ჟურნალ-ისტი

მტვრის და გაჯის სუნიან, ბათქაშ ჩამოყრილ ოთახში რამდენიმე ჟურნალისტი ფუსფუსებდა. მასისთვის საყვარელი გაზეთი, რომელსაც არაფერი ჰქონდა საერთო ნამდვილ პრესასთან, ახალი სკანდალური ისტორიის გამოსაქვეყნებლად ემზადებოდა. ნაბახუსევზე მყოფი ჟურნალისტები თან მინერალურ წყალს სვამდნენ, თან წუწუნებდნენ და თანაც სიძულვილნარევი ენთუზიაზმით შრომობნენ. ჟურნალისტებიო ვთვქვი, მაგრამ არც ერთ მათგანს საერთო არ ჰქონდა ჟურნალისტიკასთან. სადარბაზოს უნივერსიტეტ დამთავრებულ სამი უწიგნური, წვერგაუპარსავი და ვინ იცის რამდენი დღის დაუბანელი სამი ახალგაზრდა წარმოადგენდა ამ გაზეთის ინტელექტუალურ რესურსს. ყველაზე განათლებული, ყველაზე ახალგარზდა იყო – “დათა თუთაშხია” წაეკითხა სტუდენტობის პერიოდში და უთქვამს, ”ამაზე მეტი წიგნის წაკითხვა რა საჭიროაო.” წიგნებს კინო-ფილმები ერჩივნა, ”ადნაჟდი ამერიკე” და ”ბრიგადა” მისი საყვარელი ფილმები იყო. ზოგადი განათლების მისაღებად ხანდახან ლექსიკონს და ყვითელ პრესაში დაბეჭდილ ენციკლოპერდიური ტიპის სტატიებს გადახედავდა ხოლმე. განათლება კი ეწადა, მაგრამ არც ნებისყოფა ჰყოფნიდა და არც ნიჭი; ბავშვობაში რომ ეტყოდნენ, ”დაჯექი, წიგნი წაიკითხეო,” უმალ უპასუხებდა, ”გულს ვერ ვუდებ, არ შემიძლია, ვიღლები და მეძინებაო.” ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე მამამისი მეგობრის რჩევით ჩააბარა, ხსნებეული მეგობარი იმ ”სადარბაზოს უნივერსიტეტის” რექტორი იყო და ადვილად მოაწყო, იმასაც დაჰპირდა, ”რომ დაამთავრებს სამსახურასაც ვუშოვი, ჩემი მეგობარი უშვებს გაზეთს, კარგი ხელფასი ექნება, კარგ წრეში მოხვდება და ეგებ ბედსაც ეწიოსო.”

წარმატებულ ჟურნალისტად ითვლებოდა, მისი სტატიები რედაქტორსაც მოსწონდა და ხშირად პრემიასაც აძლევდა. მკვითხველიც კმაყოფილი იყო, ”გულს ვიოხებთო” ამბობდნენ. მისი სტატიების სტილი ძირითადად დიდაქტიკური იყო; საოცარია მაგრამ წერის ნიჭი მართლაც ჰქონდა, ყოველშემთხვევაში საშუალო სტატისტიკური ”მარტო დათა თუთაშხია წაკითხულის” გულს სალბუნად ედებოდა მისი სტრიქონები. ხშირად სვამდა, მარა ლოთი არ იყო, ისე უბრალოდ ერთობოდა ხოლმე. მყრალი არაყი და ცუდი ”პახმელია” ერთგვარი საწვავი იყო მისი ტვინისთვის, სიძულვილს და ბრაზს აგენერირებდა ნამეტანი დიდი სისწრაფით; ჰოდა აბა მეტი რა იყო საჭირო კარგი ჟურნალიზმისთვის? სიძულვილი, ფრაზები თუთაშხიადან, კლავიატურაზე კაკუნით ემოციების გადმოტანა და ფილოლოგიური ფაკულტეტის დაუსწრებელის კურსდამთავრებული კორექტორი. სტატიების სათაურებსაც ისე არჩევდა მის მკითხველს პირველივე გვერდიდან სტაცებდა თვალს და ყურადღებას.

ის ადამიანები, რომელთაც მისი სტატიები არ მოსწონდათ და მას დაბოღმილ და დაკომპლექსებულ ახალგაზრდად მიიჩნევდნენ, გარკვეულწილად მართლები იყვნენ. ჩვენს გმირს ერთი მეტად დიდი საიდუმლო ჰქონდა ჩამარხული გულის სიღრმეში, რომელსაც გამალებით ებრძოდა. მის გარშემო მყოფი ადამიანები საერთოდ ვერ ხვდებოდნენ რა ტრიალებდა მის თავს; არა, ისე კი ნუ გაიგებთ თითქოს თავის ახლობლებსაც ცუდად ექცეოდა და თავს აბეზრებდა, უბრალოდ გულჩათხრობილი იყო, ხანდახან ბრაზობდა კიდეც რაღაც უაზრო მოვლენებთან დაკავშირებით, საერთო ჯამში კარგი ბიჭი იყო, ურთიერთობაში ბადალი არ ჰყავდა – ყოველშემთხვევაში მისი ახლობლების პარამეტრებით მაინც.

ლიტერატურული ხერხების ფარისევლური კასკადით თავს არ შეგაწყენთ და პირდაპირ გეტყვით, რომ ჩვენი გმირი ფარული გეი იყო. ამის დაფარვას აგრესიით ცდილობდა, რომელსაც არატრადიციული ორიენტაციის ხალხის მიმართ გამოხატავდა. როგორც უკვე მოგახსენეთ, მკითხველს უყვარდა მისი სტატიები, სადაც ხშირად იყო საუბარი ”პედერასტებზე,” მათ გარყვნილებაზე, არაადამიანობაზე და ა.შ. მაგრამ აბა რა იცოდა საბრალო მკითხველმა, რომ ახალგაზრდა ჟურნალისტი საკუთარ თავში ებრძოდა ამ ”ავადმოფობას” (ამ სიტყვასაც ხშირად იყენებდა ხოლმე ღმერთმანი…). როცა ტესტოსტერონი ტვინში აარტყავდა ხოლმე, ინტერნეტში დაძვრებოდა და სხვადასხვა სურათებით და მინი ვიდეოებით იკმაყოფილებდა სექსუალურ ლტოლვას. აი ამის მერე, ამ ერთგვარი დანაშაულის გამოსყიდვის მიზნით, ახალ სტატიას აცხობდა. იქ ეწერა ყველაფერი რისი თქმაც საკუთარი თავისთვის უნდოდა. რცხვენოდა თავისი ფარული ვნებების. როცა მარტო რჩებოდა თავის თავთან, გონებაში კიოდა: ”არა ეს რაღაც შეცდომაა!!! მე არ შეიძლება ვიყო პიდარასტი.” მაგრამ აბა ბუნებასთან რას გახდება ადამიანი.

მის სტატიებს მოუთმენლად ელოდნენ, მათში ნამდვილ ქართველობას და კაცობას ხედავდნენ, მაგრამ ეს სტატიები მხოლოდ იმის მანიშნებელი იყო, რომ მის დაწერამდე, ავტორმა გეი პორნოზე დაანძრია.

Advertisements
  1. piccolina
    დეკემბერი 11, 2009, 10:17 AM

    ეეეეეეეე
    ჯუზე ცოცხალია :ბის:

  2. დეკემბერი 11, 2009, 3:14 PM

    ეგრე რა! აბა რა არი რო დაიკარგე აქ? კარგია ჟურნალისტიკა, მარა შენი ჭეშმარიტი საქმე ხო ესაა მაინც? არა, საქმის დედაც, მამენტ, რაის საქმე? მთავარია მუღამი! :)

  3. giorgi
    თებერვალი 2, 2010, 5:12 PM

    adamianii yvelaferzee unda dafiqrdes,icii raa,saidan movedit da sait mivdivart,mezizgeba yvelaferii shezguduliik,mezizgeb yvela sazgvarii,ratoo vin kitxav svugac yles ro iman me mikontrolos ra gavaketoo da ra araa,yvelazee ubedurebaa isaa roo adamiaanis uflebebi irgvevaaa dzalian cudat chvenn dzvirfas samshobloshii,me patriotii var ,mara es imas ar nishnavs roo me sawameblat movedii am qveynat, araa bodishi

  4. თებერვალი 24, 2011, 12:51 AM

    au vin xar… kai xaar!!!

  1. No trackbacks yet.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: