობით იწერდა პირჯვარს – თავიდან ამაზე ვიცინოდი, მაგრამ თანდათან მომბეზრდა და მაღიზიანებდა. ცხადია ამის შესახებ არაფერს ვეუბნებოდი, მხოლოდ ერთხელ ვესროლე სახარებიდან ერთი პერიფრაზი ”ისე ილოცეთ რომ სხვებმა ვერ დაგინახონ, არ გაგიგია?” ერთხელ დედაჩემს, რომელიც ყველაზე ახლოს იდგა ჩემს იდეოლოგიასთან, ისიც ვუთხარი ”დედა ძალიან გთხოვ მამაჩემს უთხარი, რომ ძალინ მწყინს როცა ვხედავ რომ მასაც ისეთივე მენტალიტეტი და ფასეულობები აქვს, როგორიც იმ ადამიანებს ვისაც მე იდიოტებს ვუწოდებ-მეთქი.” დედაჩემმა გაიღიმა და არაფერი მიპასუხა. საერთოდ მე ყოველთვის მწამდა იმის, რომ დედაჩემი გულის სიღრმეში მაინც ამაყობდა ჩემით და მიუხედავად იმისა რომ რელიგიაზე და კრლერიკალიზმზე მისთვის მიუღებელი აზრი მქონდა მაინც უხაროდა ჩემი განსხვავებულობა, დამოუკიდებლად აზროვნება და ზოგადად ის რომ ჩემი აზრი გამაჩდნა რაღაცის შესახებ, თუნდაც ეს მცდარი ყოფილიყო – მისი აზრით.
– რა ხდება საერთოდ? რას აპირებთ – მრავლობითობის ნიშანი განსაკუთრებით მკვეთრად გამოვთქვი, იმის იმის გამოსახატად, რომ მამაჩემსაც რევოლუციონერად და ქრისტიანული რეჟიმის მხარდამჭერად მოვიაზრდებდი. დედაჩემმა როგორც ყოველთვის სიტუაცია კარგად გაიაზრა და ვიდრე ჩემსა და მამაჩემს შორის ვერბალური ბრძოლა გაიმართებოდა ერთგვარი მანდილი ჩააგდო:
-მერე იქნებ უცხოეთში გაგიყვანოთ, ან სოფელში წახვალ – იქ ხო იცი მაინც სხვა ხალხია და სხვანაირად აზროვნებენ.
ჩემს სოფელში კლერიკალიზმი და ზოგადად ორგანიზებული რელიგია სასაცილოდაც არ ჰყოფნიდათ, საეროთ ფეხებზეც ეკიდათ – ცხადია ძირითად მასას ვგულისხმობ. პანაშვიდებზე მოსულ მღვდლებს ჭირისუფლებიც კი ეკაიფებოდნენ, ”ე მანდ, სახრჩოლავში ანაშა ხო არ გიყრიაო” მოაძახებდნენ ხოლმე. მღვდელი და ეკლესია იქ უბრალოდ წარსული გადმონაშთი, ერთი უსარგებლო ტრადიცია იყო, დახლოებით ისეთივე როგორიც მეკვლის ინსიტიტუტია. ბავშვობაში, ასე 14 წლის რომ ვიყავი ძლიერ მორწმუნე ვიყავი, ყოველშემთხვევაში ასეთად ვთვლიდი თავს. ჩვენი უბნის ტაძარში დავდიოდი, სადაც იქაური დიაკონი ხუცურად წერა-კითხვას მასწავლიდა. მრევლის ბავშვებში ყველაზე დამჯერი და ჭკვიანი ვიყავი და მედავითნეობასაც მიწინასწარმეტყველებდნენ. ზაფხულში სოფელში ჩავდიოდი და იქაურებს რელიგიაზე ვეკამათებოდი, მიყვარდა ხოლმე ეს საუბრები. წინააღმდეგობის კომპლექსი მაქვს და ალბათ ამის ბრალია რომ ჩემი დისკუსიაში ჩათრევა დღემდე ძალიან ადვილია. ხშირად ვჩხუბობდი ხოლმე  (სიტყვიერად), მღვდლებზე როცა ხუმრობდნენ, მკითხავებთან დადიოდნენ, ტრადიციებს არ იცავდნენ და ა.შ. წლების მერე კი მივხვდი, რომ ხალხი რომელსაც ჩვენი ელიტური საზოგადოება ჩამორჩენილს ეძახის, მენტალურად გაცილებით წინ იყო ვიდრე ნებისმიერი ე.წ. ქალაქელი. წარმომიდგენია იმ ხალხისთვის საფუძვლიანი ფილოსოფიური და თეოლოგიური განათლება რომ მიეცა ვინმეს რას იზამდნენ…

უცხეოთში გაძრომის იდეა თავიდანვე არ მომეწონა, არ მიყვარდა გაქცევა. მითუმეტეს ეს ქვეყანა არავიზე ნაკლებად მიყვარდა და თუ სხვისთვის პატრიოტიზმი გულზე მჯიღის ცემა და ნაირ-ნაირი სადღეგრძელოების რახუნი იყო, მე ეს ჯანსაღი და ლიბერალური საზოგადოების მშენებლობაში ერთი აგურის დადებად წარმომედგინა. გადავწყვიტე იმ ეტაპზე ბედს დავმორჩილებოდი და სოფელში გადავმალულიყავი ცოტა ხნით, მითუმეტეს რეაქციული მორაობა იმ ხანად საერთოდ არ არსებობდა. ყველა ჩემი თანამოაზრე და მეგობარი დაპატიმრებული იყო და წმინდა ინკვიზიციის ნებას ელოდა.

რევულიციიდან ორი კვირის თავზე სატელევიზიო მაუწყებლობა განახლდა. მანამდე მხოლოდ მართლმადიდებლურ არხზე გადიოდა ქადაგებები და ლოცვები. ყველა არხზე დაიწყო მამხილებელი გადაცემები. დაპატიმრებული ადამიანების დოსიეებს წმინდა ინკვიზიციის ხელმძღვანელი უნგიაძე გვაცნობდა, შემდეგ მათი დანაშაულის და ამ დანაშაულის სიმძიმის შესახებ გვიამბობდა. დაპატირემბულთა შორის არ იყო არც ერთი ყოფილი ხელისუფალი, არც ერთი პოლიტიკოსი და არ ერთი ე.წ. ინტელიგენტი. დამნაშავეთა ძირითადი კონტიგენტს ახალგაზრდები წარმოადგენდნენ, არასამთავრობო ორგანიზაციების ლიდერები, ჟურნალისტები, მწერლები, პოეტები, მუსიკოსები და მათი მეგობრები. წმინდა ინკვიზიტორმა უნგიაძემ პირველი გადაცემაში გვამცნო, რომ რამდენიმე ტელეწამყვანი, ორი არასამთავრობოელი (განსაკუთრებით ოდოიზური ფიგურები) და ერთი პოეტი სულ მალე განსაწმნდელი ცეცხლის ალში გაეხვეოდნენ და ცოდვა გამოსყიდულები ჩაბარდებოდნენ უფალს.
– ამათ ვინღა განწმენდ ძალიან მაინტერესებს. – სიტყვა დამთავრებული არ მქონდა, რომ კარებზე კაკუნი გაისმა. მამაჩემი მორჩილად შემოუძღვა მართლმადიდებლური პოლიციის წარმომადგენლებს და იქვე კუთხეში თავდახრილი დადგა. როცა კიბეებზე ჩავყავდი, უნგიაძის სიტყვები წამომეწია: ”წმინდა ინკვიზიცია მესიის მახვილია! იოანე ნათლისმცემლის მისია გვაკისრია! ჩვენ შევამზადებთ და განვწმენდთ საქართველოს მეორედ მოსვლამდე.”

მე დამაპატიმრეს.

Advertisements
  1. Prankster
    თებერვალი 11, 2010, 8:06 PM

    omg…

    გაგრძელება დაიდოს

  2. juzeppe
    თებერვალი 11, 2010, 8:15 PM

    :) იქნება მალე :) სავარაუდოდ ხვალ :)

  3. eka
    თებერვალი 11, 2010, 8:19 PM

    გაგრძელება დაიდოს

  4. თებერვალი 11, 2010, 8:25 PM

    ვაიჰ. :( :D

  5. თებერვალი 11, 2010, 9:01 PM

    ოჰოჰო!

  6. tavhead
    მარტი 5, 2010, 11:42 AM

    super! :D

  7. Riablo
    მაისი 9, 2010, 3:43 PM

    ვაი.

    სუბსკრიბე! :D

  8. მაისი 10, 2010, 10:52 AM

    აუ დანარჩენი ნაწილების სანახავად რაღაც პასვორდს მთხოვს და რა ვქნა? :(

  9. Riablo
    მაისი 10, 2010, 6:43 PM

    პასვორდს არ მოგვცემენ ნეტაი?

    ძლივს რაღაცა ნორმალური დაიწერა და ისიც ტალონებზეა ბლინ…

    • juzeppe
      მაისი 10, 2010, 7:39 PM

      რიაბლო, დიდი ბოდიში :) გარკვეული ობიექტური მიზეზების გამო დახუული მაქვს და მხოლოდა რამდენიმე მეგობარს აქვს პაროლი :)

      დასრულების შემდეგ ლიბ.ჯი-ზე გავაგზავნი და თუ დადებენ ლინკს მოგაწვდით :)

      • Riablo
        მაისი 11, 2010, 9:29 AM

        :)

        ოკ, ველოდებით სულმოუთქმელად.

  10. მაისი 10, 2010, 9:39 PM

    როგორ მოვიპოვო დანარჩენი ნაწილების წაკითხვის უფლება,ძალიან მინდა :(

  1. No trackbacks yet.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: