აგერ ანინამაც იგივე დაწერა 

და მეც ასეთი შეკითხვა გამიჩნდა, იქნება მიპასუხოს ვინმემ? :)

მე რაზე ვყლევდები იცით? :დ

გოგოები ამბობენ რომ ნაძირებლთან ურთიერთობა ძალიან საინტერესოა და კაი ტიპები ძალიან ერთფეროვნები არიან და ა.შ.

ეს დედამოტყნული, ამ ნაძირლებთან ყოველთვის ერთი და იგივე მეორედება და რაღანაირად არიან მრავალფეროვნები, შეგიძლიათ გამაგებინოთ?

ჩემი ახალი აბსრუდ-მინიატურა :) ვუძღვნი მანქის, რომელსაც დღეს დაბადების დღე აქვს. I love you baby <3.

სკვერში, სკამზე მჯდარ ახალგაზრდას ორი ტიპი მიუახლოვდა, ჯერ მის შორიახლოს იტრიალეს, შემდეგ კი ყოყმან-ყოყმანით მიუახლოვდნენ: “შენ ხარ ობივანი?” კითხა ერთ-ერთმა და მის სახესთან დაიხარა. ობივანი არადამიანური სისწრაფით წამოიჭრა და ცნობისმოყვარე ახალგაზრდას ძლიერად ჰკრა ხელი.
“სახეზე არ შემომხედო, თორე აქვე აგკუწავ შე კრეტინო!”
“ბოდიში ბატონო ობივან. ჩვენ იმ საქმეზე ვართ თქვენ რომ დაგვირეკეთ.”
“სურათი გაქვთ?”
“აგერ.” მიწიდან ახლადწამომდგარმა ახალგაზრდამ ჯიბიდან ფოტო ამოიღო და მიაწოდა. “მე ჯორჯო ვარ.”
“არ მაინტერესებს!” მკაცრად მიუგო ობივანმა და ჯორჯოს გამოწვდილ ხელს ზედაც არ შეხედა.
“სად ცხოვრობს, რას საქმიანობს?”
“მუხიანელია, რეპერია. ნუ რეპერი რა ახლა, ჩვენს პონტში ვერ ქაჩავს, მარა თავისი ფანბეიზი ყავს. ჰოდა, უნდა დააგდო მოკლედ და ისტორიაში შეხვალ, როგორც პირველი რეპ განგსტერული გარჩევის მონაწილე” თვითკმაყოფილებით აღნიშნა მეორე ახალგაზრდამ, რომელიც ჯორჯო არ იყო.
“Yo! ეს არის ჯორჯო,
მე არ მინდა შენი მოჯო,
არ გიშველის აღარც ვუდუ,
არც ალაჰი და არც ბუდა,
შენს წასაყვანად,
ობივანი მოვიდა,
ჩვენი ძმა!”
“საღოლ ჩემი დედას შევეცი.” – აღფრთოვანდა არაჯორჯო და მეგობარს მუშტი გაუწოდა მისარტყმელად.
“და ის თქვენზე უფრო ყლე რეპერია?”
“კაროჩე, რო დააგდებ, ზედ აი ეს ტექსტი უნდა დაადო რა. მაილი ან ადნაკლასნიკი თუ გაქვს მომეცი და ტექსტს იქ გამოგიგზავნი, ამობეჭდე და დაადე რა.”
“are you fucking kidding me, right now?” – ობივანს ასეთი ჩვევა ქონდა, დრამატიზმის გამოსახატად ხშირად ხმარობდა ინგლისურ ფრაზებს, ეს ძირითადად ამერიკული TV შოუების გავლენა იყო, ემოციების გამოხატვა ავთენტურად მხოლოდ ასეთი გზით შეეძლო.
“ბოდიში, მაგრამ ინგლისური არ ვიცით ჩვენ.”
“კაი… დაიკიდე. თანხა?”
“რაც შეეხება თანხას… იცით, ჩვენ ბევრის საშუალება არ გვაქვს და იქნება მოვილაპარაკოთ რამენაირად. ტარიფები არ გაქვთ?”
აუტანელი სურვილი, რომელიც ამ ორი სირის ადგილზე მოკვლას გულისხმობდა, 10-მდე დათვლით გადალახა და დამშვიდებულმა მიუგო.
“რამდენი გიღირთ მაგ ადამიანის სიკვდილი, 20? 15? ნუ მინიმუმ 10.”
“ლარი?”
“ნუ იყოს ლარი.”
გახარებულმა არაჯორჯომ 10 ლარიანი ამოიღო ჯიბიდან და ობივანს გაბადრული სახით მიაწოდა.
“ბიჭო! მეკაიფებით თუ შიგ გაქვთ?”
შემცბარმა რეპერებმა ერთი ნაბიჯით უკან დაიხიეს.
“შიგ გაქვთ! Fuck… 10 ათასი მინდა.”
“მაგდენი არ გვაქვს.”
“რამდენი გაქვთ?”
“250 ლარი შეგვიძლია ახლა მოგცეთ დანარჩენი ნაწილ-ნაწილ.”
“განვადებით მოვკლა ანუ?”
“პლიუს სიმღერას ჩავწერთ თქვენზე, ჩვენს ახალ ალბომში.”
განრისხებულმა ობივანმა, რომელსაც საკუთარი პროფესიონალიზმი არ აძლევდა უფლებას ემოციები ხმამაღლა გამოეხატა, უკანა ჯიბისკენ წაიღო ხელი და ნელი, ნარნარი მოძრაობით იარაღი ამოიღო.
“ახლა აქედან გააჯვით, დროზე!” მსწრაფლ შემოტრიალდა და სკვერის შუაგულისკენ დაიწყო სვლა.
“შენთვითონ არ დაგვირეკე ბიჭო?” მოაძახა ჯორჯომ. “შენ არ იცი ვის გადაეკიდე, ვიპოვით ვინმე პროფესიონალს და შენც ზედ დაგაკლავს იმას.”
ობივანმა ღრმად ჩაისუნთქა, ჰოლივუდური ბრუნვით შემოტრიალდა რეპერებისკენ, იარაღი გადატენა და დაუმიზნა. განგსტერებმა ანაზდად მოკურცხლეს.

რამდენიმე დღის წინ ობივანი ერთ-ერთ ბარში იჯდა, სადაც მის უკან მაგიდაზე ეს ორი ტიპი დაჯდა. დიდი ხნის ლაყბობის შემდეგ მისი ყურადღება ერთი ფრაზით მიიქციეს: “რა გახდა ერთი კილერი, რო ეს დედამოტყნული საბოლოოდ დავაგდოთ?” ამის შემდეგ მთელი საღამო ისმენდა მათ საუბარს, ბოლოს ერთ-ერთმა ვიღაცას თავისი ნომერი ჩააწერინა, ობივანმაც დრო იხელთა, ნომერი თვითონაც ჩაიწერა და იმავე საღამოს დაფარული ნომრიდან დაურეკა პოტენციურ კლიენტს.
მოლაპარაკება რომ ნორმალურად წასულიყო, ეს, ობივანის პირველი საქმე იქნებოდა. ის 14 წლიდან ოცნებობდა პროფესიონალ კილერობაზე, მაშინ მამამის მიადგა და სთხოვა, რომელიმე ნაცნობი კილერისთვის შეგირდად მიებარებინა, მამა შეჰპირდა, რომ ამას აუცილებლად გააკეთებდა, მაგრამ პირობა არ შეასრულა.
“ამდენი წლის ლოდინი და ვიღაც ყლეებს გადავეყარე.” ამ ფიქრებში იყო ობივანი, როდესაც ბაღის მეორე მხირდან ვიღაც მამაკაცის ღრიალი მოესმა. ნელი ნაბიჯებით გაუყვა მისკენ მიმავალ ბილიკს და მოსასმენად კარგ მანძილზე როდესაც მიუახლოვდა იქ გაჩერდა.
“დედას მოვუტყნავ ბიჭო! მე არ ვიყო…” და აქ საკმაოდ ცნობილი პოლიტიკოსის გვარი და სახელი გაისმა, “თუ მაგ ნაბოზარს ნაწლავები არ ვაყრევინო. მაგან ნახოს პროსტა. მიეცი ჩემი ნომერი და დამირეკოს და ბოდიში მომიხადოს, თორე დედას მოვუტყნავ იცოდე… ხო, ეს ნომერი 899…” და აქ გაისმა მისი ნომერი. ობივანმა კიდევ ერთხელ იხელთა დრო და ცნობილი პოლიტიკოსის ნომერი ჩაიწერა.
“კიდევ ერთხელ ვცდი ამის დედაც მოვტყან.” და გადაწყვიტა ხვალ საღამოს 6-დან 7-მდე დაერეკა მასთან, რადგან დილას ალბათ “პახმელიაზე” იქნებოდა, ხოლო გვიან საღამოს – დასალევად.

***
“მოგიხადათ ბოდიში?”
“ვინ ხართ?”
“კეთილი ნების ელჩი.” – რაა? შიგ ხო არ მაქვს? გაიფიქრა ობვანმა.
“იმან დაგარეკინათ?”
“არა! გავიგე რომ პრობლემა გაქვთ და მის მოგვარებაში მინდა დაგეხმაროთ.”
“როგორ?”
“სამუდამოდ მოგიგვარებთ ამ პრობლემას. ხვდებით ალბათ.”
“დიახ.”
თუ დაინტერესდებით დღეს გელოდებით, იმ სკვერში, რომელშიც გუშინ იგინებოდით.”
“ვერ გენდობით. მე რა ვიცი ვინ ხართ?”
“აბა ტელეფონზე გეკონტაქტოთ?”
“ხო.”
“იქნება ისმინება?”
“არ ისმინება. ჩემი ექო არ მესმის და რა ვიცი.”
“ჰო, არ ვიცი, თქვენი პრობლემაა. მაგრამ თანხის გადაცემაზე როცა მიდგება საქმე მაინც მოგიწევთ ჩემთან შეხვედრა.”
“სკაიპით რომ გვეკონტაქტა?”
“შეიძლება. მითხარით თქვენი ID”
და აქ ცნობილი პოლიტიკოსის skype ID გაისმა ტელეფონში.
“Obi1_PWNZ wants to add you on skype.”

“კამერას ჩართავ?”
“კი, მაგრამ სახეს ვერ დაგანახებ.”
“მაშინ ვერც მე დაგანახებ.”
“ჰო, მარა მე ხო უკვე ვიცი ვინც ხართ.”
“მერე რა, მაინც დისკომფორტია. თანაც არათანაბარი პირობებია.”
“რა რამბლერ.რუ-ზე მოღვაწე ფარული გეისავით მეპალარაკება ეს ყლე.” – გაიფიქრა ობივანმა. “კარგი დავიკიდოთ. მოკლედ, 25 ათასი მინდა და თქვენი პრობლემა სამუდამოდ გაქრება, თან ისე, რომ ვერავინ ეჭვს ვერ მოიტანს თქვენზე.”
“ძვირია!”
“იაფად სხვა იპოვეთ. აბა კარგად.”
“მოიცა! კარგი. 20-ს მოგცემ და მოვრჩეთ ბაზარს.”
“კარგი, სამ დღეში მოგწერთ და გეტყვით დეტალებს, რას და როგორ ვაპირებ. მანამდე გამოვიკვლევ ყველაფერს.”
“კარგი აბა.”
“დროებით.”

მომდევნო სამი დღის განმავლობაში ობივანი ცნობილი პოლიტიკოსის მტერს კუდში დასდევდა, სახლიდან – სამსახურამდე, სამსახურიდან – რესტორნამდე ან საყვარლის სახლამდე და ა.შ. მან კარგად იცოდა, რომ 3 დღე არ იყო საკმარისი ადამიანის ყოველდღიური ჩვევების და მარშრუტების შესასწავლად, მაგრამ იმდენად მალე უნდოდა თავისი პირველი საქმის ბოლომდე მიყვანა, რომ გადაწყვიტა მის ხელთ არსებული ინფორმაციას დასჯერებოდა.

Obi1_PWNZ is now online
“მოკლედ, ყველაფერი მზადაა, მხოლოდ თანხა დარჩა გადასახდელი. ნახევარი ახლა მინდა და ნახევარი მერე.”
“აღარ მინდა.”
“რა?”
“მოგვარდა უკვე პრობლემა და ამიტომ შენი დახმარება აღარ მესაჭიროება.”
“რანაირად მოგვარდა, დღეს ვნახე, ცოცხალი იყო.”
“ვიცი. ორი საათის წინ ვიყავით საპატრიარქოში, მის უწმინდესობასთან და შეგვარიგა. მოკლედ, როგორ შეიძლება ახლა მაგის მოკლვა. შენ ვიღაცა ეშმაკის მოგზავნილი ხარ, ჯერ მკვლელი, რომელმაც შემაცდინე და მერე ეს ობივანი, რა სახელია საერთოდ? მასონური კულტურის გავლენაა ხო?”
“are you fucking kidding me, right now?”
“არ ვიცი მე ეგ ენა.”
“აბა ის 1000 ამერიკელი ტყუილად ჩამოათრიეთ?”
“მე არ ჩამომითრევია.”
“ჰო კაი.”
This user doesn’t want to share his personal info with you.

ობივანი ოთახში ბოლთას სცემდა და თავბედს იწყევლიდა, ასეთ კრეტინულ ქვეყანაში დაბადების გამო, რომელსაც იმდენი ძალუძს, რომ ადამიანს პროფესიონალი მკვლელის კარიერაც კი დაუნგრიოს.
ანაზდად კარებზე კაკუნის გაისმა.
“ობივან, დედა, პოლიციაა, შენ გკითხულობენ.”
“fuck!” გაიფიქრა ობივანმა.
“fuck yeah!” გაიფიქრა დეტექტივმა.

“თქვენ იცით რაში გედებათ ბრალი?”
“არა.”
“შეკვეთილ მკვლელობებში.”
“რომელში?”
“აი, მუხიანელი რეპერის და ცნობილი პოლიტიკოსის მტრის.”
“ჰო, მაგრამ მე ხო არც ერთი მომიკლავს?”
“მცდელობა ხომ იყო, ანუ საქმის აღების?”
“ჰო, მაგრამ დანაშაული სახეზე არ არის, ბატონო პოლიციელო.”
“როგორ არ არის.”
“იქნებ, მე არც ვაპირებდი იმათ მოკვლას და უბრალოდ ფულის დახევა მინდოდა გოიმებზე?”
“მაშინ თაღლითობისათვის გაგასმართლებთ. მაგრამ შენ თვითონ აირჩიე რა გინდა, აფერისტობაზე დაჯდე თუ კილერობაზე, რომელი უფრო მოგიტანს სახელს?”
“Are you fucking kidding me, right now?”
“nope.” დახვეწილი ინგლისურით მიუგო დეტექტივმა და ობივანის უჯრიდან ამოღებული მაყუჩიანი პისტოლეტი შეათამაშა ჰაერში.

ამბობენ, ყველა ადამიანის აქვს რაღაც მისია. რა უნდა ქნა როდესაც არ გაქვს? უნდა იპოვო, შეიქმნა და შეუდგე შესრულებას. სათქმელად ადვილია, პრინციპში გასაკეთებლადაც. პირველი დავალება, რომელიც ადამიანს ეძლევა არის, მიხვდეს რომ დამოუკიდებელია და მხოლოდ მას შეუძლია საკუთარი მისიის და მიზნების განსაზღვრა და ასრულებისკენ სწრაფვა. მაგრამ რა უნდა ქნას ადამიანმა თუ ის თავის თავს ვერ პოულობს, ხოლო ძიებამ კი ძალიან დაღალა?

ჩემი პაციენტი ახაგაზრდა მამაკაცია, უკვე მეხუთე თვეა ჩემთან დადის. თავისი ყოფილი მეგობრების დაჟინებული მოთხოვნის გამო მოვიდა. ჩემს კარიერაში ყველაზე საინტერესო საქმეა და უნდა გამოვტყდე ყველაზე წარუმატებელიც. ის თვლის რომ თავის ადგილს და მისიას ვერ მიაგნო. როგორც თვითონ ამბობს, ბედნიერი არასოდეს ყოფილა, ბევრჯერ ჩაუქნევია ხელი და ბევრჯერაც უცდია ბრძოლის განახლება. რამდენიმე თვის წინ თვითმკვლელობაც სცადა. რაღაც საოცარი მეთოდი მოიგონა. შემთხვევამდე 3 დღით ადრე იყო ჩემთან, ზუსტად 3 დღის გავდივარ ქალაქიდანო, კარგი-მეთქი. მესამე დღეს დამირეკა.
“შეგიძლია ჩემთან ამოხვიდე?”
“ჰო იცი რომ არ შეიძლება?”
“თავის მოკვლა ვცადე!”
სახლში რომ შევედი სამზარეულოს იატაკზე იჯდა, დაზიანებული არაფერი ქონდა, არც სისხლის კვალი იყო, არც იარაღი ეგდო სადმე და არც თოკი შემიმჩნევია, არც წამლის ფლაკონი და ტაბლეტები ეყარა.
“რა მოხდა?”
“დეჰიდრაცია”

დეჰიდრაცია, ანუ წყლისგან დაცლა, ჩვენს შემთხვევაში ადამიანის სხეულისა, ყველაზე საშინელი სიკვდლია. შეგრძნება დაახლოებით ისეთია, როგორც დილის ხუთ საათზე, პახმელიაზე გაღვიძებულ ადამიანს აქვს, “სუშნიაკი,” შეწებებული ნერწყვი, რომელიც გულს გირევს. თუმცა, დეჰიდრაციის კარგი ფორმებიც არსებობს, მაგალითად მარიხუანა. მეცნიერულ-ბიოლოგიურ დონეზე კაცმა არ იცის როგორ არის, მაგრამ შეგრძნებებით თუ ვიმსჯელებთ რაღაც მსგავსი უნდა ხდებოდეს. ორგანიზმი შრება, ოდნავ ბუჟდება და ცოტა ძლიერი კანაბიონიდი თუ არის შეიძლება სიცილისას ან მუსიკის სმენისას ასტრალშიც გადაგაგდოს.
დეჰიდრაცია, თვითმკვლელობის ყველაზე კარგი ხერხია, ნელი და მტკივნეული, მაგრამ მაინც კარგი. თუ ბოლო წამს გადაიფიქრებ ერთი ჭიქა წყალი გადაგარჩენს. 3 დღე საკმარისია დასაფიქრებლად და გადაწყვეტლების შესაცვლელად. რამდენიმე უკან დასახევი გზაც შეგიძლია დაიტოვო.
ყველა ნაცნობი გააფრთხილა, 3 დღით ქალაქიდან გავიდვარო, ოღონდ მარტო 3 დღით, ზუსტად 3 დღეში აქ ვარო, ერთ დღესაც არ გადავაცილებო. თითოეულს ასე უმეორებდა, ძალიან უნდოდა, რომ 3 დღის მერე ვინმეს ეპოვნა და არ აყროლებულიყო. მთელი გრძნობით და საეჭვო ტონით უსვამდა ხაზს ამ ზუსტ სამ დღეს. რამდენიმესთან მიზანსაც მიაღწია და დააეჭვა, მართალია იმათ არაფერი უკითხავთ, მაგრამ ერთი კი გაიფიქრეს, სამი დღის მერე აუცილებლად ავალო. ზოგმა იფიქრა შეიძლება მოსაწევზე მიდისო, ან რამე კაი საქმეს ეწია და სურპრიზად უნდა ყველაფრის გამხელაო. ერთი-ორი ისეთიც აღმოჩნდა გასაღების დატოვება რომ სთხოვეს, ცარიელი ბაითის ამბავში. არ მისცა – იპროჭა. ზოგმაც უბრალოდ დაიკიდა, მაინც თვეში ერთხელ ვურეკავთ და დიდი ამბავი თუ 3 დღით სადმე მიდისო.
კორპუსის სარდაფის გასაღები მეზობელს გამოართვა, წყალი უნდა გადავკეტოო, 3 დღით მივდივარ, ზუსტად სამი დღით, შეიძლება რამე მოხდეს, წყალმა გაჟონოს და ვინმეს ჩაუვიდეს, მერე რა ვქნაო?
არადა რა კარგი ბიჭია, მეზობლების თვალში, ამ წამიდან – თადარიგიანი, პასუხისმგებლობის მქონე,ზრდილობიანი.
ონკანებიდან მილში ჩარჩენილი წყალი გამოწოვა. ხშირად უქნია ასე, ბაშვობაში, როცა წყალი არ მოდიოდა, პარკებშიც შეფუთა – თავის დაზღვევის მიზნით.

“ამბობენ თვითმკვლელობა მხოლოდ სუსტ ადამიანებს შეუძლიათო, არაა მართალი. აი, მე ვერ შევძელი. არ ვარ საკმარისად ძლიერი, ჯერ-ჯერობით. წერტილი დასმა ყველაზე რთულია – მითუმეტეს მაშინ, როცა უკან დასახევი გზა არ არსებობს. თუმცა, თვითმკვლელებს ალბათ იმაში ადანაშაულებენ, რომ ისინი ნებდებიან, ბრძოლის ველიდან გარბიან. თუ ცხოვრება ბრძოლის ველია, ხოლო ისინი ვერ იმარჯვებენ, ვერ იბრძვიან, მარცხდებიან და ჩიხში შედიან, ეს თქვენი ბრალია – გამარჯვებულების. შესაბამისად, ისინი თავს კი არ იკლავენ, თქვენ კლავთ მათ.
აი შენ!
რამდენჯერ გაგიხედავს ადამიანისკენ ამრეზით?
რამდეჯერ დაგიცინია?
რამდეჯერ არ გიყიდია ხატი მათხოვარი ბავშვისგან? ან რამდენჯერ დაინტერესებულხარ რატომ მათხოვრობს?
რატომ დარბის ფეხშიშველი შუა იანვარში?
რამდენჯერ უარგიყვია ადამიანი, რომელიც ბედნიერებას მხოლოდ ადამიანებთან ურთიერთობაში ეძებს?
არც მე ვარ ამ მხრივ უცოდველი. საშინელებები მიკეთებია. იყო ერთი ადამიანი, ჩვეულებრივი ტიპი, მართალია ცოტა სასოწარკვეთილი იყო და გამალებით ეძებდა სამეგობროდ ადამიანებს – სწორედ ეს აფრთხობდა მის გარშემომყოფებს ალბათ. მაგრამ ვინ არ ყოფილა სასოწარკვეთილი? ზედაც არ ვუყურებდით. ვაშაყირებდით. მის ჯინაზე რამდენჯერმე Facebook-ზეც დავასტატუსე: ‘აი, ახლა ვზივარ მეგობრებთან ერთად და ვერთობი.’ მაშინ მეგონა, რომ გამარჯვებული ვიყავი, ან კიდე უბრალოდ ამ გზაზე ვიდექი, წარმატებით ვუტევდი სუსტებს და ბოლო ლურსმანს ვაჭედებდი კუბოზე.
მე თუ მკითხავ, თვითმკვლელები ორ კატეგორიად უნდა დავყოთ:
1. სუსტები, რომლებმაც ვერ გაუძლეს ძლიერთა ზეწოლას და ადამიანური სოლიდარობის მაგივრად პანღური მიიღეს.
და
2. ისინი ვისაც ყლეზე კიდიხართ გამაჯრვებულები და ძლიერები. ვინც დაიღალა თქვენი ყურებით და ყელში აქვს ყველაფერი. ისე… ამ შემთხვევაში თავს კი არ უნდა ვიკლავდეთ, თქვენ უნდა გხოცავდეთ უმოწყალოდ! ჰო, ალბათ სწორედ ასე იბადებიან ტერორისტები, სერიული მკვლელები, მაფიოზები…”

მისი აღწერა ერთი სიტყვით შეიძლება – დრამატული. ძალიან კარგი იქნებოდა მსახიობი რომ იყოს, მისთვის ნამდვილი შვება იქნებოდა. ითამაშებდა ფილმებში და მერე მხოლოდ ამ ფილმებს უყურებდა. დატკბებოდა საკუთარი თავით, რომელიც ალტერნატიულ, ეკრანს იქითა, რეალობაში ცხოვრობს, როცა ის ძალიან უყვართ ან ეზიზღებათ, როცა მის ნაკვალევზე ყვავილები იფურჩქნება ან ქვა ქვაზე არ რჩება, როცა მის თვალებში ჩამავალი მზის ნარიჯი ირეკლება ან გადაბუგული ქალაქის სიშავე, როცა ხელში საყვარელი ადამიანი უკვდება და ცხარე ცრემლებით დასტირის ან როცა უმოწყალოდ კლავს ვინმე უღირსს ან ღირესულს. როცა მისი გრძნობები მუსიკით გამოიხატება ან ოპერატორის კარგი ნამუშევრით – მსხვილად აღებული კარდი მის რომელიმე მიმიკაზე. როცა ის აყალბებს გრძნობებს, მაგრამ ეს ოსტატურად გამოსდის, რადგან ყოველთვის უნდოდა ეს ეგრძნო, მაგრამ საშუალებას არ აძლევდნენ ან თვითონ იბოჭავდა თავს. თვითონაც უნდა.
და ამის მერე დავასკვენი რატომ არიან ფსიქოლოგები ძირითადად HR-ები, ისინი ადამიანებს საკუთარი სავარძლის და როლის პოვნაში ეხმარებიან. მართალია, ზოგი კორპორატიული ინტერესებიდან გამოდის ხშირად და მონდომებულ ადამიანს უარს ეუბნება, ძიების გზას უხშობს და უკან აბრუნებს დეპრესიის მორევში, სადაც მერკანტილური და საყოფაცხოვრებო პრობლემები ახრჩობს სულიდან გამომავალ საცეცებს.
აქვე იმასაც ვასკვნი, რომ მატრიცული თერაპია ყველაზე კარგია – ვაჩოვსკების მატრიცას ვგულისხმობ. ყველა ასეთ ადამიანს საკუთარი სერვერი უნდა ქონდეს, ზედ მათთვის საინტერესო სამყარო უნდა აიტვირთოს, სადაც არასოდეს მოკვდებიან. თავს მოიკლავენ, ომში იბრძოლებენ და დაეცემიან, წყალში დაიხრჩობიან და მერე ისევ აღსდგებიან. სიკვდილიც ემახსოვრებათ – ემოციები რომ შეინარჩუნონ. ბოლოს ან მობეზრდებათ და მიაგნებენ ემოციურ და სულიერ საწყისებს ან გააგრძელებენ ცხოვრებას ამ ვირტუალურ სამყაროში, სანამ მათი სხეული წვეთოვნებზე იქნება შეერთებული და გამარჯვებულთა სამყარო თავდაყირა გადავა მათ გარშემო. ყოველივე ამის შემდეგ მგონია, რომ მორფეუსი ძალიან ცუდი ტიპი იყო. იგი რომ მატრიცის ალტერნატიული ვერიის შემქნელ ყოფილიყო და ყველასთვის ინდივიდუალური პროგრამა შეეთავაზებინა გაცილებით კარგი იქნებოდა. მერე კი იმასაც ვასკვნი, რომ ძალიან მშურს გიჟების – შიზოფრენიკების ანუ… ხალხმა რომელმაც საკუთარი ტვინი აქცია მატრიცულ სერვერად და ჩაიტვირთა კომფორტული სამყარო – თავი გაითავისუფლა.

ჩვენი სეანსები ფიქციის გენერირებას ეყრდნობა. მე ვჯდები სავარძელში, კომფორტულად და ვაძლევ მას უფლებას საკუთარი თავი ტვინის და სულის ყველაზე მიკარგულ კუნჭულებში გადააგდოს. დახვეწოს ტექნიკა, წარმოიდგინოს ყველაფერი რაც მის გარშემოა, შეეხოს, იგემოს, მუსიკაც გააჟღეროს როცა ის საჭიროა, თავი მოიკლას, სხვაც მოკლას, ეძებოს, იპოვოს ან უბრალოდ იჯდეს მარტო, სადმე ოთახში, ან ზღვის პირას, ევერესტის წვერზე ან უღრან ტყეში, მდინარესთან ან უდაბნოში და იყოს ბედნიერი იმ სიმარტივით, რომელსაც ეძებს მაგრამ ვერ პოულობს, რადგან გამარჯვებულები გონებას ურევენ, კონცენტრაციას აკარგვინებენ.

“თვითმკველობაც ხელოვნებაა – მასაც ნიჭი უნდა და დადგმა. მიზნებიც კარგი უნდა იყოს, ეგოიზმის ნამდვილი ზემი! ფიესტა! და არა 14 წლის ემო ბავშვის იდიოტური დეპრესია, რომელიც მშობლის მიერ მზიურში ლოთობის აკრძალვის გამო იწყება. ეგოისტები ძალიან ძლიერი ადამიანები არიან. ხე, რომელსაც აქვს უნარი ფესვები თავად მოიჭრას და ამოიძირკვოს და მაინც ცოცხალი იყოს, ძალიან მაგარია. და მე საერთოდ არ მესმის რატომ არის ეგოიზმი ცუდი – თუნდაც ამ სიტყვის დეფინიცია. ეგო, ხომ შინაგანი მეა? ის რაც შენ გინდა, რასაც შენი ემოციური საწყისი გთხოვს და რატომ არის ამ საწყისისკენ სვლა ცუდი? პირიქით, ეს სიძლიერეა. წარმოიდგინე, რა ძლიერია ადამიანი, რომელსაც საკუთარი თავის გარდა არაფერი ადარდებს, რომელმაც შეძლო გაეთავისუფლებინა თავი ცივილიზაციის ნაშენები მორალური პრინციპებისგან. რომელმაც უარყო სიყვარული, რომელიც თავსთავად ყალბია და ისევე როგორც ყველა გრძნობა ადამიანის ლაგამის როლს ასრულებს?

ქარიან ამინდში ორპირი, ღია ფანჯრები, მოფრიალე ფარდები, თაროებიდან ჩამოცვენილი ჭურჭლის ლეწვის ხმა. მუსიკა, რომელიმე მშვიდი და ამავდროულად სასტიკი სიმფონია, ჰარმონიული მელოდია, რომელშიც ერთმანეთს სიკეთე და ბოროტება ერწყმის და სამყაროს სიმეტრიას აფრქვევს. საღამო ხანია, მზე თითქმის ჩასულია, ცა ნაცრისფერია, ჰორიზონტზე ვადისფერი და ყვითელი ღრუბლები მოსჩანს. ოთახში ვდგავარ და ხელებს ვშლი, ჰაერის ძლიერი ნაკადი სახეში მეცემა და მე ხარბად ვისუნთქავ. ვიცი რომ ეს ბოლო ჩასუნთქვაა, მაგრამ არ ვნანობ. მე უკვე ვგრძნობ და ვიცი რას გრძნობდა ქრისტე როცა ამ პოზაში ეგებებოდა სიკვდილს. უკვე ვგრძნობ რომ მივაღწიე სრულყოფილებას საკუთარ საწყისში, ცარიელი ვარ, არ მადარდებს როგორ დამასაფლავებენ, ვინ დამიტირებს, ვინ დაინანებს, ვინ იოხრებს და ვის გაუხარდება. მე ცინიკურად დავცინი კორპორატიულ ნაბიჭვრებს და თანამდებობის პირებს, რომლებსაც ჰგონიათ, რომ ჩემნაირ სულიერ მდგომარეობაში არიან, როცა იპარავენ, კლავენ და ჰგონიათ, რომ სრულყოფილება მერკანტილური და მატერიალური მიზნების დაცვაა. სწორედ ამ დროს, პიროვნული სრულყოფის ზენიტში, ნელი მოძრაობით – ისე რომ სურათის სულიერი ჰარმონია არ დარიღვეს იარაღს ვიღებ ქამრიდან, ნელ-ნელა მიმაქვს საფეთქელთან, კამყოფილებით ვიღიმი და ნელა ვუშვებ სასხლეტს. ყველაზე სასიამოვნოა გრძნობა, როდესაც ტვინი ძალიან სწრაფად აანალიზებს ყველაფერს და განვლილ ცხოვრებას სიზმარზე უფრო სწრაფად, არა 8 წამში, არამედ წამის მემლიონედში გაივლის და კიდევ ერთხელ საბოლოოდ იპყრობს შინაგანი საწყისების მწვერვალებს.

დასანანი მხოლოდ ისაა, რომ ამ სილამაზეს გვერდიდან ვერ შევხედავ. მაგრამ თუ სამოთხე მართლა არსებობს, მე მინდა ის იყოს ერთი წამი, რომელშიც უკუნითი უკუნისამდე ვიცხოვრებ და დავტკბები იმ მომენტით, როცა ყველაზე ძლიერი ვიყავი და ყველაზე ბედნიერი.”

ბედნიერება – ნიჭია და მხოლოდ ნიჭერ ადამიან შეუძლია თავი მოიკლას. არა ფიზიკურად, არამედ მორალურად. დახატოს აბსტრაქტული სულიერ სამყარო და ჯერ კიდევ სველ საღებავებს ჩაეხუტოს, სახის ნაკვთებით აზილოს და რამდენიმე წამით ან წუთით შეერწყას საკუთარ სულს. რეალობას კი არ გაექცეს, თვითონ შექმნას, ზემოდან დაგვხედოს ადამიანებს, რომელთაც გვადარდებს საზოგადოებრივი მდგომარეობა, ხელფასი, ოჯახი – რომელიც ყველა სიბოროტის საწყისია, რადგან სწორედ ოჯახის გამო შეიძლება შედგეს ადამიანი ეგოიზმისა და სრულყოფილების ყალბ გზაზე. დაგვცინოს ცრუ წინასწარმეტყველთა მიმდევრებს, ხოლო თვითონ იპოვოს ღმერთი, რომელიც ჩვენშია და არაფერი აქვს საერთო მირონმდინარე ხატების მატერიალისტურ რწმენასთან.

ჩემი პაციენტი ამაღლდა. ამბობენ ცაში ავიდა ქრისტესავითო, ზოგიც ამბობს მსოფლიოს ფეხით შემოსავლელად წავიდაო, ზოგიც ამბობს თავი მოიკლაო, იმასაც ამობობენ ბერად აღიკვეცაო. მე კი ვიცი, რომ ის აფეთქდა და ახალი სამყარო შექმნა, ბევრი გალაქტიკებით, ვარსკვლავებით, პლანეტებით, რომლებზეც ბედნიერი ცივილიზაციები ცხოვრობენ და თუ ოდესღაც ღმერთი განკაცდა, ეს, პირიქით – გაღმერთდა.

და მაშ! პირველად იყო მკვლელობა.
და ეს მკვლელობა იყო თვით.

ერთ პატიოსან ფიზიკოსს ვიცნობდი. ვიღაც ხეპრესთან ერთად მოძრაობდა, ისიც და მისი ცოლიც. ჩვენს სოფელში ქონდათ სახლი. მაშინ პატარა ვიყავი და მონაჭორებით ბევი მესმოდა და ბევრიც მჯეროდა, და ბევრიც ალბათ სიმართლე იყო.
მრავალშვილიანი მამა იყო, ფული ესესხა ამ ხეპრეს. ვეღარ დაუბრუნა. არ გაუმართლა. ვალის დაბრუნების დრო რომ დადგა ეს ხეპრე ჯერ ბინაში ჩაუსახლდა, მერე სოფელშიც მოდიოდა ამასთან ერთად დასავენებლად და თავისი ოჯახიც მოჰყავდა.
მისი შვილი არ მევასებოდა, ამიტომ ერთხელ ძალიან მაგრად გავძუყნე.
მამა დამაყენა.
მოვიდა ხეპრე და 12 წლის ბავშვს საქმის გარჩევა დამიწყო.
მის ხეპრულ რეპლიკებზე გულიანად გამეცინა. ეწყინა. “თავს მოგაჭრი ბიჭოო! როგორ ბედავ ჩემზე გაცინებასო.”
მეწყინა.
გადავწყვიტე მამაჩემისთვის მეთქვა.
აი, ეგ კი კარგად გამოსდის მამაჩემს, ოჯახის დაცვა.
მთებს გადადგამს ჩვენი გულისთვის – ერთია ბიზნესი არ გამოსდის თორე, ისე იცოცხლე!
დედაჩემმა მთხოვა არ უთხრაო. გავა და იჩხუბებსო, სირცხვილია ხალხი რას იტყვისო, ან მერე იმან პოლიცია რომ მოიყვანოს რა ვქნათო.
არ ვუთხარი.
შემდგომი ესკალაციის თავიდან ასაცილებლად არც “ხეპროვიჩი” მიცემია იმ დიალოგის მერე.
ერთ საღამოს ბიჭები ღელეში ვთევზაობდით გოდორით. ქალაქელი კი ვარ, მაგრამ ჯილეში ძრომიალი კარგად გამომდის.
ყვირილი მოგვესმა. საცოდავი და პატიოსანი ფიზიკოსის სახლში ხეპრე ყვიროდა.
ეზოდან ავიპარეთ და ფანჯარასთან ავიტუზეთ.
აგინებდა, ხანდახან ურტყამდა.
არადა რა უნდა ქნას ამ კაცმა? საიდან უნდა მოუტანოს ფული?
ამ ფიზიკოსის ცოლი ფეხმძიმედ იყო. სოფელში ამობდნენ ხეპრემ ვალში გამოართვა ცოლიო. ისე, იმ ქალს სახეზე უბედურება და შეწუხება არასოდეს ეწერა, მისი ქმრისგან განსხვავებით. მოსწონდა ალბათ.

გუშინ “ჯაყოს ხიზნები” წავიკითხე და უცებ ეს ისტორია ამომიტივტივდა თავში.
და მიხარია, რო მამაჩემი არც ხეპრეა და არც ჯაყო.
მერე რა რომ მილიონერი არ არის, სამაგიეროდ მშვიდად სძინავს და ცოდვა არ ადევს.

(ქუჩაში დგას ბირჟა. მათ უახლოვდება ყოვლად გაურკვეველი წამომავლობის ადამიანი – სახელად ილია. აქ კადრი გაი რიჩულად ჩერდება და ეწერება – ილია).

ილია:გამარჯობა მეგობრებო!
ბირჟა: გაგიმარჯოს ძმაო!
ილია: თქვენ იცით, რომ ირანში ჰომოსექსუალებს სიკვდილით სჯიან? საჯაროდ ახრჩობენ, ამწეებზე კიდებენ. აი ერაყში კი საერთოდ გაუგონარი მეთოდი აქვთ, ჰომოსექსუალს იჭერენ, ანალურ ხვრელში წებოს უსხამენ, როცა ეს წებო გაშრება მას კუჭის გამხსნელ წამალს ასმევენ და ნელ-ნელა ტანჯვით კლავენ. ჰიტლერმა, მაშასადამე, საკონცეტრაციო ბანაკებში გაამწესა გეები და იქ ამოხოცა, ხოლო საბჭოეთში და პოსტ საბჭოეთში ჰომოსექსუალობა სისხლის სამართლის დანაშაულად ითვლებოდა 90-იან წლებამდე.
ბირჟავიკი 1: მერე?
ილია: ახლა მე მაინტერესებს რომლები ემხრობით ამას და რომლები არა. ნუ ამ ყველაფერს რაც მოგიყევით. ჰოდა ვინც ემხრობით ისინი მარცხნივ დადექით, ხოლო ვინც არ ემხრობით მარჯვნივ.
(ორნი დგებიან მარჯვნივ და დანარჩენები მარცხნივ – ასე 5 კაცი).
(ილია მიდის იმ ორთან, რომლებიც მარჯვნივ დადგნენ. ამ დროს სამივე იჩითებიან სადღაც სცენაზე, ილიას უჭირავს მიკროფონი და საზოგადოებას ამ ორ ადამიანს წარუდგენს).
ილია: აი მეგობრებო, ქართული ბირჟავიკული ლიბერალიზმისა და პროგრესის წარმომადგენლები.
(სცენა და დარბაზი არის გეი კაბარე-კლუბი, მაგიდებთან მსხდარი გეები ფეხზე დგებიან და მიდის ოვაციები და ტაში. შემდგე სამივე ისევ რეალურ ადგილას ბრუნდებიან, ანუ ქუჩაში ბირჟაზე).
(ილია უბრუნდება იმ დანარჩენ ხუთს).
(ილია და ეს ხუთი კაცი აღმოჩნდებიან სადღაც ტრიალ მინდორში, ილია – გამოწყობილი როგორც დონ კიხოტი, ზის ხის ცხენზე და უჭირავს რაინდის შუბი. იმ ხუთ ბირჟავიკს უკან წისქვილის ”პროპელერი” უკეთიათ. ილია ჩამოდის ცხენიდან, შუბს ძირს აგდებს და ხრანტით აფურხებს მიწაზე. შემდეგ ბირჟავიკებს უბრუნდება).
ილია: თქვენი ჰომოფობი დედებს შევეცი მე!

(ვიღაცა ბოთლში ჩაყრილ მარიხუანას უკიდებს ცეცხლს. ოთხში სამი ბიჭი ზის. ერთია ილია, მეორე აკაკი, მესამე ვაჟა).
(ილიას სახე აქვს დალურჯებული).
აკაკი: იმ ორმაც დაგცხო? (იღიმის) (აქ კადრი გაი რიჩულად ჩერდება და ეწერება – აკაკი).
ილია: ჰო (ბოთლიდან ნაფაზს არტყამს).
აკაკი: მაშინ გამოდის რომ არ ყოფილან ლიბერალ-პროგრესისტები.
ილია: რატო კაცო? ეგენი ლიბერალები არიან გეების მიმართ, ძმაკაცის დედის შემგინებლების მიმართ კი არა.
ვაჟა: ეგ კი არა და მაგარი ამბავი გითხრათ. (აქ კადრი გაი რიჩულად ჩერდება და ეწერება – ვაჟა) მოკლედ მუშაობა დავიწყე ერთ ჟურნალში რა. რომელსაც გამოსცემს, ცოტა ისეთი სასტავი, აი ოდიოზური ლიბერალ-პროგრესისტები; ჩვენში რომ მასონებს უწოდებენ. ჰოდა, (ნაფაზს ურტყამს) ეს ვუთხარი მამაჩემს, ვიფიქრე გაუხარდება რომ როგორც იქნა სამსახური ვიშოვე-მეთქი.
აკაკი: რაო მერე?
ვაჟა: რაო და (ნაფაზს არტყამ და ბოთლს ილიას აწოდებს), რაც მაგათმა ხელფასი უნდა მოგცენ, მაგას მე მოგცემო ოღონდ იქ არ წავიდეო და თან სამსახურს გაგიჩითავ საპატრიარქოს ტელევიზიაშიო.
(ილია ამ დროს ნაფაზს ურტყავს და უტყდება სიცილი და ბოლი გადასცდება. აკაკიც სკდება სიცილით).
(კამერა გადადის კედელზე დაკიდებულ სურათებზე – ჩანს შოთას და გალაკტიონის სურათები)
(დასასრული).

რა აზრი დევს ფილმში? ის რომ ჩვენ ყველანი ილიები და აკაკები ვართ. რომ ილიაც, აკაკის და სხვა ასეთი სასიქადულო გმირები დეფისთან კი არა ჩვენთან იძმაკაცებდნენ. აქ თვალწინ მიდგას ილიას ახალგაზრდობის სურათი, პეტერბურგიდან ახალდაბრუნებული და უცებ ვხვდები, რომ ეკო დეისაძეს გავს გარეგნობით. არანაირი ეპატაჟი, ჩემში იღვიძებს რეჟისორი და მე მინდა კარგი ტიპაჟის მქონდე მასტმა ჩემს ფილმში ითამაშოს ილიას როლი. ეპატაჟი ხურდაში მოყვება ამ ყველაფერს.

ილიას, აკაკის და ვაჟას ნაცვლად ვიღაც სამი ტიპი წამოგვადგა თავზე, ერთნაირად აცვიათ, იარაღები უკეთიათ და უხეშობენ. ცალი თვალი მოჭუტული მაქვს და ჩემს ჰობიში, იურიდიულად განათლებული ახალგაზრდის როლში ვჯდები. ვეუბნები, რომ ყლეზე გვკიდია 173-ე მუხლი, ადმინისტრაციული სამართალ დარღვევათა კოდექსიდან, იმიტომ რომ ეგ ჩვენ არ გვეხება, ეგ დებოშიორებისთვისაა. ჩვენ აქ პოეზიაზე ვსაუბრობთ და ქართულ სულს ვახარებთ. აუტანელი სურვილი მკლავს, წავუკითხო მათ ჩემი ალტერ ეგოს მიერ დაწერილი ჰაიკუ:
“როცა ბიჭები ლუდის სმას მოვრჩით,
დავაბოყინეთ
და ცარიელ ბოთლებზე მთავრობა დავსვით.”
მარა დროზე ვხვდები, რომ ამ ყალბ პროტესტს და პროვოკაციას შეიძლება სხვა ადამიანების დაზარალება მოჰყვეს. საუკეთესო შემთხვევაში უბრალოდ აგვყრიან. ან მაგრად გაგვძუყნიან, მერე შემოგვტენიან წინააღმდეგობის გაწევას, პოლიციელზე თავდასხმას და ა.შ.
მერე?
მერე ფეისბუქის ნონკონფორმისტთა არმია იტყვის:
ყლეები ხართ!
ვერა ძმაო, ნემიროვის მაგივრად მედოფს სვამდით და მე ეგეთ ხალხთან არ დავდგები,
ან ნაფტა ხანდხან ზედმეტად ბევრს აბოყინებს და ამიტომ ის ჩემთვის მიუღებელია.
შეტრიალდებიან და რომელიმე ინტელექტუალის სტატუსზე დაიწყებენ ბრძოლას თავისუფლებისათვის და კულტურულ-მენტალიტეტის რევოლუციას გააღვივებენ!
მაგათი დედას რო შევეცი მე სათითაოდ, სულ ყველასი!
გაბრაზებული სამართალდამცავები ძველბიჭურად ფხოჭნიან მანქანას და სადღაც მიდიან.
აგვყრიან.
აგვყარონ მაგათი დედაც მოვტყან სათითაოდ, სულ ყველასი!
ბოლოს და ბოლოს საპროცესო გარიგებას დავდებთ, ახალ ჰიმნს დაგიწერთ – თქვენ კიდე გაგვიშვით.
ყველა მოგებულია.
სახელმწიფოებრიობა და სამოქალაქო შეგნება ხარობს!
პოეზია ხარობს!
პატრიოტები ხარობენ!
პოეტები პოეტობენ!
ჩვენ ისევ ვსვამთ!
და თქვენ ისევ ჭამთ თქვენს კრემიან ნამცხვრებს რევოლუციური პირის ღრუებით.
თქვენი დედა მოვტყან!

გამთენიისას, ვიღაც მასტი გვადგება. წუწუნებს, ბომჟი ვარო, მამიდაჩემმა ამახია სახლიო. ჰოდა, თქვენთან ვიქნებიო. აცეტონის არაყს ვუსხამთ და ის პატრიარქის სადღეგრძელოს სვამს.

***

ზუსტად არ მახსოვს, რა და როგორ დაიწყო, პირველი მოგონება რაც თავში მიტივტივდება, თბილისის ფორუმზე წაკითხული მესიჯია, ჩემი უფროსი მეგობარი მწერდა: “ცხინვალამდე მისულან უკვე, ბიჭები მანქანაში ჩაეყარენ და წავიდნენ გორში, ჯარს უნდა შევყვეთ ცხინვალში და იმათთან ერთად ვიზეიმოთო.”
მაგრად გამიხარდა. ადგილზე ვეღარ გავჩერდი, ზედა სართულზე, მისაღებ ოთახში ავვარდი და ბიძაჩემს და დეიდაჩემს ვახარე ჩვენების წინ წაწევა. იმათ რეაქციას აღარ დაველოდე, ეგრევე ჩამოვვარდი ისევ კომპიუტერთან და ფორუმს მივაჯქი. იმ ღამეს ხუმრობა ხუმრობაში და კოკოითსითვის სხვადასხვა სასჯელების მოფიქრებაში გავატარეთ. ყვერებით დაკიდება, ვირზე შესმა და თბილისში თრევა, ორთაჭალის ციხეში 28-ე კამერაში შეგდება და ა.შ.
იმ ღამეს ყველაზე ტკბილად და უდარდელად მეძინა. მესიზმრებოდა ცხინვალში აფრიალებული ქართული დროშა, მიშას გამოსვლა ოსურ ენაზე და ხალხის ცრემლიანი სახეებით ყიჟინა, ლელა წურწუმიას “სულელი წვიმა,” რომელიც ისე მიყვარდა რომ საქართველოს ჰიმნად ვაღიარე.
მეორე დილას ცხოვრებაში ყველაზე ენერგიულად გავიღვიძე, ნებივრობის გარეშე წამოვფრინდი ლოგინიდან და პირდაუბანელად ჩავეხეთქე კომპიუტერის ოთახში და მაშინვე ფორუმს მივასკდი.

***

9-ში საღამოს, მე და ბიძაჩემი გრანდ ცენტრალზე მივქროდით მაქნანით, ქუინსიდან მანჰეტენისკენ. გაეროს შტაბ-ბინის წინ ქართველები იყვნენ შეკრებილები. რუსებს უკვე დავებომბეთ, მაგრამ მაინც ისეთი ცნობები მოდიოდა თბილისიდან, რომ ოპტიმიზმის საშუალება იყო. ჯავასთან არიანო, მალე როკის გვირაბს აწევენ და მერე მოგვჭამოს პუტინმაო. გაეროს შენობასთან რამდენიმე ასეული ქართველი იყო შეკრებილი, რაღაც სასტავი პლაკატებით ხელში იდგა და “ჩემი კარგო ქვეყანას” მღეროდა. ეს მიტინგ-ფოლკი დიდად არ მევასება, მაგრამ მაშინ მაგრად გამისწორდა. სანამ მეგობებს ვეძებდი, ვიღაც გათხლეშილი ახალგაზრდის სიტყვით გამოსვლა მესმოდა, “რა გვინდა აბა ამ მასონებთან? ისინი მართლმადიდებლები არიან და ერთად უნდა ვიყოთ!” მაგიჟებენ რუსეთუმე მართლმადიდებელ-ანტიმასონები, რომლებიც ბრუკლინში ცხოვრობენ, ლონგაილენდზე მუშაობენ, მაჰეტენზე სეირნობენ, ქუინსში ლოცულობენ, ბრონქსში წამალს იღებენ, რუსული არ იციან და საქართველოში ბოლო 5 წელია არ ყოფილან, ქართველობაზე თავს დებენ – მაგრამ სახლში რო შემოუშვებ ხელებში უნდა უყურო რამე არ აგწაპნონ – მაგრად მევასებიან.

ჩემი მეგობარი კიბეებზე დგას და ვიღაც მაგარ ნაშას ებაზრება, სავარაუდოდ პოლონელს. ყველანი კარგ ხასიათზე ვართ, გახარებულები, აღტყინებულები. ვაგინებთ რუსებს და გვიხარია, რომ ქართველმა ხაკერებმა 160 რუსული საიტი დახაკეს. რუსები ბანძები არიან, იმათ 5 სატი დაგვიხაკეს, პრეზიდენტის, პარლამენტის, სამინისტროების – ჩვენებმა 160 გვერდი გააბახეს, საპარიკმახეორების, მაღაზიების და სოლარიუმების. რა შუაშია ცინიზმი? მართლა გვისწორდებოდა! ამ პოლონელ ნაშას თავს ვაწონებთ, ვუყვებით, როგორ ვსხედვართ 24 საათი CNN-ის iReporter-ზე და როგორ ვაჩმორებთ რუსების პროპაგანდას, როგორ გადის ჩვენი ვიდეოები და ინფორმაციები CNN-ის ეთერში. ნაშაც იცინის, გაუგია ალბათ ბებიამისიგან, როგორი კაცები იყვნენ ქართველები, ოსტანკინოზე რო ქეიფოდბნენ და სხვა ასეთი ყლეობები. საცაა მოგვცემს, ან მე ან იმას. ჩვენც მეტი რა გვინდა, დაბრუნებული ტერიტორიები და სექსი ქერა პოლონელ ნაშასთან.
- თბილისი დაბომბეს!
მთელი აქცია გაისუსა! აღარც სიმღერა ისმის, აღარც რუსეთუმე მართლმადიდებელ-ანტიმასონის ხმა, მხოლოდ პოლონელი ნაშის ღიმილი მხვდება თვალში, რომელსაც ეს ფრაზა არავინ გადაუთარგმნა, მაგრამ 3-4 წამის მერე ხვდება, რომ რაღაც საშინელება მოხდა და შეშფოთებული მიყურებს. “Simultaneously” მთელი მიტინგი მობილურს იღებს და თბილისში მასობრივი რეკვა იწყება.
- 31-ე ქარხანა დაუბომბიათ. ქალაქში სიწყნარეა, მსხვერპლი არაა. მარა თბილისში თუ ჩამოაგდეს ეგ ერთ რამეს ნიშნავს მხოლოდ.
- რას?
- დაგვენძრა!

***

ლურჯი დღე იყო, აი, ფილმებში ფერების კორექცია ლურჯზე რომ არის გაკეთებული, ღია ლურჯი დომინირებს და აქა-იქ გაიელვებს მრკთალი, ჭაობისფერი, მწვანე. ავტობუსში ვიჯექი.
- ბიჭო! სად ხარ? – მირეკავს მეგობარი.
- ავტობუსში ვზივარ.
- მისმინე, რა უნდა გითხრა. ახლა რაც ხდება იქ რა, იმ პონტში თავშესაფარს ვერ გავიჩალიჩებთ? გრინკარტის ამბავში.
- არ ვიცი.
- არადა მაგარი შანსია რა. კაი, გავარკვევ რამეს და დაგირეკავ.
- ბიჭო – მირეკავს მეორე, ჩახრინწული, შეშინებული, მკვდარი და განწირული ხმით.
- ჰო.
- დიღომში არიან უკვე.
- ვინ?
- რუსები. თბილისში ვერ ვრეკავ. ვერ გავარკვიე ნორმალურად. ახლა დამირეკეს და მითხრეს.

თბილისში მინდა, ავტომატი მინდა და მინდა რომ ვიბრძოლო. მგონია, რომ ჩემს გარდა ვერავინ დაიცავს ჩემს მშობლებს და ძმებს. მე მინდა, რომ ჩემი მშობლები და ძმები გაიქცნენ და მე მოვკვდე, ოღონდ მათ იცოცხლონ.

მეტროში ვიღაც აფრო-ამერიკელი ქრისტიანი შემოვიდა. ხელში “ფრინგლსის” ჩიფსების ყუთი ეჭირა და შიგნით ჩაყრილ ხურდებს აჩხარუნებდა.
“დამეხმარეთ და უფალი შეგეწევათ, მე ვილოცებ თქვენი სურვილების ასრულებისთვის.” და სახესთან ამიჩხრიალა. იმ წუთას ვიწამე, რომ თუ ფულს მივცემდი მისი ლოცვა მართლაც ახდებოდა და ყველანი გადარჩებოდნენ. საფულეში 15 დოლარი მედო, მთლიანად ჩავუკუჭე ჩიფსების კოლოფში. თან ისე, რომ არავის და არც მას დაუნახავს რამდენი მივეცი, სიკეთე ხომ ფარულად უნდა აკეთო?!

***
ერთი რუსი ჯგუფელი მყავს, გოგოა, სულ ვკამათობთ ხოლმე. დებილია! რატომღაც ჰგონია, რომ ქართველები რუსები ვართ. არადა განათლებული ტიპია, ეტყობა ისედაც “ცნობილ” რამეებს აღარ უღრმავდება და თვლის, რომ ქართველებს ენა არ გვაქვს და რუსებმა გვიხსნეს მონოღოლებისგან.
იმ ლურჯ დილას, გამარჯობაც არ მითხრა. არადა ეგ რა შუაშია? ისე ვიყავი დამწუხრებული, მისთვის არც შემიბღვერია, მაგრამ მისმა იგნორმა ნერვები მომიშალა და კარგა გვარიანად შევაგინე, ვიცოდი რომ მიხვდა. რუსები სიტყვა “დედას” რო იგებენ, ეგრევე ხვდებიან რა უთხრეს.
ჯგუფში მობილურის გამორთვას გვთხოვენ ხოლმე, მაგრამ იმ დღეს მე ნება დამრთეს. ჩვენი ლექტორი იტალიელი ქალია, აუდიტორიიდან გამიყვანა და გადამეხვია. მერე ხელი ჩამკიდა და მითხრა, რომ ყველაფერი კარგად იქნება და თუ გარეთ გამოსვლა და ახალი ინფორმაციის მიღება დამჭირდება გაუფრთხილებლად შემიძლია გამოვიდე.
ყველა გვერდში მიდგას, მეხუტება, მეფერება, ათას იდიოტობაზე მესაუბრებიან, მართობენ. მარტო ის რუსი ყლექალა გამირბის.

***
- დე, უნდა ჩამოვიდე.
- სად უნდა ჩამოხვიდე, ხომ არ გაგიჟდი. ახლა კიდე მაგაზე მანერვიულე, ვითომ სხვა საფიქრალი არ მაქვს.
- აბა აქ რა გავაკეთო.
- და აქ რას გამიკეთებ? არაფერი ხდება, დამთავრდა უკვე თითქმის ყველაფერი, ევროპელი პრეზიდენტები და პოლიტიკოსები ჩამოვიდნენ, სარკოზიც ჩვენს მხარეზეა. აღარ დამელაპრაკო მაგ თემაზე, გთხოვ, ნუ მანერვიულებ.
- წადით მაშინ.
- სად?
- სოფელში.
- და სოფელში რა გავაკეთოთ?
- არ ვიცი, გადარჩით.
ვზივარ და ვუსმენ მის ყალბ ოპტიმიზმს, რომელშიც აშკარად იგრძნობა შიში. მაწყნარებს, მაგრამ თვითონაც არ სჯერა ამ ყველაფრის. მოკლედ ვპასუხობ, არ მინდა რომ უცებ ტირილი წამსკდეს; ისედაც ძლივს ვიკავებ თავს.

