2012

2012 წლის 21 დეკემბერს დედამიწას მეტეორიტი დაეჯახა. ერთი შეხედვით დიდი ტრაგედია, სინამდვილეში ნამდვილი დღესასწაული იყო, თუმცა ამის შესახებ კაცობრიობამ ჯერ არ იცოდა.

მეტეორი, რომელიც შეორეული გალაქტიკრუი მძღნერის გროვა იყო და რომელიც მილიონობით სინათლის წელიწადი ღია სივრცეში მოგზაურობდა შესაფერისი მიზნის ძებნაში, პირდაპირ ორ ზღვას შუა დაეცა. ევროპისა და აზიის გზაჯვარედინზე დიდი ორმო (”იამკა”) გაჩნდა.

მთელი მსოფლიო შოკირებული იყო, მაგრამ ამით არაფერი იცვლებოდა. მსოფლიოში მხოლოდ ერთი ქართველი დარჩა ჩემი სახით. ამიტომ როგორც ქვეყნის სამართალ მემკვიდრეს ორმო და გაეროს გენერალური მდივანის სამძიმარი გადმომცეს. საგარეო ვალების გასტუმრების შემდეგ რამდენიმე მილიონი და ბადენ-ბადენის აგარაკი დამრჩა. როგორც ნამდვილმა ქართველმა, მაშინვე რაციონალურად აზროვნება დავიწყე და ფულის ფლანგვას მისი დაბანდება ვარჩიე.

რამდენიმე თვიანი სამშენებლო სამუშაოების შემდეგ, ახალი ატრაქციონი მზად იყო. ორმოს კიდეებზე დამონტაჟებული ”Overlook-ები” და “Observation Deck-ები” ტურისტებს ვერ იტევდა. ატრაქციონის შესავლელთან დიდი აბრა ეკიდა – ”მოდით და იხილეთ მსოფლიოში ყველაზე დიდი უფსკრული.” ამ აბრას ვუცქერდი და თან ვფიქრობდი, ”რა საკრალური სლოგანია.” ტურიზმი ყვაოდა საქართველოში, მაგრამ საქართველო ამას ვერ მოესწრო.

ერთ დღესაც როდესაც სამშობლოს გავცქეროდი და აწ უკვე ყოფილი ბროჯომ-ხარაგაულის ტყეპარკიდან წამოსულ ნიავს ხარბად ვისუნთქავდი, გვერდზე უცხოელი წყვილი ამომიდგა. თავისთვის წყნარად საუბრობდნენ იმ ვერ ჩადებულ ინვსტიციებზე რომელის იმედად მთელი ერი იყო ოდესღაც. ჩემთან ახლოს მდგომმა სინანულით თავი გააქნია, სიგარეტს ნაფაზი დაარტყა და ბიჩოკი პირდაპირ ”სამშობლოს” შუაგულში გადაუშვა, ზედ კი გვარიანი ნახველი მიაყოლა. თვალი გავაყოლე ამ უცხოურ კაპიტალს და დავინახე, რომ ზუსტად იმ ადგილას დავარდა სადაც ოდესღაც იუნკერთა საფლავები იყო.
”კიდევ კარგი ქართველი ერი არ უყურებს ამას.” – გავიფიქრე მე და შვებით ამოვისუნთქე.

უდგება თუ არა ქალიშვილობას და ვინ ღუნავს მართლმადიდებლობას

-თქვენ მორწმუნე ხართ?

- დიაღ.

- მართლმადიდებელი?

- არა, მე ჩემი წმინდა სამება მაქვს.

- თქვენი?

- დიაღ.

- ანუ არ ხართ მორწმუნე.

- ვარ.

- არა მე გეკითხებით …

- კაროჩე მომისმინე შე ყლე ქალა! აი ჩემთვის ვზივარ ხო? მოდიხარ, ტვინს მიტყნავ, თუ მოგწონვარ და ყლე გინდა პირდაპირ მითხარი შეჩემისა, რა ყლეობებს მებაზრები. არ მინდა რა…

- იცით მე ვინ ვარ?

- აუ შენი ძმის ძალად კაი ბიჭი დედასაც შევეცი რა!

• მეგობრებო! ეს მოთხრობა არის ყლეობა! ეხება ქართული ახალგაზრდობის მენტალურ პრობლემებს. როგორც განვითარებული საზოგადოებას ასევე ე.წ ჩამორჩენილებს. მასგავსი ტიპის ქვეტექსტების შემცველ ჩანახატებს, პოსტებს და სტატიებს ხშირად ნახავთ საქართველოში, ქართულ ბლოგებზე და ფორუმებზე. საერთოდ არ არის კრეატივი, სუფევს უაზრო სოციალური თემებით გაჟღენთილი კრეტინიზმი! ჯერ იყო და ნარკომანები და მხედრიონები, მერე ქურდები, ახლა რელიგია და პოლიტიკა! რამე გლობალურ თემებს შეეჭიდეთ რა! ნუ აი გრამატიკის და ასოთა მონაცვლეობის პრობლემებზე მაინც შექმენით მოთხრობები და პოემები!

• კაროჩე მთელი ქართული შემოქმედება ქალიშვილობაზე და რელიგიაზე ბაზრობს, ხოლო ქართული მარშუტკები ვაჟას ერექციაზე იხოცებიან.

პროექტი დავიწყე

მოგეხსენებათ გაბრაზებულ გულზე გადავწყვიტე დამეწერა რაღაც, სადაც აღწერილი იქნებოდა ჩემი შურისძიება ვირუს-მეიკერების მიმართ. ჰოდა არ ვხუმრობდი, ზოგი ჭირი მაგებელიაო და სრული შემოქმედებითი კრიზისი გადავლახე და დავიწყე ამ ”ნაწარმოებზე” მუშაობა.

ბლოკნოტი მართლაც დავითრიე – აჰა ნახეთ:

ტყავის ყდა აქვს, ტყავის თასმით იკვრება და მოკლედ ძააააააააან ”მინავიყომწერლისბლოკნოტი”  მასტია რა

მუშაობაც დაწყებულია (ამსახველ სურათს ოდნავ ქვემოთ დავდებ).  მაშასდამე გუშის აქეთ მიტრიალებდა ორი ტიპის სიუჟეტი. პირველი იყო  ასეტი: თბილისი, მასტი იკიდებს ვირუსს და მიდის დედის საღერძად. თხრობა იწყებოდა თბილისურ ბინაში, ძმაკაცურ გარემოში და ნუ მივიყვანე სატელეფონო საუბრამდე სადაც ერთი ძმაკაცი მეორეს უყვება, როგორ აპირებს თავისი მანიაკალური შურისძიების განხორციელებას.  – ეს იდეა შემდეგში დავიწუნე და გადავაგდე.

მეორე იდეა იწყებოდა ასე – ამსტერდამი, ვიღაც სირი ხაკერის ბაითი, იქ მოკლული (ნუ მოკლული არ ქვია მაგას იმ უბედურს რაც სჭრიდა) ჰაკერი და ნუ გამომძებელი ვან ფონ გენერსენყლისმწოველაშვილი.  – ეს იდეაც უმალ გავაქრე და დღეს, ავტობუსში მგზავრობისას, საბოლოოოდ ვიპოვე ის სიუჟეტი და ამ სიუჟეტის გავითარების ის გზა, რომელიც აი იმინა ”ჩემია” ანუ ჩემიდან მოდის რა.  რა ხდება აქ ამას არ გეტყვით მერე ნახავთ რო დამთავრდება. ჰოდა აგერაა მუშაობის ამსახველი კადრები ავტობუსი – მეტრო – ავტობუსი – აი აქ ჯდომისას შევავსე 4 ფურცელი   დამევასა ეს პროცესი სიმართლე გითხრათ.  ადრე რამე კაი იდეა რომ მომივიდოდა მავიწყდებოდა ხოლმე და ახლა ყველაფერი ჩავიწერე სასწრაფო წესით

ახალი იდეა – რომლის განხორციელებასაც მალე დავიწყებ

ამ დღეებში შემეყარა ვირუსი კომპიუტერზე და ნუ გამაწამა! აი ის ყველა EXE ფაილს რომ აფუჭებს და მთელ კომპიუტერს რომ ედება. ჰოდა იმდენად მოვიშალე ნერვებზე, რომ გადავწყვიტე დავწერო მოთხრობა, ნოველა ან მინი რომანი, ან სულაც რამდენიმე სერიანი ბრუტალ-თრილერი, ადამიანზე რომელიც დადის მსოფლიოს გარშემო და სასტიკად უსწორდება იმ ყლეეეეეებს რომელბიც წერენ ვირუსებს და აი იმინა დედას უტყნავს!  თვალებს თხრის, თითებს აჭრის და მერე იმ თითებს ტრაკში უკეთებს! კავიატურით კბილებს ულეწავს და მაუსს დედის მუტელში თხრის!

სათაური უკვე მოვიგონე! “ანტი-ვირუსი” ერქმევა.  ბლოკნოტი დავითრიე უკვე სპეციალურად ამ პროექტისთვის, რომ როგორც კი რამე საშინელი მეთოდი მომივა მკვლელობის, ეგრევე ჩავიწერო!

literatura.ge :)

ასე 20 დღის წინ შევიარე ლიტერატურა.გე-ზე   ვიფიქრე დავდებ ჩემს ნაწერებს და სხვა მოყვარული “მწერლები” შემიფასაბენ და აზრს მომახსენებენ მეთქი   ჰოდა ვიფიქრე ჯერ ლაითს შევაპარებ მეთქი და დავაგდე “ჩინელი ქალის ფეხები.”  სისტემა ყოფილა ლიტერატურა.გე-ზე, თურმე რედ. კოლეგია და მკითხველთა კლუბი, რომელიც 150-მდე მკითხველისგან შედგება, გიფასებს ამ ნაწერებს, თუ დადებითი ქულები აქვს, ანუ თუნდაც +1 მაშინ 4 დღის მერე ქვეყნდება ძირითად გვერდზე, ფართო საზოგადეობისათვის მისაწვდომად. ხოლო თუ უარყოფითებში გადავიდა ანუ თუნდაც -1 მაშინვე ავტომატურად იშლება.
მოკლედ დავაგდე ეს “ჩინელი ქალის ფეხები” და ვფიქრობდი, რომ ერთ ან ორ დადებით ქულას მაინც მიიღებდა   თუმცა 150 კაციდან სულ 3-მა კაცმა წაიკითხა და სამივემ გაამინუსა, საბოლოო ჯამში მივიღე -5 და კომენტარი “სულ გადაგრიათ ამ ტელევიზიამ”   ოკეი, გავიდა 10 დღე და მომეცა შემდეგი ნაწერის დადების უფლება, ამ შემთხვევაში შევთავაზე “რას იტყვიან მეზობლები?!”  რომელსაც მეორე დილასვე -6 ქულა ქონდა კომენტარებით: “ჰმ, -2″  ჰოდა დანარჩენი სამი დღის გასვლას არ დაველოდე და წავშალე საიტიდან მაინც აზრი არ ქონდა.
ახლა ვიღაცამ არ იფიქროს, რომ მეწინა ან როგორც ქართველებში სჩვევიათ “ბოღმიანის” იარლიყი არ მომაკერონ, დავსძენ, რომ წყენით არ მწყენია, თუმცა გარკვეულ წილად ვიფიქრე, რომ უსამართლოდ მომეპყრენ, ნუ იუზერები არა, თვითონ საიტის ადმინისტრაციის ბრალია ალბათ.  ანუ სისტემაა იმჰო მოუქნელი, როცა 150 კაციანი შემფასებლების გემოვნებაზეა დამოკიდებული ამა თუ იმ ნაწერის ბედი და აქედან 3 კაცი კითხულობს მარტო და ამ 3 კაცის გემოვნება წყვეტს, გავიდეს თუ არა ეს ნაწერი ფართო მასებითვის თვალსაჩინო ადგილზე, ანუ უბრალოდ მიცენ თუ არა სხვა მკითხველებს ამის წაკითხვის უფლება.
ახლა მე არ ვამბობ იმას, რომ მასებითვის რომ მიეცათ ამის წაკითვის საშუალება აუცილებლად უმაღლეს შეფასებებს მივიღებდი ან რამე მსგავსი, უბრალოდ გამიტყდა ის, რომ 3 კაცის გემოვნება მიბლოკავს იმის საშუალებას, რომ სხვისი ობიექტური აზრი გავიგო – თუნდაც ეს ამ სამი კაცის მიე მოცემულ შეფასებაზე დაბალი იყოს.  ესაა და ეს ჰოდა რავი   დავიჩივლებ აქ ჩემს ბლოგზე და გავაგრძელებ ცხოვრებას :gigi:

ლინგვისტიკა

მე მოგივყებით ამბავს ქალისა რომელსაც ძალიან უყვარდა როცა მას კუნილინგუსს უკეთებდნენ, მაგრამ მას ყავდა ქმარი რომელსაც თავის ღირსება არ აძლევდა უფლებას მსგავსი – არაქართული საქმით დაკავებულიყო მე–უღლე–სთან. ცოლს ძალიან უნდოდა, მაგრამ ქმრისთვის თხოვნასაც ვერ ბედავდა, იცოდა რა მისი ხასიათის და პატრიოტიზმის ამბავი. ძალიან უბედური ცხოვრება ქონდა ცოლს, მას ძალიან უყვარდა კუნილინგუსი, მიუხედავად იმისა რომ არასოდეს ქონია ბედნიერება გამოეცადა.

ერთდ დღესაც, როდესაც იგი ჩვეულებისამებრ სეირნობდა თბილისის ქუჩებში და კუნილინგუსზე ოცნებობდა, საოცარი ამბავი შეემთხვა. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის წინ მან ერთი ახალგაზრდა შენიშნა, სიმპატიური, სანდომიანი სახის ქართველი მამაკაცი, რომელიც მადიანად ლოკავდა მარწყვის ნაყინს. ქალი ერთბაშად გაშეშდა და მამაკაცს მიაშტერდა, ენის ყოველ მოძრაობაზე სხეულში სითბო ეღვრებოდა. ოცნებებში გართულს სულ დაავიწყდა, რომ ქუჩაში იდგა და ნაზი კრუსუნი ააყოლა ინტელიგენტური შესახედაობის ახალგაზრდის ენის მოძრაობას.

თვალი რომ გაახილა, პირველი, ნაყინის ოსტატურად მლოკავი ახალგაზრდის შეშფოთებული სახე დაინახა, ის ჩამუხლულიყო და სველი ცხვირსახოცით სახეს უზელდა, პატრიოტული გრძნობებით აღსავსე პურიტანი მამაკაცის მეუღლეს.
– ქალბატონო ხომ კარგად ხართ? – მთრთოლვარე ხმით შეჰბედა ახალგაზრდამ.
– გავათავე… – აღმოხდა უმწეო არსებას.
– უკაცრავად თქვენ ალბათ გინდოდათ გეთქვათ, რომ გაითიშეთ?! – შეწუხებული ხმით
შეუსწორა, მთელს უნივერსიტეტში ზრდილობით სახელგანთქმულმა, ახალგაზრდა მეცნიერმა.
– დიახ, დიახ! სწორად მიმიხვდით. – ვნებიანად დაეთანხმა ქალი.
– ნება მიბოძეთ ჩაიზე ან ყავაზე დაგპატიჟოთ, აქვე სადმე ახლოს.
– სიამოვნებით, ოღონდ ერთი პირობით, ვიდრე კარგად არ გავიცნობთ ერთმანეთს ჩემი თანდასწრებით ნაყინს ნუ შეჭამთ. – ქალმა კეკლუცად ჩაიკისკისა და ახალგაზრდა მეცნიერს ვნებიანად გაუღიმა.

ჩაბნელებულ ოთახში, ნაზი ხვნეშა ისმოდა. ქალი მის წინ ჩამუხლულ ახალგაზრდას თმებში ჩასჭიდებოდა და ყოველ ამოხვნეშაზე უნებურად წიწკნიდა, მამაკაცს ძალიან სტკიოდა, მაგრამ მისი სახელგავარდნილი ზრდილობა, უფლებას არ აძლევდა ქალისთვის შენიშვნა მიეცა. ის მორჩილად აგრძელებდა ქალის ოცნების ასრულებას. „აი ასე, როგორც ნაყინს, აი ასე, არ გაჩერდე, გემუდარები,“ ბუტბუტებდა ქალი და სიამოვნების მეცხრე ცაზე დაფრინავდა.

–რას შვებით, თქვენი დედა მოვტყან! – ჩაბნელებულ ოთახში, ნამდვილი ქართველი მამაკაცის მჭექარე ხმა გასიმა, რომელმაც თავისი, კუნილინგუსის მოყვარული, მეუღლის ხვნეშა გადაფარა. ამ ხმის გაგონებაზე ახალგაზრდა, ამჯერად კი უმწეო მეცნიერი წამოხტა და ძალაუნებურად სახელოთი ტუჩები მოიწმინდა.
– რას შვებოდი ბიჭო, ცოლს მიტყნავდი?
– არა ბატონო… როგორ გეკადრებათ, მე… მე მხოლოდ ვულოკავდი. – ენა დაება, ევროპული აზროვნების მქონე ახალგაზრდა მეცნიერს, რომელიც ნერვიულობდა, სახელოთი რომ ტუჩები მოვიწმინდე ამ კაცს უზრდელი არ ვეგონოო.
– ლამარა ვინ არის ეს გამოყლევებული? რა უნდა ამას ჩემს სახლში და რატომ გტყნავდა? – განრისხებულმა შეყვირა ცოლს, რომელიც ჯერ კიდევ ვერ გამოსულიყო ორგაზმის ეიფორიიდან.
– არ მტყნავდა ლექსო, უბრალოდ მილოკავდა – ვნებიანად უპასუხა ქალმა, რომელსაც თავი სიზმარში ეგონა.
– ვინ ხარ შენ? და რას ულოკავდი ამ დედა მოტყნულს?
– მე, იცით მე.. მე უბრალოდ ლინგვისტი ვარ.
– ვინა?
– ენათმეცნიერი. ინგლისურის სპეციალისტი ვარ და ქვემიმართულებით ამერიკანისტიკა მაქვს არჩეული.
– იაღოველი ხარ?
– არა ბატონო, რას ბრძანებთ, მართლმადიდებელი ვარ, უბრალოდ, როგორ გითხრათ, უფრო ლიბერალურ და ევროპული ღირებულებების მქონე ახალგაზრდების შტოს მივეკუთვნები.
– მერე ევროპაში მაგას გასწავლიან, სხივის ცოლები ტყანითო?
– არა ბატონო, ხო მოგახსენეთ უკვე, არ ვუშვებოდი მაგას მე, იცით მაგ სიტყვის გამეორება მაინც მეუხერხულება, ოჯახში ვართ და სულ ხო არ ავიმყრალებ პირს, ისედაც მჟავ… ბოდიში.
– ჰო, ისე შარვალი გაცვია, გამოდის რომ არ ტყნავდი. და რას ულოკავდი ამისთანას ვერ გავიგე, რო ხვნეშოდა ეს ჩემის გადანგრეული, გამომწვარი ქონდა ბაყვები თუ რა რას ულოკავდი?
– არაა… მაგ სიტყვას ვერ ვიტყვი ბატონო, როგორ გეკადრებათ.
– მაჩვენე მაშინ, აი თითი დაადე და მაჩვენე ერთი რას ულოკავდი. აწიე ქალო ფეხები.
– აი, ამას…–მორცხვად მიანიშნა ახალგაზრდა ენათმეცნიერმა.
– მუ…
– შეჩერდით ბატონო! – მკაცრად შეაწყვეტინა ჭაბუსმა. – მაგ სიტყვას ნუ იტყვით! ბოლოს და ბოლოს საკუთარ ოჯახს მაინც ეცით პატივი.
– ჩემი დედა შევეცი გადამრევს ეს ხალხი.
– ბოდიში ბატონო, მაგრამ „ჩემი დედა შევეცი“ არა სწორი ფორმაა, თუ გავშიფრავთ ეგ იმას ნიშნავს რომ თქვენ, დედათქვენი აიღეთ და ვიღაცას მისით ჩაუტარეთ სექსუალური აქტი, ანუ მდაბიურად რომ ვთქვათ ფალოსის ნაცვლად გამოიყენეთ, აი სწორი ფორმა კი არის „ჩემი დედა–ს“ ანუ დედა გადადის მიცემით ბრუნვაში და ვამატებთ „შევეცის,“ შესაბამისად მივიღებთ იმას რასაც თქვენ გულისხმობთ ამ ფრაზით.
– შენ შვილო შიგ ხომ არ გაქვს, ჯიგრულად?
– დარწმუნებით შემიძლია გითხრათ რომ არა… ბატონო.
– რატომ უშვებოდი მაგ საზიზღრობას ჩემს ცოლს, აი ეს მაინტერესებს, რა არის ეს ახალი მოდაა? თუ მაზოხისტი ხარ ვიღაცა ხარ?
– პირველ რიგში მინდა მოგახსენოთ ჩემი ბატონო რომ ეს სულაც არ არის საზიზღრობა, და თუ კეთილს ინებებთ და გასინჯავთ თვითონაც დარწმუნდებით, მეორეც კიდე რომ გაგესინჯათ, მე აქ არ ვიქნებოდი, ანუ თქვენ ცოლს ბოლომდე თქვენ დააკმაყოფილებდით და ჩემი ჩარევა არ იქნებოდა საჭირო, მაგრამ დაბრმავებული და დაყრუებული ბრძანდებით! თქვენ უბიძგეთ თქვენ ცოლს უცხო კაცისთვის მიემართა დახმარებისათვის, დიაღ! დიაღ! დახმარებისათვის, რადგან უმწეო ქალი თითქმის დეპრესიაში იყო ჩავარდნილი. ჯერ ერთი და რა უბედურებაა ეს 3 თვეში ერთხელ სექსი, ცოლია თუ ვინ არის საერთოდ? და მეორეც კეთილი ინებეთ და შეასრულეთ მოვალეობა – ბოლომდე დააკმაყოფილეთ ცოლი! და ნუ მიყურებთ მაგ, ბოდიში მომითხოვია და დაშტერებული თვალებით! სიმართლე მწარეა და უნდა მიიღოთ.
ახლა მე წავალ! და თქვენ გააგრძელეთ ჩემი დაწყებული საქმე.

მას შემდეგ ლამარას და ლექსოს, შესანიშნავი სექსუალური ცხოვრება ქონდათ… თითქმის ყოველდღე, ოთხშაბათისა და პარასკევის გარდა, რა საკვირველია.

მწერალი ანზორ თევზაძე

კრწანისის რაიონის მთავარი სამმართველოს, უფროსმა გამომძიებელმა დემნა გიორგაძემ, კარი ჭრიალით გააღო და აგვისტოს მზის განათებულ კაბინებტში შეაბიჯა. მისი ჩრდილი ნაზად დასთამაშებდა მაგიდაზე დაწყობილ საქაღალეებსა და სხვა საკანცელარიო ნივთებს. იგი თავის მაგიდას მიუხალოვდა, რომელზეც თავისი 7 წლის ბიჭუნას, ჩარჩოში ჩასმული, ფოტო ედგა. მისი მეუღლე ამალია ნოზაძე ორი წლის წინ ავტო ავარიაში დაიღუპა და გამომძიებელი გიორგაძე და მისი ვაჟი ობლად დატოვა. დემნამ ღრმად ამოისუნთა და საქაღალდე, რომელსაც ეწერა: „საქმე N: 47590289,“ გაშალა და გამოძიების მასალებს თვალი გადაავლო. მას ვორონცოვის ხიდზე მომხდარი მკვლელობის გამოძიება დაავალეს, ეჭვმიტანილი ელიზბარ დავითაშვილი უკვე აყვანილი იყო და დაკითხვების ოთახში ელოდა დემნას, რომლის ხელშიც მისი ბედი იყო. დემნამ კვლავ ამოიხვნეშა….

– მომისმინე ძმაო – გავაწყვეტინე. – მაგარი ყლეობაა ეგ შენი მოთხრობა და შენც მაგარი უნიჭო ყლე ხარ, ხოდა ახლა ადექი და აქედან გააჯვი და მეორეჯერ ხელში პასტა არ აიღო და მოთხრობა არ დაწერო თორე დედას მოგიტყნავ შე ნაბოზარო.

უნიჭო მწერალმა, ანზორ თევზაძემ, ანაზდად გააჯვა.

First Draft: ჩინელი ქალის ფეხები

ვზივარ და ვუყურებ მას, როგორც ტარანტინო – უმა თურმანს. წინ წიგნი უდევს და შიგ თავი აქვს ჩარგული. ყავისფერი სათვალე უკეთია და ეს უფრო მატებს ეშხს. „ოფის პორნოებში“ რომ თაფლისფერ თვალება, ინტელექტუალი ქალები არიან იმათ გავს.
თვალს მისი ტერფი მტაცებს. ვუყურებ მის ოდნავ გაჭუჭყიანებულ ქუსლს და ვგრძნობ როგორ მიტანს კანკალი; ის იხრება, თითქოს განგებ, წიგნს თვალს არ აშორებს და ვარდისფერ ფეხისგულებს იზილავს. ო! როგორ მინდა ვიყო ანტუანი, თუნდაც ამის მერე მარსლოსმა ფანჯრიდან მისროლოს. ნაზად ისრისავს ქუსლს და კოჭებს. ვზივარ და ვუყურებ, და მინდა რომ იაპონელი ვიყო, მივიდე მასთან, შემოავტრიალო და ვუთხრა: „მაპატიეთ ყველაფერი რაც კი ჩემმა ქვეყანამ თქვენს ხალხს გაუკეთა,“ შემდეგ დავუჩოქო და მის ფეხის გულებს ტუჩებით ჩავეკონო. ის ფეხს წევს, მარჯვენა ტერფს, მარცხენა მუხლზე იდებს და საჩვენებელი თითით შუა ნაწილს იზილავს, ქუსლიდან – თითებამდე.
მე უკვე ვგრძნობ როგორ ასდის მას ახალი ფეხსაცმლის სუნი, პირში მისი ოდნავ გაჭუჭყიანებული ქუსლის მომწარო გემო მიტრიალებს. ო! როგორ მინდა ის დედოფალი იყოს, მე კი სიკვდილ მისჯილი, ფეხებში ჩავუვარდე და შეწყალება ვთხოვო, თუნდაც ამის მერე დილეგში ამომალპოს ან სულაც მომკლას ყველაზე საზარელი სიკვდილით. ეს პოეზია არაა, არც სიყვარული და არც რომანტიკა, ეს ჩემი ფეტიშისტური ფანტაზიაა. ცივი ოფლი მასხავს, ვცდილობ არ შევიმჩნიო, ჩვენს გარდა ოთახში კიდევ რამდენიმე ადამიანია, ყველას მოვკლავდი მხოლოდ ერთი Foot-job–ის გამო. ვცდილობ წარმოვიდგინო როგორ მეხება მისი ფეხები, მე უკან გადაწოლილი ვარ და ის ნაზად მიკეთებს მასაჟს, მე სიამოვნებისგან მეცხრე ცაზევარ და სულ ყლეზე მკიდია რომ ამ ფეხებით ბავშვების ოთახში უნდა იაროს. საცაა გავათავებ, ამიტომ რეალობას ვუბრუნდები და ისევ მის ტერფებს ვაშტერდები, ტუჩებს ვილოკავ. მისი ფეხებით დაწურულ ღვინოში სულს მივცემ. ო! როგორ მინდა ვიყო კვენტინი, ის კი სელმა, ჩემი ხელით ჩამოვუსხამდი სისხლს ბოლო წვეთამდე.

ქალაქში ყლეა

იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ყლე, დიდი და განსაკუთრებული არაფერი ერთი ჩვეულებრივი ყლე იყო, გერმანულ პორნოებში რომ გინახავთ დაახლოებით ეგეთი. დადიოდა ეს საცოდავი ქუჩაში და ყველა მას უყურებდა, ძალიან რცხვენიდა, ვერ ხვდებოდა რატომ უყუებდნენ, გაივლიდა გამოივლიდა მანქანის სარკეში ჩაიხედებოდა ყველაფერი რიგზე იყო ჩუჩა აჩეჩილი არ ქონდა და თავზე მური არ ესვა, მოკლედ ძალიან წუხდა, მაგრამ ვერაფრით ვერ ხსნიდა მისდამი ასეთ დიდ ყურადღებას.
ერთხელაც ჩვენი ყლე, შუა ქუჩაში დადგა და ტირილი დაიწყო, მის გარჩემო ხალხი მოგროვდა ყველას აინტერესებდა ეს უნიკალური არსება რატომ ტიროდა, მაგრამ კითხვას ვერავი ბედავდა. ერთმა ხუმარამ წამოიყვირა: „წავედით ხალხნო, გავეცალოთ სანამ ტირილი სიბრაზეში გადაუვიდა და დაგვტყნა ყველაო“.
ხალხი უმალ დაიშალა, მაგრამ მხოლოდ ორი ადამიანი დარჩა, ისინი იდგნენ და უყურებდნენ საცოდავ ყლეს, ბოლოს ერთმა შებედა:
– რატომ ტირიხარ?
– იმიტომ რომ ყლე ვარ – აქვითინდა ყლე.
– გინდა ვიძმაკაცოთ?
– ხო მაგრამ მე ხო ყლე ვარ
– არაუშავს ჩვენც ყლეები ვართ, არა გარეგნულათ კი არა მენტალურად, ვსმილე სკოლაში ჩაგვაყლევს, არაკაი ბიჭები ვართ და ჩვენთვის უკვე მნიშვნელობა არ აქვს, მაინც არავინ გვიძმაკაცებს, შენთან კიდე კარგად ვიქნებით, შენ ყლე იქნები ჩვენ ჩავიკუზებით ხოლმე და ყვერები, ჰა გინდა?
– მაყლევებთ, თუ მართლა გინდათ?
– მართლა მართლა.

იმ დღის შემდე ყლეს აღარ უტირია, მისი ძმობილი ყვერები სულ თან დაყვებოდნენ, თანაც ძველი ბიჭები აღარ სცემდნენ ყლე–ყვერზე ხელის დადება არავის უნდოდა.

რას იტყვიან მეზობლები?!

ერთი ჩვეულებრივი, თბილისური საღამო იდგა, ზუსტად ისეთი როგორსაც უნიჭო მწერლები აღწერენ ხოლმე თავიანთ მოთხრობებსა თუ რომანებში, ერთ ჩვეულებრივ თბილისურ სახლში, დაახლოებით ისეთში როგორსაც უნიჭო მწერლები გვიხატავენ ხოლმე, შევიდა ერთი თბილისელი, მთვრალი ყმაწვილი რომელიც ზუსტად ისევე იყო გამოყლევებული როგორც ნახევარი თბილისი, დანარჩენი ნახევარი კიდევ უფრო მეტად, ან ნაკლებად.

ამ დროს მე კარადის თავზე ვიჯექი, ნუ იფიქრებთ რომ მე ვარ ან ე.წ. „ბარაბაშკა“, ან ე.წ. „დამავოი“ , უბრალოდ მე ამ მოთხრობის ავტორი ვარ და მინდა რომ აი იმ კარადის თავზე ვიჯდე.

ყმაწვილი სახლში არ იყო შესული თავზე რომ დედამისი დააცხრა, აი ისეთი ლოთ ყმაწვილებს რომ ყავთ, ცოტა მსუქანი და როგორც დაკაგულ თაობაზე მთხრობელ მწერლებს უწერიათ, დროებისაგან ნაადრევად დაბერებული, თუ რაღაც სხვა, მე მაგათ იშვიათად ვკითხულობ.

მოკლედ ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, ამ ქალმა ატეხა საშინელი კივილი. „რას იტყვიან მეზობლები, თავს მჭრი, მთელი უბნის დასაცინი ხარ“ და სხვა მსგავსი, თბილისელი ლოთი ყმაწვილის დედისთვის დამახასიათებელი სტანდარტული ფრაზეოლოგია.

ის იყო ყმაწვილი პასუხის გაცემას აპირებდა, მე კარადის თავიდან ჩამოვხტი და ყმაწვილს სტანდარტული თბილისური ფრაზით მივმართე: „ერთი წუთი რა ჯიგარ!“ , დედამისს მივუტრიალდი და ზუსტად ისე ვაგინე, როგორც ეს ყმაწვილი აგინებდა ხოლმე, ოღონდ ხმადაბლა, მეზობლებს რომ არ გაეგოთ.