***

2 კვირა ისე გავიდა ნორმალურად არ მძინებია. ტელეფონზე, სკაიპზე, კურიერზე და ქრონიკაზე ვიყავი ჩამოკიდებული. პათეტიკურად შეიძლება ჟღერდეს, მაგრამ სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ მიყვარს საქართველო. რომ ცნება სამშობლო მთა და ბარი და ასფალტის ყალბი პატრიოტიზმით კოცნა არ არის. რომ მშობლები, მეგობრები, ნათესავები, ნაცნობები და თუნცად უცნობები ქმნიან იმას, რის სადღეგრძელოსაც 8, 9, 10 აგვისტოს და მთელი ომის პერიოდში “37 მანეთიანები” რესტორნებში სვამდნენ.

დღეს იყო “ჩვენთან” ამოსული. მასთან ერთად, საერთო ჯამში, რამდენიმე საათი მაქვს გატარებული – დროის ეს მონაკვეთი საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის, რომ მის მიმართ უნდობლობა გამჩენოდა. ყოველთვის ვთვლიდი, რომ აგრესიული და intimidating პერსონა იყო. რომელსაც დაუმსახურებლად შეეძლო ადამიანისთვის რაღაც ძალიან მწარე ფრაზის სროლა, რომელიც გულს ძალიან ცუდად ხვდება.  ამას ყოველთვის იმას ვაწერდი, რომ დაბალი თვითშეფასება და კომპლექსები ჰქონდა. ამაში უცნაური არაფერია, ნებისმიერ ჩვენგანი ირგებს რაღაც ნიღაბს, რომელიც მისთვის კომფორტულია და რომელიც თავდაცვის მექანიზმად არის ქცეული.

ჩვენი პირველი შეხებაც სწორედ ასე მოხდა. ერთად ვმუშაობდით. ახალი დაწყებული გვოქნდა სამსახური – ყველა თანამშრომელს, და ყველა ერთმანეთის გაცნობაზე ვიყავით ორიენტირებული. რო დავინახე ეგრევე დამევასა, გარეგნობით სწორედ ისეთი გოგო იყო, როგორებიც მე მომწონს, cute. ჰოდა, გადავწყვიტე მასთან კონტაქტის შანსი არ გამემაზა და ყოველთვის როცა მოსაწევად ან ლანჩის ოთახში გადიოდა მეც მივბოდიალდებოდი ხოლმე და ერთ-ორ სიტყვას ვაგდებდი. ერთ-ერთი ასეთი შემთხვევისას ლანჩრუმში ღვინოს ვწუპავდით, ერთ-ერთმა თანამშრომელმა ღვინო დააქცია და “სამზარეულოში შემოსაშვები არ ვარო” მხიარულად თქვა. რამდენიმე წამის შემდეგ მეც იგივე “ინციდენტი” შემემთხვა და მეც იგივე ვთქვი. ამანც არ დააყოვნა და ეგრევე მომაძახა: “შენ სამზარეულოში კი არა ლოგინში შემოსაშვები არ ხარო.” ე.ი. შეუძლებელია სიტყვებით გადმოცემა იმ “დარტყმისა” რაც მე მაშინ მომხვდა. ცხადია, ზრდილობიანად ჩავიღიმე, არ შევიმჩნიე, მაგრამ იმ მომენტში ჩემი ოდნავ წამოწეული თვითშეფასება მომენტალურად გადავიდა მინუსებში.

დღეს ვსაუბრობდით ძალიან მეგობრულად, დაძაბულობის გარეშე და გადავწყვიტე “ტკიბილი მოგონებების” პონტში შემეხსენებინა, როგორ მომარტყა მაშინ სუსტ წერტილში, მარა ბოლოს გადავიფიქრე, პრინციპში კი არ გადავიფიქრე მომენტი გაიქცა და ამ თემაზე საუბარი აღარ იყო აქტუალური. მე დარწმუნებული ვარ, რომ თვითონ არ ეხსომება. ვინ იცის რამდენი ბიჭი გაუმწარებია ასე. მე კიდე ხშირად ვერ ვხვდები, რას მერჩიან ადამიანები, რომლესაც ზოგადად არაფერს ვუშავებ. აი, მესმის რომ ვიღაც გაბღენძილ ტიპს შეიძლება ასე შეუტიო და მიაჩმორო, მაგრამ ჩემნაირებს? რომლებიც არავის არაფერს უშავებენ?

იმ საღამოს სამსახურიდან რომ მოვედი Facebook-ზე დავასტატუსე, საშინელ ხასიათზე ვარ, საშინელი რაღაც მითხრეს დღეს და განადგურებული ვარ-მეთქი. ჩემი უახლოესი მდედრი მეგობარი შემოვიდა სკაიპში და მომიყევიო. მოვუყევი და ძალიან გაეცინა. ყოველთვის მინდოდა რომ მეც ეგეთი ენამოსწრებული ვიყოფილიყავიო. მერე დამამშვიდა, დებილი ხარო, მაგარი ანკესი გადმოუგდია და შენ კიდე მიჩმორდიო.

მერე ვფიქრობდი, რატომ არის “შეტევა” ანკესი და რატომ ითვლება ეს ბიჭის “შებმის” ხერხად. ჰოდა, დღეს ქალურ საუბრებს რომ დავესწარი თითქოს მივხვდი.

მათ უნდათ, რომ ჩვენ ძლიერები ვიყოთ. გავუძლოთ მათ შემოტევებს და მათი დემონები და დრაკონები დავამარცხოთ, შევიჭრათ კოშკებში და მიძინებული მზეთუნახავები გამოვაღვიძოთ.

მათ უნდათ, რომ ჩვენ მამაცები ვიყოთ და ბოლოს და ბოლოს დავრწმუნდეთ საკუთარ თავში, რომ ჩვენ მათ ღირსები ვართ და ის რომ მათ ჩვენ აგვირჩიეს ამისი არ უნდა გვეშინოდეს. არ უყვართ ისეთი მამაკაცები, რომლებსაც მათი დაკარგვის ეშინიათ – მათ ის მამაკაცები უყვართ, რომლებსაც ბოლომდე ეყოლებათ გვერდით და იამაყებენ მათი სილამაზით, სიძლიერით, განსაკუთრებულობით, ნიჭიერებით, ჭკუით და ყველა იმ სიკეთით რაც მათ აქვთ.

არ უყვართ პრინცესებს ბაყაყად ქცეული პრინცები, რომლებსაც გასათავისუფლებლად დაყვავება, მოფერება და კოცნა სჭირდებათ.

ისინი სწორედ ასეთ პრინცებს ელოდებიან და არა ვიღაც ოქროსფერთმიან ყლეებს, რომლებმაც ცხენზე ჯდომა მამიკოს ტრაკით ისწავლეს.

დღეს ჩემმა უახლოესმა მამრმა მეგობარმა დაასკვნა, რომ მე მაქვს მოთხოვნილება რომ არავის ვუყვარდე.  პრინციპში ასეც არის :)  ზოგადად სიბოროტეს არ ჩავდივარ, მაგრამ საკუთარი თავის მიმართ საბოტაჟს ხშირად მივმართავ ხოლმე. შეიძლება ეს რაღაც თავდაცვითი მექანიზმია, დაახლოებით ისეთი – ცუდ ანეკდოტს რომ მოყვები ან ცუდად იხუმრებ და მაშინვე აჯვამ საკუთარ თავს სანამ ვინმე სხვა იზამს ამას.  ზოგადად ვერ ვიტან როცა ჩემზე ვინმე ცუდს ფიქრობს უმიზეზოდ – ჰოდა, სწორედ ამიტომ, მიზეზს ვაძლევ, ასე მაინც ვიცი რა “დავაშავე” და რისთვის ვერ მიტანენ.

და ჰო, ვიცი რომ ესეც დაბალი თვითშეფასების ბრალია :)

ან ჩემს ბუნებრივ ნაკლებს გავურბივარ და ხელოვნურად ვქმნი სხვა ნაკლებს, რომელიც ჩემი აზრით უფრო უმნიშვნელო და მისაღებია საზოგადოებითვის.